เด็กชายตัวเล็กก็มองเห็นฉินซุยซุยเช่นกัน เขาร้องไห้พลางขอความช่วยเหลือจากเธอ “พี่สาว พี่เก่งขนาดนั้น ช่วยแม่ของผมได้ไหมครับ ฮือ ๆ ๆ……”
ฉินซุยซุยถึงได้เห็นว่าผู้หญิงที่เด็กชายกอดอยู่หน้าซีดเผือด ริมฝีปากแห้งแตก หมดสติไปแล้ว!
เธอรีบวิ่งเข้าไปประคองอีกฝ่ายไว้ในอ้อมแขน ตรวจดูอาการคร่าว ๆ แล้วค่อยคลายใจลงเล็กน้อย ก่อนบอกเด็กชายว่า “ไม่ต้องกลัวนะ แม่ของเธอแค่เป็นลมเพราะอากาศร้อนเร็วเข้า มาช่วยกันพาแม่ไปตรงที่ร่มและอากาศถ่ายเททางนั้น”
เด็กชายรีบเช็ดน้ำตา แล้วช่วยฉินซุยซุยพาผู้หญิงไปวางบนแผ่นหินในร่ม
ฉินซุยซุยหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา พลางเรียกเขา “ไปเอาน้ำจากตรงนั้นมาทำผ้าให้เปียก แล้วเอาไปเช็ดหน้าเช็ดตัวให้แม่เธอ”
ตอนนี้ฉินซุยซุยเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตเด็กชาย เธอพูดอะไร เด็กชายก็รีบทำตามทันที
หลังเด็กชายเดินไป ฉินซุยซุยก็หยิบแก้วออกมาจากมิติ ใส่น้ำจากลำธารเวทมนตร์ลงไปเล็กน้อย เติมเกลือลงไปนิดหน่อย แล้วค่อย ๆ แง้มปากผู้หญิง ป้อนน้ำให้เธอ
เวลาเป็นลมแดด ร่างกายจะระบายความร้อนด้วยการขับเหงื่ออย่างหนัก เหงื่อไม่ได้มีแค่น้ำ แต่ยังมีเกลืออยู่มากด้วย การดื่มแต่น้ำเปล่าไม่อาจชดเชยเกลือที่เสียไปได้ แถมยังอาจทำให้ความเข้มข้นของอิเล็กโทรไลต์ในเลือดเจือจางลง จนภาวะโซเดียมต่ำรุนแรงกว่าเดิม
การป้อนน้ำเกลือช่วยให้ลำไส้ดูดซึมน้ำได้อย่างรวดเร็ว ฟื้นฟูสมดุลของเหลวภายในและภายนอกเซลล์ และป้องกันไม่ให้ภาวะขาดน้ำแย่ลง
พอฉินซุยซุยป้อนน้ำจนหมดแก้ว เด็กชายก็ถือผ้าเปียกกลับมาอย่างรวดเร็ว ฉินซุยซุยรับผ้ามาเช็ดหน้าและคอให้ผู้หญิง แกะกระดุมเสื้อออกหนึ่งเม็ดเพื่อเช็ดบริเวณคอและหน้าอก แล้วคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงมือของเธอมาช่วยเช็ดด้วย