รอยีเหลียนจ้องฉินซือหยางด้วยสายตาระแวง ดูเหมือนจะไม่เชื่อคำพูดของเขาแม้แต่น้อย
ฉินซือหยางยักไหล่พลางพูดว่า “ถ้าฉันไม่มั่นใจเต็มร้อย ฉันคงไม่กล้ามาพบคุณแน่ เพราะงั้น หวังว่าคุณจะใจเย็นๆ แล้วฟังฉันพูดต่อสักหน่อย”
“คุณต้องการอะไร?”
“ฉันพูดไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันหวังว่าคุณจะแนะนำคนที่ปลอมคลาสให้คุณ ให้ฉันรู้จัก”
รอยีเหลียนถามอีกว่า “แล้วหลังจากนั้นล่ะ?”
“หลังจากนั้น……เฮ้ ดูเหมือนคุณจะไม่ได้ฟังสิ่งที่ฉันพูดจริงๆ นะ ก่อนอื่นเอานิ้วของคุณออกจากไกปืนก่อนเถอะ”
ฉินซือหยางเห็นแววตาฆ่าในดวงตาของรอยีเหลียน ก็รู้ว่านางจะพยายามยิงเขาให้ตายไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เขาจึงพูดด้วยความจนใจว่า
“อย่าทำเรื่องเปล่าประโยชน์เลย ก่อนที่ฉันจะมาที่นี่ ฉันตั้งอีเมลเวลาจำกัดไว้ให้ส่งถึงกลุ่มเจ้าหน้าที่สถานีตำรวจ พรุ่งนี้เช้าคนทั้งสถานีตำรวจจะรู้ว่าคลาสของคุณเป็นของปลอม ถ้าคืนนี้ฉันกลับไปปรับระยะเวลาการส่งอีเมลไม่ได้ พรุ่งนี้คุณก็จะถูกเปิดโปง”
“เพราะงั้น ต่อให้คุณฆ่าฉัน มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร”
“อะไรนะ?!” รอยีเหลียนตะลึงงัน
นางไม่คิดว่าคนสวมหน้ากากที่อยู่ตรงหน้า จะมีแผนสำรองซ่อนไว้อีก!
คราวนี้นางรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาจริงๆ
เรื่องกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่เลวร้ายที่สุดสำหรับนาง
“แถมคุณยังฆ่าฉันไม่ได้ด้วยซ้ำ”
ในขณะที่รอยีเหลียนกำลังตะลึงอยู่นั้น ฉินซือหยางก็ใช้สกิล[ใช้กำลัง]ผละเท้าถีบพื้น ร่างพุ่งทะยานออกไป