“ให้ตายเถอะ ทำไมมันรู้สึกเหมือนบ้านฉันวะ”
“บ้านคุณ?”
ลู่สิงหย่วนทำหน้าฉงน
“ใช่สิ บ้านฉันอยู่หมู่บ้านกู้เจีย”
กู้หว่านฉิงตอบกลับมาว่า “แต่ฉันก็ไม่แน่ใจนะว่าหมู่บ้านกู้เจียที่คุณไป กับหมู่บ้านกู้เจียที่ฉันอยู่จะใช่ที่เดียวกัน เพราะบนโลกนี้มีหมู่บ้านที่ชื่อกู้เจียเยอะแยะไปหมด”
เธอบอกเลขที่บ้านของตัวเองให้ลู่สิงหย่วนฟัง
“ถ้าหาเลขที่บ้านเจอได้ ก็มีโอกาสสูงว่านั่นแหละบ้านฉัน”
“ได้”
ลู่สิงหย่วนพยักหน้า
จากนั้น เขาก็สอดเขี้ยวสุนัขว่องไวเข้าไปในเครื่องเปลี่ยนรูปทรง
สิบโมง
ถึงชานชาลาอย่างปลอดภัย
ลูกแก้ววิเศษสีสันลูกหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้น
ลู่สิงหย่วนเก็บมันขึ้นมา
[ยินดีด้วย! ได้รับ: หินตะวันอุ่น×1]
[หินตะวันอุ่น]
[ประเภท: สิ่งประดิษฐ์ไม่ธรรมดา]
[ระดับ: 1]
[คำอธิบาย: เมื่อเปิดใช้งานแล้ว จะปล่อยกระแสความร้อนที่อบอุ่นและแห้งอย่างต่อเนื่อง ทำให้พื้นที่เล็กๆ แห่งหนึ่งคงความอบอุ่นที่น่าอภิรมย์ไว้ได้เสมอ]
เอ๊ะ
ลู่สิงหย่วนประหลาดใจเล็กน้อย พลางเขย่าผลึกเพชรรูปทรงรีขนาดเท่าไข่ในมือ
มันโปร่งใสทั้งก้อน ด้านในเหมือนมีก้อนไฟสีแดงถูกผนึกไว้
กำไว้ในฝ่ามือ รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นนั้นซึมผ่านผิวหนังเข้ามา ไม่ร้อน กำลังดี
“เจ้านี่ใช้แทนแอร์ไล่ความชื้นในตู้รถไฟได้มั้ยวะ?”