ตื่นนอนตอนเช้าตรู่ ภายนอกโกดังยังมืดมิดไร้แสงอาทิตย์
ทว่าในใจของฉินซือหยางกลับเต็มไปด้วยแสงสว่าง
“วันนี้ เป็นวันที่ดีที่สุดตั้งแต่เกิดใหม่มา”
“ดีกว่าวันที่ตื่นคลาสเสียอีก”
ฉินซือหยางไม่แม้แต่จะถือถุง มือหนึ่งถือกล่องข้าว เดินออกจากโกดังโดยตรง
เส้นทางไปโรงเรียน ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา
เดินผ่านระหว่างเสาไฟทีละต้น เขาถูกส่องสว่างครั้งแล้วครั้งเล่า
ในที่สุดก็มาถึงหน้าโรงเรียน
วันนี้ ผู้อำนวยการยืนอยู่หน้าโรงเรียนอีกครั้ง
แต่ไม่ใช่เพื่อตรวจตรา
เมื่อเห็นป้ายผ้าที่เขียนด้วยมือซึ่งทำกันอย่างเร่งรีบตลอดคืน ฉินซือหยางก็รู้ทันทีว่าวันนี้ผู้อำนวยการมายืนแต่เช้าตรู่ที่หน้าโรงเรียน เพียงเพื่อรอรับเขาเท่านั้น
ผู้อำนวยการที่ยืนอยู่หน้าโรงเรียนในวันนี้ มีท่าทีถ่อมตัวเป็นพิเศษ เดินทักทายนักเรียนทุกคนอย่างกระตือรือร้น
ตอนแรกฉินซือหยางรู้สึกแปลกใจว่าทำไมผู้อำนวยการถึงเปลี่ยนนิสัย พอเดินเข้าไปใกล้ก็เข้าใจทันที
ผู้อำนวยการถือรูปถ่ายใบหนึ่งในมือ ดูเหมือนกำลังพยายามจำแนกว่าใครคือฉินซือหยางในหมู่นักเรียนที่เดินเข้าประตู
เขาไม่รู้จักฉินซือหยาง ดังนั้นเพื่อไม่ให้ไปโกรธคนที่เพิ่งตื่นคลาสได้ เขาจึงเปลี่ยนพฤติกรรม ทักทายนักเรียนทุกคนเพื่อสร้างความประทับใจ
เขาลืมไปแล้วว่าครั้งก่อนที่ยืนตรวจหน้าโรงเรียน มีนักเรียนคนหนึ่งไม่ได้ทักทายเขา แล้วถูกครูข้างกายตำหนิอย่างรุนแรง
น่าเสียดาย การแสดงของผู้อำนวยการครั้งนี้ เปรียบได้กับการเล่นละครให้คนตาบอดดู เพราะฉินซือหยางไม่ซื้อใจเรื่องแบบนี้
แม้ไม่นับความสามารถคลาส เขาก็ไม่ใช่นักเรียนมัธยมปลายปีสามธรรมดา