ฉินซุยซุยตะลึงงัน น้ำในบ่อของมิติใช้ได้ผลจริง ๆ ด้วย!
เธอรีบเก็บอาหารทะเลในน้ำตื้นขึ้นมาอย่างว่องไว ส่วนหนึ่งโยนใส่ถัง อีกส่วนโยนลงบ่อน้ำในมิติ เธอสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง ยืนยันว่าอาหารทะเลในบ่อน้ำของมิติยังมีชีวิตอยู่ทั้งหมด แถมยังใช้ความคิดหยิบออกมาได้ ฉินซุยซุยจึงโยนของที่จับได้ส่วนใหญ่เข้าไปในมิติ เหลือไว้ในถังของตัวเองแค่ครึ่งถัง
ยังมีอาหารทะเลเหลืออยู่ในหาดน้ำตื้นอีกบ้าง ฉินซุยซุยจึงเรียกพี่ทังกับคนอื่น ๆ “พี่ ๆ รีบมาทางนี้เร็ว ตรงนี้มีเยอะเลย!” ทะเลเป็นของทุกคน ฉินซุยซุยไม่ได้คิดจะผูกขาดไว้คนเดียว อีกทั้งหากอยากใช้ชีวิตที่นี่ให้ดี ก็ต้องผูกมิตรกับพวกพี่ ๆ ด้วย
พี่ทังได้ยินแล้วนึกถึง “ผลงาน” ของฉินซุยซุยเมื่อวาน จึงรีบเรียกทุกคนให้ตามมา พอเห็นอาหารทะเลในหาดน้ำตื้น ทุกคนก็ตกใจกันไม่น้อย แต่ก็ไม่ชักช้า ลงมือกวาดของในหาดน้ำตื้นจนเกลี้ยงในพริบตา แทบทุกคนมีของเต็มถัง แม้แต่ถังของเด็ก ๆ ก็ยังมีของอยู่เกือบครึ่ง
กลัวว่าจะสะดุดตาเกินไป พวกพี่ ๆ จึงเก็บสาหร่ายทะเลกับสาหร่ายมาวางปิดไว้ด้านบนอย่างชำนาญ จากนั้นก็อาศัยจังหวะที่คนเยอะไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเธอ แยกย้ายกันไปอย่างแนบเนียน
ระหว่างทางกลับบ้านพักครอบครัว ทุกคนต่างมีความสุข พี่อู่มองฉินซุยซุยด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด “ซุยซุยโชคดีจริง ๆ ฉันมาอยู่เกาะฉงไถตั้งหลายปี ออกไปจับของทะเลตั้งกี่ครั้ง ก็ไม่เคยได้ของเยอะเท่าวันนี้เลย!”
พี่ถูยิ้มรับคำ “ไม่ใช่แค่เธอหรอก ฉันโตมากับทะเลตั้งแต่เด็ก ยังไม่เคยจับของได้อย่างสบายใจเท่าวันนี้เลย ของดี ๆ มากองรวมกันเป็นพะเนิน! ต้องขอบคุณซุยซุยจริง ๆ!”
“ในเมื่อขอบคุณซุยซุย ต่อไปมีเรื่องดี ๆ อะไรก็อย่าลืมนึกถึงซุยซุยของพวกเราบ้างนะ ฉันบอกไว้เลยว่าฉันเห็นน้องคนนี้เป็นน้องสาวแท้ ๆ ต่อไปถ้าซุยซุยมีเรื่องอะไร ทุกคนต้องช่วยกันนะ!” พี่ทังโอบไหล่ฉินซุยซุย ยิ้มสนิทสนมเป็นพิเศษ
พี่หลิวตบเธอเบา ๆ “ดูพูดเข้า! ในบ้านพักครอบครัวก็มีแค่พวกเราไม่กี่คนที่สนิทกัน เธอเห็นเขาเป็นน้องสาวแท้ ๆ แล้วพวกเราจะรังแกเขาได้ยังไง?”
ฉินซุยซุยยิ้มหวาน “งั้นฉันขอขอบคุณพี่ ๆ ล่วงหน้าเลยนะคะ! ต่อไปฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!”