ทุกคนยังคงเงียบกริบ
ไม่มีทางเลือก
ตอนนี้เป็นฤดูฝนพรำ
ฝนนี้ตกลงมาตั้งแต่เข้าฤดูฝนพรำจนถึงตอนนี้ ไม่เคยหยุด
จะบอกว่าไม่โดนน้ำน่ะหรือ มันเป็นไปไม่ได้
พรสวรรค์นี้ก็ยังเป็นขยะขั้นสุดของบรรดาขยะนั่นแหละ
"ฮือ ๆ ๆ……"
ฟางหลิงอดรนทนไม่ไหว เริ่มส่งเสียงสะอื้นเบา ๆ
หวังเทียนหัวฝืนยิ้มออกมาหนึ่งที
"ไม่เป็นไร"
"พรสวรรค์ของเธอ ในวันที่ฟ้าใส มันยังมีอนาคตอีกไกล"
"ตอนนี้แค่สภาพแวดล้อมไม่ดี รออีกหน่อย รอฤดูฝนพรำผ่านไป ก็จะเป็นยุคของเธอเอง"
สภาพแวดล้อมไม่ดีงั้นเหรอ……
ก็เหมือนจะจริงอย่างที่ว่า
แต่ว่า……หวังเทียนหัวเป็นคนอ่อนโยนแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?
นี่มันไม่เข้ากับสไตล์เขาเอาซะเลย
อย่างน้อยในความเข้าใจของลู่สิงหย่วน หวังเทียนหัวเป็นคนโหดร้ายและหยิ่งยะโสมาก
ไม่มีทางเป็นคนใจดีแบบนี้ได้เด็ดขาด
"แค่ก ๆ"
ตอนนี้เอง สายตาของหวังเทียนหัวก็เลื่อนมาที่ลู่สิงหย่วน
หลังกระแอมสองที เขาก็เอ่ยปากว่า
"ลู่สิงหย่วน ฉันยอมรับว่าเมื่อก่อนเรามีความเข้าใจผิดกันไม่น้อย"
"แต่สถานการณ์ตอนนี้ เธอก็เห็นแล้ว"
เขาชี้ไปที่หลิวเวยข้างกาย
เมื่อครู่นี้ หลิวเวยเพื่อจะอวดฝีมือต่อหน้าหวังเทียนหัว ได้ใช้พรสวรรค์ของตัวเองไปแล้ว
ตอนนี้เขาสีหน้าซีดขาว ทั้งคนดูเหมือนถูกดูดจนแห้งเหือด
แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีผลตอบแทน
หลังจากการสำรวจด้วยคลื่นเสียง เขาพบว่าในโรงเรียนประถมแห่งนี้มีซอมบี้อยู่จำนวนมาก