หวังเตอฟานึกถึงครอบครัวอันอบอุ่นของตัวเองขึ้นมาได้ในทันที ภรรยาที่รักเขา ลูกสองคนที่เชื่อฟัง
ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าครอบครัวอีกแล้ว
เหรียญเงินหนึ่งเหรียญ ให้เขาไปเถอะ ถือว่าเสียเปรียบไปครั้งหนึ่งก็แล้วกัน
"โอเค ผมรู้แล้ว"
หวังเตอฟาเดินออกจากห้องเก็บของไปอย่างเงียบ ๆ และช่วยปิดประตูให้ฉินซือหยางด้วย
ส่วนฉินซือหยางก็เปิดเว็บบอร์ดของ[ค่ายสังหารเทพ]และ[สถาบันคลาส]ขึ้นมา เพื่อค้นหาความรู้ที่ตัวเองต้องการ
เพราะนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายในช่วงไม่กี่วันนี้ที่เขาจะได้มาค้นหาที่นี่ เขาจึงดูทุกอย่างอย่างละเอียดไม่เว้นแม้แต่เรื่องเล็กน้อย
เรื่องที่ซับซ้อนบางอย่าง เขายังจดลงในกระดาษที่มีอยู่ในห้องเก็บของ เพื่อป้องกันไม่ให้ความทรงจำของตัวเองคลาดเคลื่อนจนก่อให้เกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่
พอฉินซือหยางออกจากห้องเก็บของ ก็เที่ยงคืนกว่าแล้ว
อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ปิดไปนานแล้ว หวังเตอฟาก็กลับบ้านไปแล้วเช่นกัน
เขาล็อกประตูห้องเก็บของ แล้วหลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น ก็รีบวิ่งกลับบ้าน
"วันนี้ได้อะไรมาเยอะแยะจริง ๆ"
เขาอาบน้ำเย็น แล้วนอนลงบนเตียง มองดูบันทึกที่ตัวเองจดไว้ พูดออกมาอย่างจริงใจ
"อีกไม่กี่วันนี้ คงยุ่งหน่อยละ"
เช้าวันรุ่งขึ้นประมาณหกโมง เขาตื่นขึ้นมาเก็บข้าวของเสร็จก็ใช้คอเสื้อปิดบังใบหน้า สวมหมวกปีกกว้างอีกใบ เพื่อความแน่ใจว่าจะไม่มีใครจำเขาได้ แล้วจึงออกจากบ้าน
เขาไม่ได้ไปโรงเรียนโดยตรง แต่ไปร้านขายของชำก่อน ใช้เหรียญทองแดงหนึ่งเหรียญซื้อซองจดหมายสองซอง กระดาษจดหมายหนึ่งแผ่น และดินสอเก่า ๆ หนึ่งแท่ง จากนั้นให้เจ้าของร้านเอาซองจดหมายหนึ่งซองกับกระดาษจดหมายใส่ไว้ในอีกซองหนึ่ง