ฉินซือหยางไม่ได้กลับบ้านทันที
ก่อนอื่น เขาหามุมหนึ่ง แล้วถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกเผาทิ้ง
เขายังกังวลว่ากลิ่นบนเสื้อตัวนี้จะถูกคนตามรอยได้ ต่อให้ราดน้ำแกงรสจัดจากโรงอาหารจนเลอะเทอะไปหมดแล้วก็ตาม
จ้องมองเสื้อคลุมที่ค่อยๆ ไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน ฉินซือหยางถอนหายใจ
"แค่นี้เวลาไม่นาน ฉันก็เผาเสื้อคลุมไปสามสี่ตัวแล้ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คงต้องใส่เสื้อแขนสั้นอยู่ท่ามกลางโลกอันหนาวเหน็บนี้แล้วล่ะ"
เสื้อคลุมพวกนี้ส่วนใหญ่เป็นเสื้อที่เขาเก็บมาจากกองขยะ ที่คนอื่นทิ้งแล้ว ไม่มีสักตัวที่ต้องเสียเงินซื้อ
แต่ช่วงที่ไม่มีเงินแบบนี้ อาจต้องดำเนินต่อไปอีกสักพัก
"ว่างๆ คงต้องไปกองขยะอีกรอบ หาของดีๆ มาละ"
แล้วเขาก็เทอาหารในกล่องข้าวทิ้งลงท่อระบายน้ำเหม็น หลังจากล้างกล่องข้าวแล้ว ก็กลับบ้าน
เขารีบกินข้าวที่เหลือจากเมื่อวานที่เอากลับบ้านไปอย่างเร่งรีบ แล้วก็ออกจากบ้านอีกครั้ง
หลังจากแน่ใจว่าไม่มีใครตามหลังมา เขาก็มาที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่อีกครั้ง
หวังเตอฟาเห็นฉินซือหยางปรากฏตัวที่หน้าอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ ก็ทำหน้าอยากได้ อยากได้ เดินออกมาอย่างไม่เต็มใจ
"เฮ้! นาย เหรียญเงินของคุณ"
เมื่อวานฉินซือหยางตกลงกับหวังเตอฟาไว้ว่า วันนี้จะมารับเหรียญเงินนี้คืน เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการจ้างเขาปลอมแปลงข้อมูลคลาส
หวังเตอฟาหยิบเหรียญเงินออกมาจากกระเป๋า วางบนมือของฉินซือหยาง แต่นิ้วกลับไม่ยอมปล่อย ใบหน้ายังแฝงความอาลัยอาวรณ์
"ขอบใจ ฉันจะคืนให้นาย"
ฉินซือหยางดึงเหรียญเงินออกจากมือหวังเตอฟา แล้วเก็บเข้าสวนเสื้อ