หลังจากฉินซือหยางออกจากหน่วยงานกำกับดูแล เขาก็อ้อมไปยังห้องเก็บของที่ขังหลานชายของเฉียนเหวินเต้าไว้
เขาเปิดประตู มองดูชายหนุ่มร่างผอมที่ถูกมัดอย่างแน่นหนาทั่วทั้งตัว แล้วก็โล่งใจ
เขายังกังวลว่าถ้าคนคนนี้ตายในห้องเก็บของ จะไปอธิบายกับเฉียนเหวินเต้าไม่ได้
“อือๆ?!”
ชายหนุ่มร่างผอมถูกปิดตา ไม่รู้ว่าคนที่มาคือฉินซือหยาง ปากถูกยัดผ้าไว้ จึงส่งเสียงไม่ออก
ฉินซือหยางเดินไปข้างหน้าเขา ถอดที่ปิดตาออก แล้วดึงผ้าออกจากปากของเขา
“โทรศัพท์ของลุงนาย”
พูดพลางวางโทรศัพท์ไว้ที่หูของชายหนุ่มร่างผอม
“ลุง! ลุง! ผมเอง!”
ชายหนุ่มร่างผอมอดอาหารมาสองวันแล้ว แต่พอได้ยินเสียงของเฉียนเหวินเต้า ก็ยังส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างมีชีวิตชีวา
ฉินซือหยางแอบถอนหายใจในใจ ร่างกายของผู้มีความสามารถคลาสแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดามากจริงๆ
“ลุงพูดว่าอะไรนะ?! ส่งโทรศัพท์ให้เขา? ของในเป้ของผมก็ให้เขาด้วย? นั่นมันน้ำวิเศษคลาสของผมนะลุง! ลุง……ครับ ครับ ผมรู้แล้ว”
ชายหนุ่มร่างผอมที่กำลังตื่นเต้นสุดขีด กลายเป็นมะเขือเทศที่ถูกน้ำค้างแข็งราดในพริบตา หงอยเหงา หมดสู้
ส่วนปลายสายอีกด้าน ก็มีเสียงดุด่าอย่างรุนแรงของเฉียนเหวินเต้าดังมา
หลังจากนิ่งเงียบฟังเฉียนเหวินเต้าด่าไม่กี่นาที เขาก็พูดกับฉินซือหยางว่า “ลุงให้พี่รับโทรศัพท์”
“ว่าไง หัวหน้าแผนกเฉียน”
“เอาล่ะ เขาไม่เป็นไร ปล่อยเขาไปได้แล้ว”