รอยีเหลียนมองฉินซือหยาง น้ำตาหนึ่งหยดไหลอาบแก้ม
“[นักสนุก]”
“หืม?”
“ฉันพูดว่า คลาสของฉันคือ[นักสนุก]”
รอยีเหลียนพูดจบ ก็ยิ้มออกมาด้วยความสิ้นหวัง
ฉินซือหยางมองดูเธอราวกับวิญญาณถูกดูดออกจากร่าง และเข้าใจว่ารอยีเหลียนเลือกปิดบังตัวตนคลาสของตัวเองเพราะเหตุใด
[นักสนุก]ที่โด่งดังที่สุด ก็คือสกิลระดับหนึ่ง[สุขสุดขีด]
เมื่อใช้ จะสามารถทำให้เป้าหมายที่กำหนดได้รับความสุขสุดขีดในช่วงเวลาหนึ่ง ทำให้เป้าหมายเกิดความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะมีความสุขกับผู้ใช้สกิล
[สุขสุดขีด]ไม่เพียงแต่ได้ผลกับมนุษย์เท่านั้น ยังมีผลต่อเทพอีกด้วย เมื่อ[นักสนุก]ใช้[สุขสุดขีด] เทพจะแห่มารวมตัวอยู่ข้างกายนักสนุก
ผู้มีความสามารถคลาส[นักสนุก] จุดจบสุดท้ายมีเพียงสองทาง
เป็นของเล่นของชนชั้นสูงในเขตปลอดภัย หรือเป็นเหยื่อล่าเทพนอกเขตปลอดภัย
ไม่ว่าจะเลือกทางไหน ก็จะต้องประสบกับความทุกข์ทรมานอันไม่มีที่สิ้นสุด
ดังนั้น คนที่ตื่นรู้[นักสนุก] มักจะต้องปิดบังตัวตนของตัวเอง ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาไปตลอด
เมื่อถูกคนอื่นพบเข้า นั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะอันไม่มีวันสิ้นสุด
นี่คือเหตุผลที่รอยีเหลียนปกปิดคลาสของตัวเอง
ฉินซือหยางสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับเกิดความสงสารขึ้นมาบ้าง
แต่ความสงสารนี้สุดท้ายก็ถูกควบคุมไว้ในระดับที่เหมาะสม ไม่ได้ขยายวงกว้างขึ้นอีก
ความสงสารจะส่งผลต่อการตัดสินใจของเขา เขาจำเป็นต้องใช้ความเลือดเย็นอย่างแท้จริงเพื่อให้ได้มาซึ่งความแน่ใจอย่างแท้จริง