หลี่จิ้งเหวินยืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างกายสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว
คุนเฉิงหลง ตายแล้ว?!
ตายด้วยมือของฉินซือหยางอย่างนั้นเหรอ?!
เธอไม่กล้าหันกลับไปมองฉินซือหยาง แต่สมองกลับหมุนเร็วขึ้นเพราะความตื่นตระหนก
เขาฆ่าคุนเฉิงหลงตอนไหน?!
คุนเฉิงหลงพาพวกอันธพาลมาด้วย ฉินซือหยางคนเดียวไม่มีทางสู้ได้แน่นอน
ถ้าไม่ได้ตื่นคลาส คงตายไปแล้วด้วยน้ำมือของคุนเฉิงหลง
ดังนั้น เขาน่าจะตื่นคลาสแล้วถึงฆ่าคุนเฉิงหลงได้
เขาเพิ่งตื่นคลาสสุดสัปดาห์นี้ไม่ใช่เหรอ?!
แต่คุนเฉิงหลงหายตัวไปตั้งนาน เวลาไม่ตรงกันเลย...
หรือว่า ฉินซือหยางตื่นคลาสมานานแล้ว ช่วงนี้แสร้งทำเป็นคนธรรมดา?!
เขาแสร้งเป็นคนธรรมดาเพื่ออะไร?
เพื่อฆ่าฉันเหรอ?
ไม่ไม่ไม่ ฉันเป็นนักเรียน ผู้มีความสามารถคลาสก็ฆ่าใครตามอำเภอใจไม่ได้...
แล้วเพื่ออะไรล่ะ?
เพื่อแก้แค้นฉัน?
...
ความคิดของหลี่จิ้งเหวินล่องลอยไปยังที่ที่ไม่รู้จัก ออกไปนอกเขตปลอดภัยของสมองเธอ
ไม่นานก็ถูกความกลัวกัดกินไปหมด
ตอนนั้นเอง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าร่างกายที่แทบจะแยกออกจากวิญญาณ ขยับโดยไม่ตั้งใจ
เธอก้มลงมอง ปรากฏว่าฉินซือหยางกำลังบีบมือเธอเบา ๆ
เธอไม่กล้าสบตาฉินซือหยาง แต่จากน้ำเสียงอ่อนโยนของเขา ก็พอจะจินตนาการถึงรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาในตอนนี้ได้ไม่ยาก
“เป็นอะไรไป ไม่คิดจะคบกับฉันต่อแล้วเหรอ?”
หลี่จิ้งเหวินสะดุ้ง รีบดึงมือกลับมาทันที ใบหน้าซีดเผือด ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย