ฉินซือหยางหลังจากเลิกเรียน ก็มาที่ห้องสมุดเพื่อจัดเรียงหนังสืออีกครั้ง
แต่ครั้งนี้ เขาพบว่าในห้องสมุดนอกจากอาจารย์จูกับเวินซูแล้ว ยังมีอีกคนหนึ่งเพิ่มเข้ามา
จ้าวลี่เหวิน
จ้าวลี่เหวินกำลังเรียนอยู่ที่โต๊ะในห้องสมุดด้วย
แม้จะไม่ได้แบ่งโต๊ะเล็กกับเวินซู แต่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอพอดี
บนใบหน้าของเวินซูไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ดวงตากลมโตจ้องมองแต่กระดาษข้อสอบตรงหน้า ราวกับกำลังตั้งใจเรียนจริงจัง
แต่ฉินซือหยางรู้ดีว่า เธอไม่ได้อารมณ์ดีเลย
เพราะเมื่อก่อน ตอนที่เขาเลิกเรียนมาที่ห้องสมุดเพื่อเก็บหนังสือ เธอจะยิ้มทักทายเขา และสีหน้าจะดูผ่อนคลายเสมอ
ไม่เหมือนตอนนี้ ราวกับเป็นเครื่องจักรการเรียนรู้
ขณะนั้นเอง ขณะนั้นเอง จ้าวลี่เหวินเดินไปหาเวินซูเพื่อถามคำถาม เวินซูตอบแบบไร้อารมณ์ กระชับจนไม่อยากพูดให้เกินหนึ่งคำ
ฉินซือหยางยักไหล่ เตรียมจะไปคุยกับจ้าวเหล่าเอ้อ แต่จู่ๆ อาจารย์จูที่อยู่ข้างๆ ก็กระแอมออกมา
อาจารย์จูใช้นิ้วแตะกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งบนโต๊ะ: “สำหรับนาย”
ฉินซือหยางหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมา พบว่าเป็นลายมือของเวินซู
“จ้าวลี่เหวินเรียนที่โรงเรียนจวีอาน เพราะพ่อของเขาทำงานเป็นพนักงานฝึกงานในสำนักงานวิศวกรรมที่นี่ ทำให้สะดวกต่อการเรียน พ่อของเขากำลังจะได้เป็นพนักงานประจำ และมีเส้นสายและอำนาจพอสมควร ตอนนี้อย่าไปยุ่งกับเขา”
ฉินซือหยางแสดงสีหน้าจนใจ
เวินซูคาดเดาเหตุการณ์ล่วงหน้าได้แล้ว จะให้พูดอะไรได้อีกเล่า