“เหอจิ้นซิน เงินเลี้ยงดูพ่อแม่เดือนนี้ทำไมช้ากว่ากำหนดตั้งสองวันแล้วยังไม่โอนมาอีก?”
“แม่สุขภาพไม่ดี ต้องใช้เงินบำรุงร่างกายนะ!”
“จะมีเรื่องอะไรสำคัญไปกว่าแม่อีก รีบหน่อย อย่าปล่อยให้แม่รอ”
เหอจิ้นเป่าตัดสายไปก่อนที่เหอจิ้นซินจะทันได้พูด ราวกับโทรมาเพื่อทวงเงินเขาอย่างเดียว
เหอจิ้นซินยิ้มขื่น เก็บโทรศัพท์ปุ่มกดเครื่องเก่าที่หน้าจอแตกร้าว แล้วนั่งลงอีกครั้ง
เพราะตอนนี้เขากำลังนั่งอยู่ตรงหน้าแพทย์
แพทย์มองผลตรวจแล้วขมวดคิ้ว “โรคปอดอุดกั้นเรื้อรังระยะสุดท้ายแล้ว...”
แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่คำว่า ‘โรคปอดอุดกั้นเรื้อรังระยะสุดท้าย’ ก็ยังเหมือนค้อนหนัก ๆ ฟาดลงกลางศีรษะของเหอจิ้นซิน ความคิดพลันยุ่งเหยิงไปหมด
ปีนี้เขาอายุห้าสิบหกแล้ว เรียนมาไม่สูง แต่ก็รู้ว่าผลของโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังระยะสุดท้ายเป็นอย่างไร
เมื่อก่อนตอนทำงานในเหมืองถ่านหินเถื่อน เขาเคยเห็นคนป่วยเป็นโรคนี้ สุดท้ายต้องตายอย่างทรมานและรักษาไม่หาย พอมาคิดดูตอนนี้ ต้นตอของโรคตัวเองอาจหลงเหลือมาตั้งแต่ตอนนั้น
“ก่อนหน้านี้ไม่รู้สึกไม่สบายบ้างเลยเหรอ ทำไมไม่รีบมาตรวจตั้งแต่แรก?” แพทย์ถามต่อ
“ตอนนั้นที่บ้านต้องใช้เงินด่วน ไม่มีเวลาสนใจครับ” เหอจิ้นซินตอบอย่างเหม่อลอย
“คนในครอบครัวล่ะ เรียกเข้ามาสิ” แพทย์เหลือบมองเสื้อสีเทาปะชุนที่เหอจิ้นซินสวมอยู่ ก่อนถอนหายใจ
“ทุกคนยุ่งกันหมดครับ ผมมาคนเดียว”
แพทย์ชะงักไปครู่หนึ่ง เพราะเมื่อกี้เขาได้ยินชัด ๆ ว่าคนในครอบครัวเหอจิ้นซินโทรมาทวงเงิน
“ออกใบสั่งยาให้แล้ว ลงไปรับยาข้างล่างได้เลย” คราวนี้น้ำเสียงของแพทย์อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย
เหอจิ้นซินรับผลตรวจมาอย่างเหม่อลอย แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไร้ชีวิตชีวา
เหอจิ้นซินรู้สึกแน่นหน้าอกมานานแล้ว แต่ตอนนั้นที่บ้านขัดสนเงินทอง พ่อแม่ต้องเลี้ยงดู น้องชายก็ต้องซื้อบ้านแต่งงาน
เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองยังหนุ่ม ยังทนไหว จึงไม่ได้รีบไปตรวจ กลับเอาเงินทั้งหมดไปช่วยเหลือครอบครัว
ตั้งแต่ภรรยากับลูกสาวเสียไป พ่อแม่กับน้องชายก็เป็นญาติเพียงกลุ่มเดียวที่เหลืออยู่ เขาย่อมต้องดีกับพวกเขา
ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนภรรยากับลูกสาวจากไป เขาคนเป็นสามีและพ่อกลับไม่อยู่เคียงข้างเพราะติดธุระ ถ้าไม่มีพ่อแม่กับน้องชายคอยดูแลพวกเธอ ใครจะรู้ว่าตอนจากไปจะทุกข์ทรมานแค่ไหน
เพราะเรื่องนี้ เหอจิ้นซินจึงรู้สึกขอบคุณพ่อแม่กับน้องชายอย่างสุดซึ้ง เรียกได้ว่าพวกเขาพูดอะไรเขาก็ทำตาม
ดังนั้นทุกครั้งที่พวกเขาขอเงิน เขาก็ให้เท่าที่มี ราวกับต้องการชดเชยความเสียใจที่มีต่อภรรยากับลูกสาวให้พวกเขา หลายปีมานี้เขาหาเงินงก ๆ ทั้งวันทั้งคืน จึงไม่เคยใส่ใจความผิดปกติของร่างกาย
ไม่นึกเลยว่าอาการจะหนักขนาดนี้
‘เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ฉันกำลังจะได้ไปเจอชิงชิงกับลูกแล้ว?’
สมองของเหอจิ้นซินว่างเปล่า
พอได้สติ เขาก็พบว่าตัวเองเดินมาถึงใต้ตึกที่พ่อแม่กับน้องชายอาศัยอยู่แล้ว
เหอจิ้นซินพักอยู่ในหอพักที่ร้านอาหารจัดไว้ให้ ส่วนน้องชายบอกว่าพ่อแม่สุขภาพไม่ดี อยากอยู่ใกล้โรงพยาบาล จึงถือโอกาสซื้อห้องนี้ โดยเหอจิ้นซินออกเงินครึ่งหนึ่ง
น้องชายบอกว่าอย่าไปรบกวนพ่อแม่ที่กำลังพักฟื้น ทุกครั้งที่เหอจิ้นซินจะมา เขาจึงโทรแจ้งล่วงหน้า
แต่ครั้งนี้เหอจิ้นซินเดินมาถึงที่นี่โดยไม่รู้ตัว
บางทีเวลาคนเราสิ้นหวังที่สุด ก็ย่อมอยากไปหาครอบครัว
เหอจิ้นซินเดินเข้าไปในลิฟต์อย่างเหม่อลอย มาถึงทางเดินชั้น 16 พอออกจากลิฟต์ก็เห็นประตูห้อง 1603 เปิดอยู่
เขารู้ว่าแม่คงเปิดประตูไว้เพื่อให้อากาศธรรมชาติพัดเข้ามา
เขาเดินไปถึงหน้าประตูอย่างไร้จุดหมาย แล้วได้ยินเสียงจากข้างใน ฝีเท้าจึงชะงักไปเอง
“ทางพี่ชายแกว่ายังไงบ้าง?” เสียงของเหลียงกุ้ยฮวา แม่เลี้ยงดังขึ้น
“ผมเตือนแล้ว เดือนนี้เงินน่าจะโอนมาเร็ว ๆ นี้” เหอจิ้นเป่าตอบ
“ดีแล้ว คราวนี้ช้าไปสองวัน เขาคิดจะไม่ให้เงินหรือเปล่า?” เหอหยังจู้ พ่อแท้ ๆ ถาม
“พ่อกลัวเขาทำไม ตอนนี้เขาไม่มีญาติคนอื่นแล้ว มีแค่พวกเรา หาเงินมาไม่ให้พวกเราใช้แล้วจะให้ใครใช้?” เหอจิ้นเป่าพูดอย่างเห็นเป็นเรื่องสมควร
“พ่อแกก็แค่กลัวว่าเขาจะรู้เรื่องเมื่อก่อนน่ะสิ” เหลียงกุ้ยฮวาหัวเราะเยาะ
“ถ้าแม่ไม่พูด ผมไม่พูด เหอจิ้นซินจะไปรู้ได้ยังไง” เหอจิ้นเป่าพูดอย่างไม่ใส่ใจ
เรื่องเมื่อก่อนอะไร? ยังมีเรื่องที่ไม่อยากให้เขารู้อีกเหรอ?
เหอจิ้นซินชะงัก พ่อแม่กับน้องชายมีเรื่องปิดบังเขาอยู่หรือ?
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเหอจิ้นซินก็ยังยืนอยู่นอกประตู ไม่ได้เข้าไป
“แต่ฉันก็รู้สึกเสียดายอยู่เหมือนกัน” เหอจิ้นเป่ายักไหล่
“เมียของเขาตายเร็วเกินไป ถ้าไม่ตายเร็วขนาดนั้น สองผัวเมียคงส่งเงินให้พวกเราทุกเดือน เงินที่ได้คงมากกว่าตอนนี้ตั้งเยอะ” เหอจิ้นเป่าพูดต่อ
“ผู้หญิงตัวขาดทุนคนนั้น เป็นไส้ติ่งอักเสบแท้ ๆ ยังดึงดันจะไปโรงพยาบาล...” เหลียงกุ้ยฮวาพึมพำ
เหอจิ้นซินที่ยืนอยู่นอกประตูกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เขาไม่เคยคิดเลยว่าทั้งสามคนจะเอาเงินของเขาไปใช้ แล้วยังลับหลังดูหมิ่นภรรยาผู้ล่วงลับแบบนี้
ความโกรธพลุ่งขึ้นในใจทันที
เหอจิ้นซินกำลังจะเดินเข้าไปถามเอาเรื่อง แต่คำพูดถัดมาของทั้งสองกลับทำให้เขาราวกับถูกฟ้าผ่า!
เขาไม่เคยคิดเลยว่าการมาถึงหน้าประตูโดยไม่ได้บอกใครล่วงหน้า จะทำให้ได้ยินความลับที่ถูกปกปิดมานานหลายสิบปี!
เมื่อได้ยินทั้งสามคนพูดคุยกันต่อเนื่อง เหอจิ้นซินรู้สึกเหมือนเลือดทั่วร่างพุ่งขึ้นสมอง หูอื้อไปหมด
“ตอนนั้นกำลังเก็บเงินส่งหลานชายกว่างผิงไปเรียน จะเอาเงินที่ไหนไปรักษาเธอ ถ้าฉันไม่ขวางไม่ให้ไปโรงพยาบาล เงินที่ส่งหลานรักจินเป่าเรียนก็หมดพอดี” เหลียงกุ้ยฮวาพูดอย่างภูมิใจ
“ส่วนลูกสาวเขาก็คิดอะไรไม่เป็นเลย แต่งกับลูกชายบ้านหาวเผิงเป็นเรื่องดีจะตาย ดันบอกว่าตัวเองแปดเปื้อน แล้วกระโดดน้ำเหมือนคนบ้า” เหลียงกุ้ยฮวาเบ้ปาก พูดต่อโดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
“แต่โชคดีที่หาวเผิงยอมรับผิด ชดใช้เงินให้พวกเรามาบ้าง” เหอจิ้นเป่าพูดอย่างภาคภูมิใจ
“ก๊อก ๆ ๆ” เหอหยังจู้ได้ฟังลูกชายคนเล็กกับภรรยาพูดจาเหลวไหลขึ้นเรื่อย ๆ ก็เคาะกล้องยาสูบอย่างไม่พอใจ
“เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าพูดถึง เดี๋ยวมีคนได้ยิน” เหอหยังจู้พูดเสียงอู้อี้
“เราคุยกันอยู่ในบ้านตัวเอง ใครจะมาได้ยิน...”
“พวกแกพูดว่าอะไรนะ?!”
เหอจิ้นเป่ายังพูดไม่ทันจบ เสียงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยวก็ดังมาจากหน้าประตู
จากนั้นเสียงดังสนั่นก็ดังขึ้น ประตูถูกถีบจนเปิดผางแล้วกระแทกเข้ากับกำแพง เศษปูนสีขาวร่วงกราวลงมา
เหอจิ้นเป่าสะดุ้งเฮือกเพราะเสียงนั้น
“เหอจิ้นซิน แกบ้าไปแล้วหรือไงวะ...”
เหอจิ้นเป่าเห็นหน้าคนที่เข้ามาแล้วก็สบถออกไปโดยสัญชาตญาณ แต่คำพูดที่เหลือกลับติดอยู่ในลำคอ
เส้นเลือดบนลำคอกับแก้มของเหอจิ้นซินเต้นตุบ ๆ ผมขาวแห้งกรอบตรงขมับชี้ตั้งราวกับเข็ม
เหอจิ้นเป่ารู้สึกเหมือนถูกสัตว์ร้ายจ้องเขม็ง จนขนลุกซู่
“จิ้นซิน? มาทำไมเนี่ย?!” เหลียงกุ้ยฮวาตกใจจนลุกพรวดจากเก้าอี้
“งั้นตอนนั้นที่ฉันร่อนทรายหาเงินไปรักษาเมีย พวกแกโกหกฉันเรื่องที่บอกว่าเธอตายที่โรงพยาบาลเพราะรักษาไม่หายใช่ไหม?” เหอจิ้นซินเสียงแหบพร่า ก่อนถามต่อ “พวกแกไม่ได้พาเธอไปรักษาเลยใช่ไหม?”
“แกโกหกฉัน บอกว่ารักษาแล้วแต่ไม่หาย” ดวงตาแดงก่ำของเหอจิ้นซินจับจ้องเหลียงกุ้ยฮวา
“แล้วลูกสาวฉันล่ะ... พวกแกไม่ได้บอกว่าเธอลงไปว่ายน้ำแล้วถูกกระแสน้ำพัดไปเหรอ?”
“ที่แท้พวกแกอยากยกลูกสาวฉันให้ผู้ชายคนอื่น เธอทนไม่ไหวถึงได้กระโดดน้ำใช่ไหม” เหอจิ้นซินจ้องทั้งสามคนเขม็ง “ตอนนั้นลูกฉันยังเด็กแค่ไหน ยังเด็กแค่ไหนกัน?!”
“พวกแกหลอกฉันมาตลอดเลยเหรอ?”
เสียงของเหอจิ้นซินแหบพร่าขึ้นเรื่อย ๆ
“เหอจิ้นซิน พูดแบบนั้นไม่ถูกนะ คนหนึ่งป่วย อีกคนกระโดดน้ำเอง เรื่องพวกนี้เกี่ยวอะไรกับพวกเรา” แม้เหอจิ้นเป่าจะตกใจจนหน้าซีด แต่ก็เป็นคนแรกที่ได้สติแล้วเถียงกลับ
ใบหน้าของเหอจิ้นเป่าเต็มไปด้วยท่าทีบริสุทธิ์ใจ
สมัยนั้นคนป่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ไม่ไปหาหมอกัน ใครจะรู้ว่าเมียเขาจะตายง่ายขนาดนั้น ส่วนเด็กสาวอายุยังน้อยแต่งงานไปเป็นสะใภ้ก็เป็นเรื่องปกติ ใครจะคิดว่าเธอจะกระโดดน้ำล่ะ
เหอหยังจู้ก็ตั้งสติจากความตกใจได้ ทำทีเอามือกุมหัวใจแล้วบ่น “จะพูดก็พูดดี ๆ ทำไมต้องตื่นเต้นขนาดนั้น พ่อเป็นโรคหัวใจแทบช็อกตายเพราะแกแล้ว”
“แม่แกกับน้องชายแค่พูดตรงไปหน่อย ไม่ได้มีเจตนาอื่น เรื่องแบบนี้สมัยก่อนเป็นเรื่องปกติ บ้านไหนไม่เคยเจอบ้าง ก็ได้แต่บอกว่าพวกเธอไม่มีวาสนา ไม่ได้เสวยสุข”
“นี่มันผ่านมากี่ปีแล้ว คนตายจะฟื้นขึ้นมาได้หรือไง?” เหอหยังจู้พูด “พอเถอะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ตอนนี้สิ่งสำคัญคือพวกเราสี่คนใช้ชีวิตให้ดี”
เหอหยังจู้เคาะกล้องยาสูบ พอพูดจบก็แอบสังเกตปฏิกิริยาของเหอจิ้นซิน
เมื่อเห็นเหอจิ้นซินก้มหน้า คล้ายจะถูกเกลี้ยกล่อมแล้ว เหอหยังจู้ก็ถอนหายใจโล่งอก
เขารู้จักลูกชายคนโตดี อีกฝ่ายไม่เคยกล้าขัดใจคนในบ้าน และคงให้อภัยเขาเหมือนแต่ก่อน
แต่ครั้งนี้เขาคิดผิด
เขาไม่รู้เลยว่าเหอจิ้นซินกำลังเจ็บปวดและสิ้นหวังเพียงใด
คนที่เขาคิดว่าเป็นญาติสนิทกลับหลอกเขามานาน เขายังเลี้ยงดูฆาตกรที่ทำให้เมียกับลูกต้องตายอีกด้วย
เหอหยังจู้ยิ่งไม่รู้ว่า ความเจ็บปวดนั้นกำลังเลือนหายอย่างรวดเร็วและแปรเปลี่ยนเป็นความแค้น
ผลตรวจเมื่อครู่แวบผ่านตรงหน้าเหอจิ้นซิน
เด็กสาวที่ถักเปียหนาสีดำและยิ้มแย้ม เด็กหญิงตัวเล็กที่เงยหน้าขอให้อุ้ม ภาพของพวกเธอปรากฏขึ้นตรงหน้าเหอจิ้นซินทีละคน
ดวงตาของเหอจิ้นซินฉายแววบ้าคลั่งขึ้นมาทันที
“ไอ้เวรเอ๊ย!”
เลือดทั่วร่างเหอจิ้นซินสูบฉีดขึ้นหัว ในใจเหลือเพียงความแค้นมหาศาล
ทันใดนั้นร่างผอมแห้งของเขาก็พุ่งเข้าหาเหอจิ้นเป่า
“เหอจิ้นซิน แกจะทำอะไร?”
เหลียงกุ้ยฮวาตกใจจนรีบลุกขึ้นมาขวางหน้าลูกชายคนโปรด
“แกจะตีเหอจิ้นเป่าเหรอ? งั้นตีแม่ด้วยเลยสิ!”
แต่ต่อมา ร่างชราของเธอก็ถูกเหอจิ้นซินเหวี่ยงออกไปอย่างง่ายดาย ศีรษะกระแทกโต๊ะชา เลือดไหลอาบทันที
“โอ๊ย!”
เหลียงกุ้ยฮวาไม่คิดเลยว่าเหอจิ้นซินจะกล้าลงมือ จึงกุมศีรษะร้องโหยหวน
เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย พุ่งเข้าใส่เหอจิ้นเป่าต่อ มือผอมแห้งรัดเอวอีกฝ่ายแน่น แล้วออกแรงมหาศาลผลักร่างอ้วนท้วนของเหอจิ้นเป่าให้ถอยกรูดไปเรื่อย ๆ
เหอจิ้นเป่าทั้งตกใจทั้งกลัว จู่ ๆ ก็หายใจไม่ออก ยิ่งไม่เข้าใจว่าคนผอมโซแบบนี้ไปมีแรงมากมายขนาดนั้นได้ยังไง
“ปล่อยนะ ปล่อยสิ แกบ้าไปแล้วเหรอ?” เหอจิ้นเป่าทุบเหอจิ้นซินที่รัดตัวเขาสุดแรง
“เหอจิ้นซิน ปล่อยก่อน มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกัน” เหอหยังจู้เองก็ตกใจกลัว ลุกขึ้นอย่างสั่นเทาแล้วเดินเข้ามา
เหอจิ้นซินไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เขารัดเอวเหอจิ้นเป่า แอ่นตัวออกแรง แล้วพุ่งชนประตูกระจกบานใหญ่ตรงระเบียงจนแตกละเอียด
ภายในห้องเละเทะไปหมด ทุกคนเห็นแล้วต่างตะลึง
แต่เขายังไม่หยุด
เหลียงกุ้ยฮวาที่กำลังร้องโหยหวนเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ ร่างอ้วนกระตุกเฮือกแล้วรีบลุกจากพื้น ก่อนร้องลั่น “จิ้นซิน หยุดนะ ข้างหลังเป็นระเบียง!”
“พี่ ระเบียงนะ ข้างหลังเป็นระเบียง!”
เหอจิ้นเป่าเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าจะหยุด ก็ร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว
เขาคิดว่าคำพูดนี้จะทำให้เหอจิ้นซินได้สติ อย่างไรเสียทั้งคู่ก็อยู่ในท่านี้ ถ้าตกลงไปก็ตายพร้อมกันแน่
แต่ดวงตาของเหอจิ้นซินแดงก่ำ ฟันที่ขบแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด
คำพูดต่อมาของเหอจิ้นซินทำให้ทุกคนหนาววาบไปถึงขั้วหัวใจ “หมอบอกว่าฉันอยู่ได้อีกไม่นาน จิ้นเป่า แกไปกับฉันด้วยเถอะ!”
ตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา เขาก็ตั้งใจจะทำแบบนี้อยู่แล้ว ทุกอย่างจึงเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเด็ดขาด
เสียงร่างกระแทกพื้นดังจนชวนเสียวฟัน
รอยเลือดฉูดฉาดพาดยาวอยู่บนพื้นด้านล่างทันที
“อ๊า!!! ลูกแม่ ลูกชายแม่!” เหลียงกุ้ยฮวาร้องเสียงแหบพร่า
“จบแล้ว คราวนี้จบสิ้นกันหมดแล้ว” กล้องยาสูบในมือเหอหยังจู้หล่นลงพื้น ตัวเขาก็ทรุดลงไปด้วย
เหอจิ้นซินที่กอดเหอจิ้นเป่ากระโดดออกจากระเบียงกลับรู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาไม่ได้ลงมือกับเหอหยังจู้และเหลียงกุ้ยฮวา แต่จงใจฆ่าเหอจิ้นเป่าเพียงคนเดียว แล้วปล่อยให้คนแก่สองคนมีชีวิตอยู่ต่อไป ต้องทนทุกข์กับการไม่มีลูกชายไปอีกหลายสิบปี
เหอจิ้นซินไม่เคยหลับตา เขาต้องการเห็นกับตาว่าเหอจิ้นเป่าขาดใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหมดลมหายใจแล้ว ความง่วงงุนที่ถาโถมมาไม่ขาดสายก็เข้าครอบงำ นั่นคือพลังชีวิตของเขากำลังสูญสิ้นอย่างรวดเร็ว
ขณะที่สายลมพัดหวีดหวิวผ่านข้างหู เหอจิ้นซินคล้ายได้ยินเสียงเรียกอันอ่อนโยนของหลินชิงชิง ภรรยาของเขาเมื่อหลายสิบปีก่อน
“จิ้นซิน...”