หลังเลิกเรียน ฉินซือหยางเก็บห้องสมุดเรียบร้อย ก็เดินออกไปพร้อมกับเวินซูอีกครั้ง
แต่ตอนที่เดินออกจากประตูโรงเรียน ฉินซือหยางกลับเห็นสายตากรุ่นโกรธของจ้าวลี่เหวิน
"ไม่ต้องไปสนใจเขา"
"หืม?"
ฉินซือหยางยังไม่ทันได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงของเวินซูก่อน
"ฉันบอกว่า ไม่ต้องไปสนใจจ้าวลี่เหวิน"
"อ้อ"
ฉินซือหยางและเวินซูค่อย ๆ เดินจากไป ส่วนจ้าวลี่เหวินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ใต้เสาไฟหน้ามหาวิทยาลัย จ้องมองฉินซือหยางไม่วางตา
ด้วยสัมผัสการรับรู้ที่เหนือกว่าคนทั่วไป ฉินซือหยางย่อมสัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรนั้น
"เวินซู"
"ว่าไง?"
"จ้าวลี่เหวินจ้องเราตลอดเลย เขาคงมาก่อกวนเธอบ่อย ๆ สินะ?"
เวินซูส่ายหน้า: "ไม่หรอก"
เวินซูปฏิเสธอย่างทื่อ ๆ
"เธอไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันไม่เป็นไร ฉันกับเขาไม่เคยพูดอะไรกันสักคำ"
แล้วเสริมอีกประโยค ราวกับกลัวว่าฉินซือหยางจะไปทำอะไรเพิ่มเติม ทำให้เรื่องยุ่งยากขึ้นไปอีก
"เขาขู่ฉัน ว่าจะต้องไปเรียนโรงเรียนเดียวกันกับเธอ แล้วให้ฉันห่างเธอไว้"
เวินซูชะงักไปครู่หนึ่ง มองไปที่ฉินซือหยาง: "เธอไปหาจ้าวลี่เหวินมาเหรอ?"
"เขามาหาฉันต่างหาก" ฉินซือหยางเหลือบตามองเวินซู: "ฉันไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ จะไปหาเขาทำไม"
เวินซูได้ยินแล้วก็เม้มปาก ไม่ตอบอะไรอีก
"เขาพูดอะไรเธอก็ไม่ต้องไปสนใจทั้งนั้น ถือว่าเป็นแค่ลมแรงพัดผ่านไปก็พอ ยังไงฉันก็ไม่ได้รับผลกระทบเรื่องเรียนจากเขาหรอก"
"อธิบายเยอะขนาดนี้ เธอกลัวฉันจะฆ่าเขารึไง?" ฉินซือหยางถอนหายใจอย่างจนใจ: "ฉันไม่ใช่ปีศาจที่ชอบฆ่าคนเป็นอาจิณ ตราบใดที่ยังไม่ถึงที่สุด ฉันก็ไม่อยากทำเรื่องแบบนั้นหรอก"
"เธอวางใจได้เลย ฉันมีทางจัดการเอง"
เวินซูสงสัย: "เธอเหรอ? มีวิธีอะไร?"
"ไม่ถึงกับต้องเอ่ยถึงหรอก"
ถึงทางแยก ฉินซือหยางโบกมือลาเวินซู แล้วเดินจากไปตรง ๆ
เวินซูมองแผ่นหลังของฉินซือหยาง มุมปากค่อย ๆ เผยรอยยิ้ม
"ขอบใจนะ"
ฉินซือหยางกลับบ้านวางถุงที่ใส่กล่องข้าวลง แล้วก็เดินทางไปอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ใกล้บ้านทันที
เขาอ้อมหลบกล้องตรงประตูแล้วกวาดตามอง เห็นหวังเตอฟานั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์
หวังเตอฟากำลังหน้านิ่วคิ้วขมวด จ้องจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าอย่างเศร้าใจ