สีหน้าของหญิงสาวยิ่งแข็งทื่อ ดันรอยยิ้มฝืน ๆ ให้หลิวกัง
"พี่คัง ทำแบบนี้คงไม่ดีมั้ง"
หลิวกังยิ้มบาง "วางใจ ฉันไม่ทำอะไรเกินเลยหรอก"
"พี่คัง..."
หญิงสาวยังจะเอ่ยอะไรต่อ แต่ฝ่ามือของหลิวกังไวกว่าเสียงพูดของนาง ฟาดลงที่ใบหน้าดังฉาด หน้านวลกลายเป็นบวมแดงในพริบตา
นางอ้าปากกำลังจะร้องไห้จ้า หลิวกังกลับชักของออกมา เป็นมีดสับหลอมจากเหล็กกล้า คมมีดวาบวาวด้วยแสงเย็นเยียบ สะท้อนประกายแวววาว ดูน่าเกรงขามยิ่ง
หญิงสาวสงบเสงี่ยมทันที เอามือปิดปากแน่น กลั้นไม่ให้มีเสียงเล็ดลอด
"ดูสิ แกจะฝืนทำไมกัน"
หลิวกังส่ายหน้าอย่างหมดความอดทน
หญิงสาวรีบขึ้นขบวนรถไฟของตน เปิดสิทธิ์ กำแพงไร้รูปล่องหนหายไป หลิวกังก้าวเข้าไปอย่างง่ายดาย
ไม่นาน เขาก็ลงจากรถพร้อมสัมภาระที่รวบรวมมา
เหรียญรถไฟหนึ่งเหรียญ น้ำแร่สองขวด บวกกับวัสดุอัปเกรดอีกเล็กน้อย
หญิงสาวเจ็บใจนัก แต่เพราะหวาดกลัวพละกำลังของอีกฝ่าย จึงได้แต่ฝืนกลั้นไว้
"คนต่อไป"
หลิวกังเอ่ยเสียงเย็น
"ฉันหวังให้ทุกคนให้ความร่วมมือด้วยความสมัครใจ อย่ามัวเสียเวลา ก็เพราะเวลาจอดที่ชานชาลามันมีค่ามาก"
คนที่สอง คนที่สาม คนที่สี่...
พวกเขาทีละคนกล้าขุ่นเคืองแต่ไม่กล้าพูด ได้แต่เป็นเหมือนสามีไร้น้ำยา มองดูหลิวกังเข้าออกตามแต่ใจ
เมื่อถึงตาคนที่ห้า ชายร่างผอมสวมแว่นตากลับยื่นมือชี้ไปที่ลู่สิงหย่วนซึ่งอยู่ท้ายแถว