“คนดี? คุณฉิน คุณกำลังเล่าเรื่องตลกให้ฉันฟังอยู่หรือไง? คนดีแบบไหนถึงจะคุ้มค่าที่คุณจะยอมทุ่มเทขนาดนี้? ในโลกนี้ สิ่งที่ไร้ค่าที่สุดก็คือคนดีไงล่ะ!”
“หัวหน้าเฉียน เรื่องนี้มันแล้วแต่มุมมองของแต่ละคน เรามีบางเรื่องที่ต้องร่วมมือกัน ไม่ได้หมายความว่าทุกความคิดเห็นจะต้องตรงกันหมด ว่ามั้ย?”
“ก็ได้ เป็นปัญหาของฉันเอง แต่ ตอนนี้คุณไปล่าเทพ มันก็เป็นเรื่องดีสำหรับตัวคุณเองเหมือนกัน”
“ยังไงหรือ?”
“คุณยังไม่ได้เข้าร่วมการสอบประเมินผู้มีความสามารถคลาสหลังจบการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ใช่มั้ย?”
“อืม ใช่”
“งั้นคุณสามารถใช้คะแนนจากการล่าเทพ ในการสอบเพื่อดึงดูดความสนใจจากมหาวิทยาลัยมากขึ้น เพื่อเพิ่มโอกาสในการได้รับการตอบรับ แม้กระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว นักศึกษาที่มีคะแนนล่าเทพเยอะ ๆ ก็มีสิทธิพิเศษอีกมากมาย”
“เหล่านี้ล้วนเป็นข้อกำหนดบังคับของรัฐบาลสหพันธ์ คุณสามารถไปค้นหาเพิ่มเติมได้ในเว็บบอร์ด[การศึกษาคลาส]”
“แบบนี้ด้วยเหรอ? งั้น ฉันเข้าใจแล้ว จะลองไปหาข้อมูลดู ขอบคุณหัวหน้าเฉียนที่ช่วยเหลือ”
“อืม เรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น”
เฉียนเหวินเต้าโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ พลางพึมพำถึงคำพูดของฉินซือหยาง
“ช่วยคนดีงั้นเหรอ? คนดี... คำนี้ สมัยนี้นานแล้วที่ไม่ได้ยิน ฟังแล้วก็รู้สึกคิดถึงอยู่นะ เอาเถอะ ใครล่ะจะเกิดมาอยากเป็นคนเลว”
ในตอนนี้ โทรศัพท์ของเฉียนเหวินเต้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง:
“ว่าไง เสี่ยวถัง มีอะไร? โอ้ คนที่มาวุ่นวายต่อหน้าท่านผู้อำนวยการเมื่อวันก่อนเป็นคนธรรมดาสองสามคน? แล้วจะมัวลังเลอะไรล่ะ ฆ่าทิ้งให้หมดก็จบเรื่อง อืม ไว้ก่อน”