บ้านตระกูลหยางไม่ได้อยู่ห่างจากบ้านตระกูลฉินสักเท่าไร ทั้งคู่อยู่บนถนนตงเจียที่เดียวกัน
กลางคืนถนนตงเจียมืดสนิททั้งสาย ฉินซุยซุยก้มหน้าวิ่งมุ่งหน้าอย่างเดียว สมัยที่คุณตายังมีชีวิตอยู่ ท่านหมกมุ่นอยู่กับวิชากำปั้นโบราณ ตั้งแต่เธอยังเล็กก็ไล่ตามเธอเพื่อใช้เป็นเป้าฝึก ดังนั้นฝีเท้าการหลบหนีของเธอจึงเป็นเลิศ
เมื่อวิ่งมาถึงรั้วบ้านตระกูลหยาง เธอควักบันไดจากตำหนิพื้นที่ออกมา แล้วไต่ลงไปในลานบ้านโดยตรง
เธอมองหาต้นการบูรใหญ่ที่บันทึกไว้ในหนังสือ ใช้มือลูบดินเพื่อสำรวจว่าตรงไหนดินค่อนข้างหลวม
ในหนังสือเขียนไว้ว่าหยางเจี้ยนคังเอาเงินทองอัญมณีที่ขนมาจากบ้านตระกูลฉินไปฝังไว้ใต้ต้นไม้ในลานบ้านเป็นส่วนใหญ่ ระหว่างที่เธอกำลังคำนวณในใจว่าของพวกนี้ทั้งหมดต้องเก็บเข้าพื้นที่ให้หมด วินาทีถัดมา ฝ่ามือเธอก็รู้สึกราวกับสัมผัสสิ่งของจางหายไปชั่วครู่ เมื่อฉินซุยซุยมองเข้าไปในพื้นที่ ก็ต้องอุทานเบา ๆ ภายในโรงงานมีหีบไม้แดงใหญ่กว่าสิบหีบวางเรียงรายอยู่ ทุกหีบติดป้ายบ้านตระกูลฉินทั้งหมด คงเป็นเงินทองอัญมณีกับเครื่องเซียนวรรณกรรมภาพวาดเก่าแก่ที่อยู่ในห้องที่สองของห้องใต้ดินนั่นเอง
เงินทองอัญมณีได้มาแล้ว ที่เหลือก็คือสมุนไพรยาในบ้าน ตลอดจนบุหรี่ เหล้า และนาฬิกาข้อมืออะไรพวกนี้
ฉินซุยซุยหยิบควันสลบที่ทำเองออกจากพื้นที่ บุญคุณย่าที่เป็นหมอจีนเก่าอาวุโส เธอเองแต่เล็กจนโตตามย่าเรียนอะไรจริงจังไม่เคยเป็นผล เอาแต่เรียนรู้การปั่นป่วนของอย่างพวกควันสลบ ผงคัน ผงท้อร่วง เสียทั้งเป็น จนย่าแซวว่า "ของจืดชืดไปปรุงยาหวานไม่ได้เดี๋ยวนั้น!"
ของพวกนี้ถึงจะไม่น่าเชื่อถือ แต่ออกฤทธิ์ได้เห็นผลจริง อีกทั้งหลายปีที่บ้านเมืองเข้มงวดก็แทบไม่เอาออกมาใช้ เก็บไว้ในห้องของใช้เก่าทั้งหมด ตอนเมื่อกี้ก็เอามาด้วยเช่นกัน
บ้านตระกูลหยางมีคนแค่ 5 คน หยางเจี้ยนคังกับภรรยาซุนหยุน ลูกชายหยางเจ้าซิงกับลูกสะใภ้เซินชูหลาน และหลานชายตัวน้อยหยางเสี่ยวเป่า
ฉินซุยซุยถือควันสลบเป่าเข้าไปทีละห้อง เมื่อรอไป 2 นาที เธอก็เดินเข้าห้องหยางเจี้ยนคังอย่างสบายอารมณ์ ตบหน้าหยางเจี้ยนคังที่กำลังกลอกกแล้งอยู่สองสามทีเต็มแรงจนได้ผลไร้วี่แวว เธอจึงควักไฟฉายจากพื้นที่ออกมา ส่องสำรวจไปทั่วห้อง
หยางเจี้ยนคังมักบ่นยากจนให้พ่อแม่ฟังเสมอ พ่อแม่รักเขาเหมือนลูกแท้ ๆ แถมมือก็โปร่ง หลายปีมาส่งของดี ๆ ให้เขาไม่น้อย ตอนนี้เหลียวดูแล้ว ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้ง และโต๊ะเขียนหนังสือในห้องเขาเป็นของไม้แดงทั้งหมด ลอกแบบมาจากบ้านเธอเป๊ะ ๆ
ฉินซุยซุยไล่ตามโครงสร้างตู้เสื้อผ้าที่บ้านเธอ และพบจริง ๆ ว่ามีชั้นลับซ่อนอยู่ เปิดออกดู ข้างในกลับมีห้องลับขนาดจิ๋วติดกับผนัง ภายในมีแบงก์ใหญ่พับวางเป็นกองเรียงรายติดกับผนังอย่างเป็นระเบียบ ประเมินดูราว ๆ 20,000 ยวน ยังมีกล่องเล็กทองคำแท่งใหญ่กับทองคำแท่งเล็กอีกสิบกว่าใบ และโฉนดที่ดินอีกหลายใบ แม้กระทั่งนาฬิกาหรูของพ่อก็อยู่ในนั้นด้วย ฉินซุยซุยไม่อ้อมค้อม เก็บเข้าพื้นที่หมดจด
หันไปสำรวจโต๊ะเครื่องแป้งต่อ ข้างในมีกล่องเหล็ก ในกล่องมีเงินรวมกันราว 1,000 กว่าหยวน และตั๋วเงินอีกหลายใบ ฉินซุยซุยก็เก็บเข้าพื้นที่เช่นกัน กำลังจะเดินออกก็เหลือบเห็นสร้อยคอกับต่างหูหลายเส้นบนโต๊ะเครื่องแป้ง ยิ่งมองยิ่งคุ้นตา นั่นมันของแม่เธอไม่ใช่หรือไง ทำไมมาอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งของซุนหยุนได้?
ฉินซุยซุยเปิดตู้เสื้อผ้าดูต่อ แน่นอน เจอชุดสูทกับชุดจงซานที่พ่อเย็บใหม่หลายชุด และชุดฉีพ่าวของแม่ ในลิ้นชักใต้ตู้ยังวางกล่องเครื่องประดับของแม่อีกด้วย ข้างในแน่นจนเต็มกล่องไปด้วยเครื่องประดับทอง หยก ไข่มุก เพชร ฉินซุยซุยแทบขำออกมาด้วยความโมโห ครอบครัวนี้กันไม่ใช่หนูบ้านหรอกนะ เอาของที่นี่หน่อย เอาของที่โน่นหน่อย!
เกรงว่าจะมีที่ตกหล่น ฉินซุยซุยจัดการเก็บเฟอร์นิเจอร์กับของตกแต่งทั้งห้องเข้าพื้นที่ซะงั้น ในห้องเหลือแค่เตียงเปล่า ๆ กับคนอ้วนสองคนที่กำลังกลอกกแล้ง
ไม่อยากเสียเวลาไปเดินหาทีละห้อง ฉินซุยซุยจึงใช้วิธีเดียวกันกับทุกห้องโดยตรง แม้แต่ห้องรับแขกก็ถูกขนกันจนหมดสิ้น
ท้ายสุดมาถึงห้องครัวหลังบ้าน หยางเจี้ยนคังทำงานอยู่ที่ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจ หลายปีมาได้เปรียบเก็บกินอะไรมาไม่น้อย ใต้คานห้องครัวแขวนเบคอน ไส้กรอก ปลาตากแห้ง ไก่ตากแห้ง กระต่ายตากแห้งอัดแน่นเต็มไปหมด ฉินซุยซุยเก็บหมด ส่วนข้าว แป้ง เมล็ดธัญพืช น้ำมันในห้องครัว เครื่องปรุงรส หม้อเหล็กใหญ่ หม้อดิน กาต้มน้ำ เตาถ่าน มีดทำครัว มีดปอกผลไม้ ฯลฯ ก็ถูกเก็บหมด ถ่านก้อนกองใหญ่มุมห้องครัวก็เก็บหมดจดเช่นกัน เหลือแค่ตะเกียบกับชามที่ใช้แล้ว ฉินซุยซุยรังเกียจว่าสกปรกจึงไม่เอา
ดันประตูหลังที่ถูกฟืนในห้องครัวปิดทับอยู่ ด้านหลังกลับมีคลังสินค้าอีกห้อง ประตูคลังพันด้วยโซ่เหล็กและใส่กุญแจกว่าหลายดอก ฉินซุยซุยควักเลื่อยยนต์ยี่โหย่เจียวที่ยังลือ ๆ ใหม่กริ่งจากห้องเครื่องมือที่บ้านออกมา ตึง กึกสองครั้งก็ตัดโซ่เหล็กขาด เมื่อดันประตูเข้าไปดู ข้างในเนกานไปด้วยข้าวขาวกับแป้งสาลีราว 1,000 กว่ากิโลกรัม และถั่วหลายชนิด ธัญพืชผสม ของตากแห้ง น้ำตาลแดง น้ำตาลทราย เกลือ น้ำมัน น้ำส้มสายชู น้ำมันงา น้ำพริกงา ฯลฯ น่าขนลุกจริง ๆ หนูตัวนี้ไม่แค่ยกของบ้านตัวเอง ยังยกของส่วนกลางอีก ร้านอาหารรัฐวิสาหกิจแทบจะถูกมันขนกันหมดเปลาเลยใช่ไหม? ฉินซุยซุยเก็บเข้าพื้นที่ทั้งหมดอย่างไม่ปรานี
เก็บจนถึงตอนท้ายจึงพบว่า สมุนไพรยาที่บ้านเธอเหลืออยู่ บุหรี่ เหล้า ชาที่พ่อสะสมไว้ ตลอดจนรังนก ปลาเบลากา หอยเลือด เห็ดหอม และอาหารเสริมบำรุงร่างกายต่าง ๆ ที่แม่เก็บไว้ ทั้งหมดซ่อนอยู่ในตู้ไม้ยักษ์ที่ไม่น่าสนใจด้านหลังกองธัญพืช หนูอะไรซ่อนของเก่งจริง ๆ!
จัดการทั้งหมดนี้เสร็จ ก็เกือบตีสี่แล้ว ฉินซุยซุยยืนอยู่กลางลานบ้าน จัดการเก็บจักรยานชายสองคันเข้าพื้นที่อีก มองบ้านตระกูลหยางที่เปลี่ยนไปเหมือนบ้านตระกูลฉิน โล่งโหว่รุมสี่ด้าน ใจค่อยได้สบายขึ้นบ้าง
เธอหยิบกระดาษกับปากกาออกจากพื้นที่ เขียนจดหมายฟ้องราชการด้วยมือซ้าย แนบสมุดบัญชีที่ใช้บันทึก "ธุรกรรมข้าวโจร" ของหยางเจี้ยนคังกับบันทึกการติดต่อค้าขายกับตลาดมืดที่พบในคลังสินค้าตอนขนข้าว ขี่จักรยานหญิงคันเดียวที่เหลืออยู่ในลานบ้าน อ้อมเมืองไปครึ่งวง ทิ้งจดหมายฟ้องราชการกับสมุดบัญชีลงในลานบ้านของคู่แค้นตัวฉกาจของหยางเจี้ยนคัง แล้วก็ขี่จักรยานพุ่งไปยังสนามบินอย่างรวดเร็ว พร้อมฝังตัวเองกับความดีความชอบไว้ในความมืดมิด