ตระกูลหยางอยู่ไม่ไกลจากตระกูลฉิน ทั้งสองบ้านอยู่บนถนนตงเจียเหมือนกัน
ยามค่ำคืน ถนนตงเจียมืดสนิท ฉินซุยซุยก้มหน้าวิ่งอย่างเดียว ตอนคุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านหลงใหลวิชาการต่อสู้โบราณ ตั้งแต่เธอยังเล็กก็ไล่ตามเธอเพื่อใช้เป็นเป้าฝึก ดังนั้นทักษะการหลบหนีของเธอจึงเป็นเลิศ
เมื่อวิ่งมาถึงนอกลานตระกูลหยาง เธอก็หยิบบันไดออกมาจากมิติ แล้วปีนข้ามเข้าไปในลานบ้านทันที
เธอหาต้นการบูรใหญ่ที่กล่าวถึงในหนังสือเจอ แล้วใช้มือคลำดินเพื่อดูว่าตรงไหนดินร่วนที่สุด
ในหนังสือเขียนไว้ว่าหยางเจี้ยนคังฝังทรัพย์สมบัติจำพวกทองคำ เงิน และอัญมณีที่ขนมาจากตระกูลฉินไว้ใต้ต้นไม้ในลานบ้านเป็นส่วนใหญ่ เธอกำลังคิดคำนวณอยู่ว่าต้องเก็บของพวกนี้เข้ามิติให้หมด ทว่าชั่วพริบตาถัดมา ฝ่ามือกลับสัมผัสได้ถึงสิ่งแปลกปลอมอยู่ครู่หนึ่ง ฉินซุยซุยรีบมองเข้าไปในมิติ แล้วก็ต้องร้องว่า “โอ้โห!” ในโรงงานมีหีบไม้แดงเพิ่มขึ้นมายี่สิบกว่าหีบ ทุกหีบติดป้ายของตระกูลฉินไว้ นี่คงเป็นทองคำ เงิน อัญมณี ของเก่า และภาพเขียนอักษรโบราณที่อยู่ในห้องที่สองของหลุมเก็บของ
ได้ทองคำ เงิน และอัญมณีมาแล้ว ที่เหลือก็เป็นสมุนไพร ยาสูบ สุรา นาฬิกาข้อมือ และของทำนองนี้ในบ้าน
ฉินซุยซุยหยิบยาสลบทำเองออกมาจากมิติ โชคดีที่คุณย่าของเธอเป็นแพทย์แผนจีนอาวุโส ตั้งแต่เล็กจนโตเธอเรียนวิชาจริงจังจากคุณย่าไม่สำเร็จ แต่กลับเรียนรู้วิธีปรุงยาสลบ ผงคัน ผงระบาย และของแปลก ๆ พวกนี้เสียได้ จนถูกคุณย่าล้อว่า “ของจืดชืดเอาขึ้นโต๊ะไม่ได้หรอก!”
ของพวกนี้แม้จะไม่ใช่ของดีมีหน้ามีตา แต่ประสิทธิภาพนั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ หลายปีมานี้สถานการณ์ตึงเครียด เธอแทบไม่ได้หยิบออกมาใช้ จึงเก็บไว้ในห้องเก็บของทั้งหมด เมื่อครู่เธอก็เอาติดตัวมาด้วย
ตระกูลหยางมีคนอยู่ห้าคน คือหยางเจี้ยนคังกับซุนหยุน ภรรยาของเขา หยางเจ้าซิงลูกชายกับเซินชูหลานลูกสะใภ้ และหยางเสี่ยวเป่าหลานชายตัวน้อย
ฉินซุยซุยถือยาสลบพ่นเข้าไปตามห้องต่าง ๆ รอสองนาทีแล้วก็เดินเข้าห้องของหยางเจี้ยนคังอย่างอาจหาญ เธอตบหยางเจี้ยนคังที่กำลังกรนอยู่เต็มแรงสองฉาด แต่เขาก็ไม่มีปฏิกิริยา เธอจึงหยิบไฟฉายออกมาจากมิติ แล้วส่องสำรวจห้อง
หยางเจี้ยนคังเอาแต่บ่นว่าจนต่อหน้าพ่อแม่ พ่อแม่เห็นเขาเหมือนลูกแท้ ๆ แถมยังใจป้ำ หลายปีมานี้จึงมอบของดี ๆ ให้เขาไม่น้อย พอมองดูตอนนี้ ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเขียนหนังสือ และโต๊ะเครื่องแป้งในห้องของเขาล้วนเป็นไม้แดง เหมือนของที่บ้านเธอไม่มีผิด
ฉินซุยซุยสำรวจตามแบบตู้เสื้อผ้าที่บ้านตัวเอง แล้วก็พบช่องลับจริง ๆ พอเปิดดูก็เห็นห้องลับขนาดจิ๋วที่เชื่อมติดกับผนัง ด้านในมีธนบัตรใบใหญ่ซ้อนเรียงเป็นตั้ง ๆ วางชิดผนังอย่างเป็นระเบียบ กะคร่าว ๆ น่าจะมีราวสองหมื่นหยวน ยังมีกล่องเล็กใส่ปลาหางเหลืองตัวใหญ่กับทองแท่งเล็กอีกสิบกว่ากล่อง รวมถึงโฉนดที่ดินอีกหลายฉบับ แม้แต่นาฬิกาหรูของพ่อก็อยู่ในนั้น ฉินซุยซุยไม่เกรงใจ เก็บทุกอย่างเข้ามิติรวดเดียว
เธอหันไปค้นโต๊ะเครื่องแป้งต่อ ข้างในมีกล่องเหล็กหนึ่งใบ รวมเงินกันแล้วมีมากกว่าหนึ่งพันหยวน ยังมีตั๋วอีกหลายใบ ฉินซุยซุยก็เก็บเข้าพื้นที่แบกสายเช่นกัน ตอนกำลังจะไป เธอก็เห็นสร้อยคอกับต่างหูหลายชิ้นบนโต๊ะเครื่องแป้ง ยิ่งมองก็ยิ่งคุ้น นั่นไม่ใช่ของแม่เธอหรอกหรือ? ทำไมถึงมาอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของซุนหยุนได้?
ฉินซุยซุยเปิดตู้เสื้อผ้าดูต่อ แล้วก็พบชุดสูทกับชุดจงซานที่พ่อเพิ่งตัดใหม่หลายชุด รวมถึงชุดฉีพ่าวของแม่ด้วย ในลิ้นชักใต้ตู้ยังมีกล่องเครื่องประดับของแม่อยู่ ข้างในเต็มไปด้วยเครื่องประดับทอง หยก ไข่มุก และเพชร ฉินซุยซุยโกรธจนแทบหัวเราะออกมา คนบ้านนี้เป็นหนูหรือไง? แอบขโมยตรงนี้นิด ตรงนั้นหน่อย!
กลัวว่าจะมีอะไรตกหล่น ฉินซุยซุยจึงเก็บทั้งเฟอร์นิเจอร์และของประดับทุกชิ้นในห้องเข้ามิติเสียเลย ชั่วพริบตา ห้องก็เหลือเพียงเตียงเปล่า ๆ กับคนอ้วนสองคนที่กำลังกรน
เธอไม่อยากเสียเวลาไล่ค้นห้องอื่นทีละนิด จึงทำแบบเดียวกันกับห้องที่เหลือ แม้แต่ห้องรับแขกก็ถูกขนจนเกลี้ยง
สุดท้ายเธอมาถึงห้องครัวหลังบ้าน หยางเจี้ยนคังทำงานอยู่ที่ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจ หลายปีมานี้เขาฉวยผลประโยชน์ไปไม่น้อย ใต้ขื่อห้องครัวแขวนเนื้อหมัก ไส้กรอก ปลาแห้ง ไก่ตากแห้ง และกระต่ายตากแห้งไว้เต็มไปหมด ฉินซุยซุยเก็บทุกอย่างไปหมด ส่วนข้าว แป้ง น้ำมัน เครื่องปรุง หม้อเหล็กใบใหญ่ หม้อดิน กาต้มน้ำ เตาถ่าน มีดทำครัว มีดปอกผลไม้…ก็ถูกเก็บไปจนหมด กองถ่านอัดแท่งตรงมุมห้องครัวก็ไม่เหลือ เธอทิ้งไว้แค่ตะเกียบกับชามที่ใช้แล้ว เพราะสกปรกเกินไป
เธอผลักประตูหลังที่ถูกฟืนในครัวบังไว้ ด้านหลังมีโกดังอยู่อีกแห่ง ประตูโกดังคล้องโซ่เหล็กและใส่กุญแจไว้หลายดอก ฉินซุยซุยหยิบเลื่อยโซ่ยี่ห้ออิ่มอุ่นอันใหม่เอี่ยมจากห้องเก็บเครื่องมือในบ้านออกมา เลื่อยโซ่ดังครืนสองครั้งก็ตัดโซ่ขาด เธอผลักประตูเข้าไปดู ข้างในมีกองข้าวสารและแป้งขาวหนักรวมกันนับพันชั่ง ยังมีถั่ว ธัญพืชหยาบ ของแห้ง น้ำตาลทรายแดง น้ำตาลทรายขาว เกลือ น้ำมัน น้ำส้มสายชู น้ำมันงา ซอสถั่วงา…ให้ตายเถอะ หนูตัวนี้ไม่เพียงขนของจากบ้านตัวเอง ยังขนของหลวงด้วย ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจแทบจะถูกเขาขนจนเกลี้ยงแล้วกระมัง? ฉินซุยซุยไม่เกรงใจ เก็บทุกอย่างเข้ามิติ
ตอนเก็บของจนเกือบหมด เธอถึงเพิ่งพบว่าสมุนไพรที่เหลือจากบ้านเธอ ทั้งยาสูบ สุรา และชาที่พ่อแอบเก็บไว้ รวมถึงรังนก กระเพาะปลา เลือดหอยแครง เห็ดหูหนูขาว และของบำรุงร่างกายที่แม่เก็บสะสมไว้ ล้วนซ่อนอยู่ในตู้ไม้ขนาดยักษ์ที่ไม่สะดุดตาหลังเสบียง หนูตัวนี้ซ่อนของเก่งจริง ๆ!
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ก็ล่วงเข้าตีสี่กว่าแล้ว ฉินซุยซุยยืนอยู่ในลานบ้าน เก็บจักรยานผู้ชายสองคันเข้ามิติอีก มองตระกูลหยางที่กลายเป็นบ้านโล่งจนลมพัดทะลุเหมือนตระกูลฉินแล้ว เธอถึงรู้สึกสบายใจขึ้น
เธอหยิบกระดาษกับปากกาออกมาจากมิติ แล้วใช้มือซ้ายเขียนจดหมายแจ้งเบาะแส แนบบัญชีที่หยางเจี้ยนคังใช้จด “การขโมยเสบียง” ซึ่งเธอพบในโกดัง รวมถึงบันทึกการซื้อขายกับตลาดมืด จากนั้นขี่จักรยานผู้หญิงคันเดียวที่เหลืออยู่ในลาน อ้อมไปเกือบครึ่งเมือง ก่อนโยนจดหมายกับบัญชีเข้าไปในลานบ้านของศัตรูคู่อาฆาตของหยางเจี้ยนคัง แล้วรีบปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปสนามบิน ทิ้งความดีความชอบไว้เบื้องหลัง