หวังเทียนหัวฝืนบังคับตัวเองให้ละสายตาจากลู่สิงหย่วน หายใจเข้าลึก ๆ ดวงตาประกายแสงอันยากจะคาดเดา
"หาหีบสมบัติ! หาเสบียง! เร็วเข้า อย่าเสียเวลา!"
หลิวเวยกับพวกได้แต่รีบลงมือทันที
ส่วนลู่สิงหย่วนที่คอยระวังหวังเทียนหัวอยู่ตลอดเวลา เห็นอีกฝ่ายไม่มีทีท่าจะลงมือ ถุงควันกระจายฝุ่นที่กำไว้ในมือก็ยังไม่ยอมคลาย
เขาจะกล้าประมาทอีกฝ่ายได้อย่างไร
อีกฝ่ายน่ะควบคุมพลังมิติได้นะ
จะให้จัดการง่าย ๆ ได้ยังไง!
แล้วก็... ไอ้คนนี้มันแปลก ๆ ... รู้สึกเหมือนกำลังแสร้งทำเป็นอ่อนแออยู่ตลอด!
มันต้องมีแผนการแน่นอน!
......
ภายในห้องเรียนส่งกลิ่นอับชื้นของเชื้อราออกมา ข้างในสกปรกรกรุงรัง โต๊ะเก้าอี้วางซ้อนกันระเนระนาด
ลู่สิงหย่วนกวาดสายตามองหนึ่งรอบ ไม่พบร่องรอยของหีบสมบัติ
เขากำลังจะจากไป จู่ ๆ กองโต๊ะเก้าอี้ที่ซ้อนกันก็พังครืนลงมา ซอมบี้ร่างเตี้ยตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่เขาด้วยความเร็วสูง
มันคือซอมบี้ที่กลายร่างมาจากเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ยังใส่ชุดนักเรียนอยู่ คาดว่าอายุแค่สิบสองสิบสามเท่านั้น เพียงแต่ใบหน้านั้นไม่มีความเยาว์วัยสดใสหลงเหลืออีกต่อไป เน่าเปื่อยจนไม่เป็นรูปเป็นร่าง
ลู่สิงหย่วนเหนี่ยวไกปืน สีหน้าไร้อารมณ์ ยิงหัวมันแตกกระจุย
หลังจากทำทุกอย่างเสร็จ ลู่สิงหย่วนไม่รอช้า รีบไปห้องเรียนถัดไปทันที
เขาต้องแย่งหาหีบสมบัติก่อนหวังเทียนหัว
ทุกห้องเรียนมีซอมบี้อยู่ไม่มากก็น้อย
ส่วนใหญ่แล้วพวกมันกลายร่างมาจากนักเรียนในโรงเรียน ในจำนวนนั้นมีประธานฝ่ายกีฬาชั้นประถมปีที่หกคนหนึ่ง ร่างสูงถึงหนึ่งเมตรแปด หลังอี้แขนใหญ่โต วิวัฒนาการกลายเป็นซอมบี้พละกำลังระดับสองไปแล้ว