ลู่สิงหย่วนสะดุ้งสุดตัว เหงื่อเย็นผุดพรายไปทั้งตัว
เขามองมือตัวเอง แล้วก็มอง "มือ" ที่กำลังกำอยู่
บ้าเอ๊ย!
ใครบ้านไหนมือสามข้างวะ!
แล้วลองดูแถวนี้สิ มือนี้เรียวงาม ขาวสะอาด ดั่งหยกผ่อง ดั่งมันเนย ใครเห็นก็ต้องถามว่ามือของผู้ชายแถวไหนจะละเอียดอ่อนขนาดนี้!
มือสวยขนาดนี้ ถ้าให้คนคลั่งไคล้มือ... อืม ควรจะมีคนโรคจิตแบบนั้นแหละนะ? ขนาดคนคลั่งไคล้เท้ายังมีเลย... ยังไงซะ ถ้าพวกโรคจิตเห็นเข้าไป ต้องตะลึงว่าเป็นของวิเศษ โลกนี้จะมีสิ่งสร้างที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ได้ยังไงกัน!
แต่ก็อย่างที่รู้ ฉันชื่อลู่คนนี้ อ่านตำราชุนชิวมาด้วย!
ดังนั้น เขาไม่ได้ดีใจแม้แต่น้อย กลับรู้สึกเหมือนจะฉี่ราด!
ไม่รู้สึกว่าแปลกประหลาดเหรอ?
อยู่ในรถไฟดีๆ จู่ๆ ก็มีมือโผล่มาตรงนี้ ทั้งที่เป็นมือผู้หญิงซะด้วย!
แล้วมันมาจากไหนกันวะ!
ลู่สิงหย่วนสมองหมุนเร็วสุดขีด!
ไม่นาน เขาก็นึกอะไรออก!
สุสานแห่งจักรวรรดิ!
ต้องเป็นที่นี่แน่นอน!
มีแต่ที่แปลกประหลาดแบบนี้แหละ ที่จะทำให้รถไฟของเขาเกิดเรื่องแปลกประหลาดแบบนี้!
แต่... มันปีนขึ้นรถไฟของเขามาตอนไหนกัน?
ลู่สิงหย่วนกลืนน้ำลายลำบาก ขนลุกไปทั้งตัว
ยังไงซะ นี่ไม่ใช่สิ่งของอะไรที่สะอาดหมดจดแน่นอน
"อาเมน อมิตาภะ ยวี่หวงต้าตี้ ฉีเทียนต้าเซิ่ง เบเลียล... ยังไงซะ ไสหัวไปซะ!"
ลู่สิงหย่วนเปิดประตูรถ แล้วเตะปั้ง!