ที่แท้ก็เป็นเพราะกู้หว่านฉิงเห็นในช่องแชทว่ามีผู้ควบคุมขบวนรถไฟคนหนึ่ง ตอนอัปเกรดเป็นระดับสอง แล้วสุ่มได้ชุดปรับปรุงแอร์มา
แอร์ตัวนี้ไม่กินไฟ แต่กินเหรียญรถไฟ เหรียญเดียววิ่งได้ 7 วัน
ช่วง 7 วันนั้นจะปรับแต่งยังไงก็ได้ ผู้ควบคุมขบวนรถไฟคนนั้น เปิดโหมดปรับแอร์เป็นดึงความชื้น “ตู้รถไฟฉันตอนนี้ความชื้นแค่ 40% โคตรฟิน!”
“โว้ย! อิจฉาตาร้อน!”
ผู้ควบคุมขบวนรถไฟคนอื่นตาแดงเป็นกระต่ายไปตาม ๆ กัน
ใครเคยเจอจะรู้ดีว่า ความชื้นในตู้รถไฟ 100% มันทรมานแค่ไหน
“ฉันก็อยากได้ชุดปรับปรุงแอร์! ฉันก็อยากได้ ฉันก็อยากได้!”
ลู่สิงหย่วนมองผ่านหน้าจอราวกับเห็นกู้หว่านฉิงนอนแอ้งแม้งอยู่ ยกเท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้างขึ้นถีบไปมาอย่างไร้ทิศทาง
“อายุปูนนี้แล้ว อย่ามาทำเป็นสาวน้อยได้ไหม โอเค?”
“พี่สาวฉันพึ่งจะอายุครบ 18 ปีได้ไม่นาน ยังไงก็เป็นเด็กสาวอยู่ดี และเธอนี่แหละ พูดอะไรก็ไม่รู้ อย่าพูดคำซ้ำ ๆ แบบนั้นได้ไหม น่ารังเกียจจริง ๆ”
“เธอมั่นใจได้ยังไงว่าพออัปเกรดเป็นเลเวล 3 แล้วจะสุ่มได้ชุดปรับปรุงแอร์?”
ลู่สิงหย่วนย้อนกลับไปดูประวัติแชทอีกรอบ
ผู้ควบคุมขบวนรถไฟคนนั้นบอกว่า ชุดปรับปรุงแอร์เป็นเพียงการปรับปรุงระดับสีขาว
แล้วถ้า เผื่อไว้เฉย ๆ นะ ถ้าความโชคดีของกู้หว่านฉิงยังดีเหมือนเช่นเคย เริ่มต้นเขียวเลย จะไม่เสียของเปล่า ๆ หรือ?
เหมือนกับที่ลู่สิงหย่วนเชื่อในโชคของตัวเอง เขาก็เชื่อว่ากู้หว่านฉิงโชคดีขนาดนั้นจริง ๆ
“อีกอย่าง ฉันรู้สึกว่าเธอกำลังใบ้ว่าอะไรฉันอยู่?”