เวินซูพูดต่อว่า "อาจารย์จู ในโรงเรียนเรา นอกจากอาจารย์แล้ว ใครบ้างที่คู่ควรกับการเป็นครู? อาจารย์อย่าไปเป็นห่วงเป็นใยพวกเขาให้เสียแรงเลย"
"เอ่อ... นักเรียนเวิน เธอคิดแบบนี้หรือ?" อาจารย์จูดูเหมือนเพิ่งจะได้เห็นเวินซูที่ไม่ค่อยว่านอนสอนง่ายและมีท่าทีเป็นของตัวเองเป็นครั้งแรก
"อืม สำหรับคนพวกนี้ในโรงเรียน ครูก็เป็นแค่อาชีพธรรมดาอาชีพหนึ่ง ไม่เห็นจะรู้สึกว่าตัวเองกำลังอบรมสั่งสอนผู้คนที่ไหนเลย"
"แต่ครูก็ปฏิบัติกับเธอดีไม่น้อยนะ..."
"ตอนฉันเรียนประถม เกรดฉันก็ปานกลาง ถูกคนอื่นรังแกบ่อย ๆ ก็ไม่มีครูคนไหนออกมาพูดแทนฉัน พอหลัง ๆ ฉันเก่งขึ้น มีหวังสอบเข้าสถาบันอุดมศึกษาได้ พวกเขาก็เต็มใจช่วยฉันแล้ว"
เวินซูมองอาจารย์จูด้วยดวงตากลมโตที่แจ่มใส:
"อาจารย์ว่า ฉันควรจะขอบคุณครูพวกนั้นที่ถอยหนีเมื่อมีภัยและไต่ตามเมื่อมีประโยชน์ หรือควรขอบคุณตัวเองที่เก่งขึ้นมาเองล่ะ?"
อาจารย์จูถูกเวินซูถามจนพูดไม่ออก ก้มหน้าคิดดู เธอพูดก็ดูมีเหตุผลไม่น้อย
ครูก็เป็นแค่อาชีพหาเลี้ยงปากเลี้ยงท้องเท่านั้น สอนหนังสือคือหน้าที่ของพวกเขา ส่วนอบรมบ่มนิสัยคือน้ำใจ หากทำหน้าที่ของตนให้ดีก็พอแล้ว จะไปเสียเวลาทุ่มแรงสร้างความสัมพันธ์กับนักเรียนที่สอบไม่ติดพวกนี้ทำไม?
"ดีมาก!"
ฉินซือหยางชูนิ้วโป้ง: "ไม่ธรรมดาจริง ๆ ที่หนึ่งของรุ่นเรานี่พูดจามีระดับ! ตามที่ผมว่า อาจารย์จู อาจารย์ก็ควรพักผ่อนก็พัก ควรเลี้ยงหลานก็เลี้ยง ไม่จำเป็นต้องมานั่งจับตาในห้องสมุดทั้งวัน ให้กุญแจผมไว้ มีผมอยู่ที่นี่ ห้องสมุดไม่มีทางวุ่นวายแน่นอน"