ความปั่นป่วนในใจของฉินซือหยาง ไม่ได้ปรากฏบนสีหน้าแม้แต่น้อย
เขาหันหลังให้คอมพิวเตอร์ จ้องตรงไปที่หวังเตอฟา ใบหน้าทั้งหมดซ่อนอยู่ในเงามืด จนทำให้หัวใจของหวังเตอฟาเองก็พลอยลอยคว้างอยู่กลางอากาศ
หวังเตอฟากลืนน้ำลาย หนวดเคราที่ยาวจรดกระบอกคอขยับกระตุกสองครั้ง จากนั้นหยาดเหงื่อเม็ดหนึ่งก็ไหลรินลงมาตามคาง
"ดังนั้น หากคุณต้องการใช้คลาสปลอมไปลงทะเบียนกับสำนักงานบริหารผู้มีความสามารถคลาส คุณไปตรงๆ ไม่ได้"
"คุณต้องหาคนช่วย"
ฉินซือหยางรู้สึกตกตะลึงอยู่ในใจอีกครั้ง: เรื่องแบบนี้ ในสำนักงานบริหารผู้มีความสามารถคลาส ยังมีคนกล้าช่วยทำเอกสารปลอมงั้นหรือ?
หรือว่าจะมีคนมากมายเหมือนอย่างเขา ที่ไม่อยากให้ความลับของตัวเองถูกเปิดเผย?
อย่างไรก็ตาม คำถามเหล่านี้ ฉินซือหยางไม่ได้ถามออกไป เพราะหวังเตอฟาเจ้าของอินเทอร์เน็ตคาเฟ่คนหนึ่งไม่มีทางรู้คำตอบ
เขาถามได้แค่เรื่องที่หวังเตอฟาสามารถให้ข้อมูลได้เท่านั้น
"ในนี้ ควรไปหาใคร?"
"เจ้านาย จะให้ไปหาใคร ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน... ผมก็ไม่ใช่ผู้มีความสามารถคลาส จะรู้เรื่องพวกนี้ได้ก็ยากเต็มทีแล้ว..."
ฉินซือหยางหัวเราะเย็น: "ถ้ารู้ไม่ได้ว่าจะไปขอความช่วยเหลือจากใคร ประโยคที่คุณพูดมานี้ ก็เท่ากับพูดเปล่า"
สีหน้าของหวังเตอฟามีความลังเลอีกครู่ ก่อนจะเหลือบมองฉินซือหยางที่อยู่ในเงามืด แล้วพูดว่า: "ผมไม่รู้ว่าจะไปขอความช่วยเหลือจากใคร แต่ผมพอเดาออกว่าหาใครได้บ้างที่จะถามถึงคนในเบื้องลึกของหน่วยงานกำกับดูแลได้"
"ชื่อ"
"ตำรวจหญิงผมทองที่สถานีตำรวจ รอยีเหลียน"
"รอยีเหลียน?"
ฉินซือหยางไม่คุ้นเคยกับคนในสถานีตำรวจนัก เพราะเขาไม่เคยติดต่อกับเจ้าหน้าที่ตำรวจมาก่อน