ท่ามกลางเสียงชื่นชมจากฉินซือหยางและเวินซู อาจารย์จูเองก็รู้สึกเกรงใจเล็กน้อย
นางยิ้มอย่างใจดี: "มีเด็กดีอย่างพวกเธอสองคนยอมรับ ครูก็พอใจแล้ว โรคนี้ เป็นอะไรที่ทำอะไรไม่ได้จริง ๆ พวกเธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"
เวินซูเหลือบมองฉินซือหยาง ส่วนฉินซือหยางก้มหน้ากินข้าว ไม่พูดอะไร
ถ้าจะบอกว่าฉินซือหยางที่โดดเดี่ยว ยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นของมนุษย์ในโลกใบนี้ สิ่งนั้นก็ต้องมาจากอาจารย์จู
ตราบใดที่เขายังต้องการตำแหน่งทำงานพิเศษนี้ อาจารย์จูก็จะเก็บไว้ให้เขาเสมอ
ก็มีผู้ปกครองนักเรียนคนอื่น ๆ พยายามส่งของให้อาจารย์จู หวังจะให้ตำแหน่งนี้ตกเป็นของลูกตัวเอง
แต่อาจารย์จูกลับแข็งกร้าว: "ถ้าลูกคุณเป็นเด็กกำพร้า ก็ให้เขาผัดเปลี่ยนกับฉินซือหยางได้ นอกนั้น ไม่ต้องคุย"
ต่อให้ในวันสิ้นโลก ในสถานที่ทรุดโทรมแบบนี้บนขอบเขตปลอดภัย ก็ยังมีคนอย่างอาจารย์จูอยู่
ฉินซือหยางจึงหวังจริง ๆ ว่าคนดีอย่างอาจารย์จู จะได้มีจุดจบที่ดี
แต่ โรคมะเร็งจะรักษายังไง?
ต้องใช้เงินเท่าไหร่?
เขาไม่รู้เลย
ดูท่าคืนนี้ต้องขึ้นอินเทอร์เน็ต เข้าไปหาข้อมูลในค่ายสังหารเทพดูสักหน่อย
ฉินซือหยางไม่ได้โอ้อวด เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าความสามารถในตอนนี้ของตัวเอง จะช่วยให้อาจารย์จูผ่านพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้หรือไม่
หลังกินข้าวเสร็จ เขาก็เริ่มเก็บหนังสือในห้องสมุด
แต่ทว่า ก้นพ้นจากเก้าอี้ปุ๊บ เขาก็ไม่ได้นั่งลงอีกเลย
วันนี้นักเรียนที่มาห้องสมุด เยอะเป็นพิเศษ
ถ้าจะพูดให้ละเอียด ก็ควรบอกว่าวันนี้นักเรียนหญิงที่มาห้องสมุด เยอะเป็นพิเศษ
"น้องฉิน... หนูขอยืมหนังสือเล่มนี้ได้ไหมคะ?"