ฉินซุยซุยฉวยจังหวะที่พวกเขาไม่ทันสังเกตทางนี้ รีบเก็บไม้กฤษณาเข้ามิติ จากนั้นคว้าท่อนไม้แห้งบนพื้นขึ้นมา แล้วตะโกนใส่พวกเขาเสียงเข้มว่า “หยุดเดี๋ยวนี้! พวกคุณกำลังทำอะไรกัน!”
เมื่อได้ยินเสียง ทั้งสามคนก็หันมามองฉินซุยซุย พอเห็นว่าเป็นผู้หญิง พวกอันธพาลสามคนก็หัวเราะครืนขึ้นมาทันที “โอ้โฮ จะเล่นเป็นฮีโร่มาช่วยสาวงามหรือไง?”
“น้องสาวบ้านไหนกัน? มาหาพี่ ๆ ถึงที่เองเลยหรือ?”
“โอ้โฮ! ยังพกอาวุธมาด้วยนะเนี่ย! พี่ ๆ กลัวจะแย่แล้ว!”
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า……”
ฉินซุยซุยถือไม้เดินเข้าไปหา ด้วยสายตาไวมือไวจึงดึงเด็กมาหลบไว้ข้างหลัง จากนั้นชี้ไปด้านหลังชายหนุ่มทั้งสาม แล้วตะโกนขึ้นมาทันทีว่า “รีบดูเร็ว! มีคนมาเยอะแยะเลย!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เสียงหัวเราะของชายหนุ่มทั้งสามก็ชะงัก พวกเขาหันกลับไปมองพร้อมกันราวกับนัดกันไว้
ฉินซุยซุยฉวยโอกาสล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบถุงเล็ก ๆ ที่ใส่ผงยาออกมาจากมิติ แล้วสะบัดมือ ผงยาก็ปลิวตรงเข้าใส่ชายหนุ่มทั้งสามทันที
ส่วนฉินซุยซุยดึงเด็กถอยห่างออกไปหลายเมตร เพื่อให้พ้นจาก “รัศมีโจมตี” ของผงยา
ชายหนุ่มทั้งสามรู้ตัวว่าถูกหลอก จึงหันกลับมาอย่างโกรธเกรี้ยวและชี้หน้าฉินซุยซุย “นังตัวดี กล้าหลอกพวกเรา!”
“ถุย ๆ ๆ! นังตัวดี อย่าคิดว่าโปรยแป้งนิดหน่อยแล้วจะจัดการพวกเราได้ พวกเราน่ะ...โอ๊ย ปวดท้องจะตายอยู่แล้ว...”
“พี่ ผมก็ปวดท้อง เกิดอะไรขึ้น...”
“นังตัวดี วางยาพวกเราหรือไง?!”
“ส้วม! ส้วม! เร็วเข้า! กลับไป! ฉันจะไปส้วม!”
“อึตรงนี้ไม่ได้หรือไง? ผมกลั้นไม่ไหวแล้ว พี่ใหญ่!”
“ไอ้โง่! ไม่รู้หรือไงว่าน้ำดีอย่าให้ไหลไปนานอก? รีบวิ่งกลับไปเดี๋ยวนี้!”
……
ชายหนุ่มร่างกายกำยำทั้งสามคน กุมท้องวิ่งหายไปไกลในพริบตา
คราบน้ำตาบนใบหน้าของเด็กชายยังไม่ทันแห้ง แต่แววตาที่มองฉินซุยซุยกลับเต็มไปด้วยความนับถือ พี่สาวคนสวยคนนี้เก่งจริง ๆ เก่งกว่าแม่เสียอีก!