"ช่างเถอะ เอา 8 เหรียญก่อนก็ได้"
"??? คำว่าเอา 8 เหรียญก่อนเนี่ยหมายความว่าไง?"
"พี่ฉิงไม่ได้คิดไว้อยู่แล้วหรือไงว่าถ้าต่อไปได้เหรียญรถไฟเพิ่ม ก็จะให้ฉันทั้งหมด?"
"ฉัน...คิดแบบนั้นด้วยเหรอ?"
"ไม่คิดแบบนั้นเหรอ?"
"...อาจจะใช่ก็ได้"
ในอีกขบวนรถไฟหนึ่ง หญิงสาวที่ใบหน้าละมุนละไมดั่งหยก เปลือยเท้าเรียวเล็กของเธอ มองข้อความที่มีนัยยะสื่อถึงชัดเจนที่ลู่สิงหย่วนส่งมา ใบหน้าทั้งโมโหทั้งขำ
"เอาล่ะ ๆ ไม่ใช่แค่เหรียญรถไฟเหรอ จะให้ก็ให้ทั้งหมดแหละ ใครจะไปรู้ ฉันน่ะเมตตานายยังไงล่ะ"
"แต่ถ้าพูดอีกแง่หนึ่ง ถ้าไม่ได้เขา ฉันคงถูกคัดออกไปนานแล้ว"
ดวงตาประกายน้ำของเธอจ้องไปที่อวตารของลู่สิงหย่วน
นานเข้า เธอจึงค่อยรู้สึกตัว พลางพึมพำเบา ๆ
"ไอ้คนนี้นะ ตัวจริงกับในรูปจะต่างกันมากไหมนะ?"
เธอไม่เคยรู้สึกอยากพบเจอใครสักคนขนาดนี้มาก่อน
"ไม่รู้ว่าจะต้องผ่านไปอีกกี่สถานี เราถึงจะได้เจอกัน..."
......
เมื่อได้รับคำตอบยืนยันจากกู้หว่านฉิง ลู่สิงหย่วนจึงพยักหน้าอย่างพอใจ
จากนั้นก็แอบจุ่มอยู่ในช่องแชทอีกพักหนึ่ง
ไม่ได้รับข้อมูลที่มีค่าอะไรเลย
ข้อความในแชทยังเป็นสามอย่างเดิม ๆ :
ขอเสบียงเพื่อเอาชีวิตรอด
ขอเวชภัณฑ์
ขออุปกรณ์อัปเกรด
แต่บรรยากาศโดยรวมกลับสิ้นหวังยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ประสบการณ์จากชานชาลาก่อนหน้า ทำให้ยอดคนออนไลน์ในช่องแชทลดลงไปอีกอย่างหนัก!