เช้าวันรุ่งขึ้น
ฉินซือหยางเดินไปโรงเรียนอย่างสบายใจ
ในอดีต ฉินซือหยางมักจะมาถึงห้องเรียนก่อนใครเสมอ เพราะหลังจากเลิกเรียนกลับบ้าน กินข้าวเย็นเสร็จ ก็อาบน้ำแล้วขึ้นเตียงนอน ไม่มีชีวิตกลางคืนอะไรเลย เคยชินกับการนอนเร็วตื่นเช้า
ในทางตรงกันข้าม หลี่จิ้งเหวินมักจะมาเกือบไม่ทันเวลาเสมอ
แต่เช้านี้เมื่อเขามาถึงห้องเรียน หลี่จิ้งเหวินมาก่อนแล้ว และเมื่อเห็นร่างของฉินซือหยาง หลี่จิ้งเหวินแสดงอาการตกใจอย่างชัดเจน
ฉินซือหยางยิ้มบาง ๆ รู้ดีว่าหลี่จิ้งเหวินกำลังรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี
หลี่จิ้งเหวินลุกขึ้นยืน ดูเหมือนอยากจะถามอะไรฉินซือหยาง แต่ดูเหมือนไม่รู้จะถามอย่างไรดี ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็กลับไปนั่งลงเหมือนเดิม
ฉินซือหยางทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินผ่านไปมาเฉย ๆ ข้าง ๆ เธอ รักษาความเย็นชาเหมือนเมื่อสองสามวันที่ผ่านมา ไม่ได้สื่อสารกับเธอแม้แต่น้อย
เมื่อคืนลุงของเธอคุนเฉิงหลงไม่ได้กลับบ้าน ทำให้ทุกคนในครอบครัวเป็นกังวล
แต่พอคิดว่าฉินซือหยางกับเวินซูเป็นแค่นักเรียนธรรมดา ๆ สองคน ไม่มีอันตรายอะไร พวกเขาก็คิดว่าคุนเฉิงหลงอาจจะไปจัดการเรื่องที่ค้างคาอยู่ จึงไม่ได้กลับบ้าน
แต่วันนี้ หลี่จิ้งเหวินเจอฉินซือหยางที่โรงเรียน
นั่นหมายความว่า ลุงของเธอล้มเหลว หรืออีกนัยหนึ่ง ลุงของเธออาจจะไม่ได้ไปฆ่าฉินซือหยางเลย แต่ไปเจอเรื่องยุ่งอย่างอื่นเข้าแทน
เมื่อมองดูสีหน้าที่สงบนิ่งของฉินซือหยาง ดูเหมือนจะไม่มีความเกลียดชังหลี่จิ้งเหวินเลย หลี่จิ้งเหวินจึงโน้มเอียงไปทางความเป็นไปได้หลังมากกว่า
ลุงของเธอไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อคืนจนป่านนี้ไปยุ่งอะไรอยู่ ที่แท้ก็ไม่ยอมไปฆ่าฉินซือหยางกับเวินซูตามที่ตกลงไว้
หลี่จิ้งเหวินกำหมัดแน่น "คุนเฉิงหลงคนโง่! ปกติก็ชอบโอ้อวดว่าตัวเองเก่งกาจ ขยันทำงาน แต่กลับแยกแยะเรื่องสำคัญไม่เป็น ไม่รู้ไปทำอะไรอยู่!"
ฉินซือหยางนั่งอยู่ที่ที่นั่ง มองหลี่จิ้งเหวินเหมือนบังเอิญ เห็นว่าเธอกำลังโกรธ ก็ไม่มองเธออีกต่อไป
ก่อนที่เขาจะเปิดเผยตัวตนว่าเป็นผู้มีความสามารถคลาส เขาจะไม่บอกใครว่าเคยเจอคุนเฉิงหลง
ปล่อยให้ครอบครัวหลี่จิ้งเหวินมึนงงไปแบบนั้นแหละดี
ตอนนี้พวกเขาอาจจะรู้สึกหงุดหงิด กระวนกระวาย อยากรู้ผลลัพธ์