หูจื่อพยักหน้าอย่างงุนงง “พี่สาวรู้ชื่อแม่ผมได้ยังไงครับ” เขาจำได้ว่าครั้งก่อนแม่ไม่ได้แนะนำตัวนี่นา จะว่าไป ตั้งแต่แม่มาที่นี่ก็ไม่เคยแนะนำตัวกับใครอีกเลย นอกจากคนในคอกวัวแล้ว แม่แทบไม่พูดกับคนนอกเลย
รู้ได้ยังไงน่ะหรือ ฉินซุยซุยอยากด่าให้ครบหมื่นประโยคในใจ! ตั้งแต่ตอนที่หูจื่อยื่นปลอกกระสุนสีเงินให้เธอครั้งแรกแล้ว ทำไมเธอถึงนึกไม่ออกนะ!
ในนิยายต้นฉบับ นอกจากหมั่ยต้าที่เป็นลูกชายเพียงคนเดียวแล้ว ผู้มีพระคุณยังมีรักครั้งแรกที่จากไปแล้วอีกคนหนึ่ง เขารู้จักเธอตอนออกไปปฏิบัติภารกิจลับ ครั้งนั้นเขาบาดเจ็บและพลัดหลงอยู่ตามลำพัง บังเอิญได้รับความช่วยเหลือจากรักครั้งแรกที่กำลังเก็บสมุนไพรอยู่บนภูเขา เธอชื่นชมในความยิ่งใหญ่ของเขา ส่วนเขาก็หลงใหลในความฉลาดของเธอ หนุ่มสาวที่ได้อยู่ด้วยกันทุกวันจึงเกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อกันอย่างรวดเร็ว แล้วก็ได้เสียกัน
แต่ต่อมา เมื่อรักครั้งแรกได้รู้ว่าเขาแต่งงานและมีลูกแล้ว เธอก็ตัดสินใจจากเขาไปทันที จากนั้นทั้งคู่ก็พลัดพรากจากกัน เนื้อหาหลังจากนั้นผู้เขียนไม่ได้เล่ารายละเอียดมากนัก มีเพียงตอนหนึ่งที่กล่าวว่าผู้มีพระคุณไปเยี่ยมหลุมศพของรักครั้งแรกที่จากไปแล้ว ทั้งยังบรรยายถึงปลอกกระสุนสีเงินที่ฝังอยู่บนป้ายหลุมศพเป็นพิเศษ รวมถึงชื่อใต้ปลอกกระสุนนั้น...เซี่ยถิง
จู่ ๆ ฉินซุยซุยก็นึกขึ้นได้ว่า ในนิยายต้นฉบับไม่ได้บอกเลยว่าหูจื่ออยู่ที่ไหน หรือว่าผู้มีพระคุณไม่รู้ว่าหูจื่อมีตัวตนอยู่ ถึงได้พูดว่าหมั่ยต้าเป็นทายาทเพียงคนเดียวของเขา? หรือหูจื่อไม่ใช่ลูกของผู้มีพระคุณ แต่เป็นลูกที่เซี่ยถิงมีหลังจากแต่งงานใหม่?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉินซุยซุยจึงถามอย่างหยั่งเชิงว่า “หูจื่อ พ่อของหนูล่ะ”
ไม่คิดว่าคำถามของเธอจะทำให้หูจื่อที่เมื่อครู่ยังร่าเริงอยู่พลันห่อเหี่ยวลง เขาก้มหน้าตอบว่า “ผมไม่เคยเห็นพ่อเลยครับ แม่บอกว่าพ่อเสียก่อนที่ผมจะเกิด หลายปีมานี้ผมอยู่กับแม่มาตลอด”