การทะเลาะกันเมื่อวาน บวกกับท่าทีของเพ่ยจิ่วเหยียน ทำให้เซอเจียวเสียขวัญอย่างหนัก
หลังกลับมา เธอไม่ได้กินแม้แต่มื้อเย็น ขังตัวเองอยู่ในห้อง ร้องไห้เสียใจอยู่นาน ไม่ใช่เพราะทะเลาะแล้วเอาชนะไม่ได้ แต่ที่สำคัญที่สุดคือท่าทีของเพ่ยจิ่วเหยียนทำให้เธอเจ็บปวด ทั้งโกรธทั้งใจสลาย ทรมานจนกว่าจะหลับได้ก็เกือบฟ้าสาง
เพิ่งหลับไปได้ไม่ถึงสองชั่วโมง ก็ถูกพี่ชายกระชากตัวขึ้นมาอย่างรุนแรง เซอเจียวหงุดหงิด ใช้มือขยี้ผมที่ยุ่งเหยิงราวกับรังไก่ ก่อนตะโกนอย่างโมโหว่า “พี่! พี่ทำอะไรน่ะ? จะให้คนนอนบ้างได้ไหม?”
เซอซานเห็นท่าทางของเธอแล้วก็ยิ่งโมโห “นอน! ยังมีหน้ามานอนอีกเหรอ? เธอไม่รู้หรือไงว่าตัวเองทำอะไรลงไป แล้วทำไมยังนอนหลับได้อีก?”
เดิมทีเซอเจียวก็อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว พี่ชายคนโตยังมาดุเธอแบบนี้ ส่วนพี่สะใภ้ก็ยืนมองอยู่ข้าง ๆ ไม่เพียงไม่ช่วยพูดให้เธอ แถมสายตาที่มองมายังไม่เป็นมิตรอีก เธอยิ่งเสียใจหนัก ความโกรธในใจก็ปะทุขึ้นมา “ฉันทำอะไรลงไป? ฉันจะทำอะไรได้? ตอนนี้พี่ก็ไม่ชอบฉันแล้วใช่ไหม?”
จากนั้นเธอก็หันไปเล่นงานหยางหรุ่ยชุ่ย “พี่สะใภ้ ปกติพูดอยู่ทุกวันว่าเลี้ยงฉันเหมือนลูกสาว แต่ตอนนี้เขาทำกับฉันแบบนี้ พี่ก็ไม่พูดว่าเขาสักคำ! แล้วก็อย่าคิดว่าฉันไม่เห็นนะว่าสายตาพี่มองฉันเหมือนมองขี้หมา!”
ยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห เซอเจียวคว้าหมอนขึ้นมาฟาดลงกับพื้น “ฉันว่าบ้านนี้คงไม่มีที่ให้ฉันอยู่แล้วสินะ! อย่าลืมว่าทรัพย์สินที่พ่อแม่ทิ้งไว้ก็มีส่วนของฉันด้วย อย่าคิดว่าจะไล่ฉันออกจากบ้านได้!”
“เซอซาน พี่ยังมีความละอายอยู่ไหม? ลืมแล้วหรือไงว่าพ่อแม่สั่งเสียพี่ไว้ก่อนตายยังไง? พวกเขาบอกให้พี่ดูแลฉันให้ดี แล้วนี่คือวิธีดูแลของพี่เหรอ? แม้แต่จะนอนก็ยังไม่ให้ฉันนอน!”
……
เห็นเธอพูดยิ่งออกนอกเรื่อง สีหน้าสามีก็ยิ่งบึ้งตึง หยางหรุ่ยชุ่ยเองก็จนใจ คนสองคนนี้ต่างก็อารมณ์ร้อนเหมือนประทัด ตอนนี้เรื่องยังไม่ทันคลี่คลาย อย่าให้เกิดปัญหาอื่นขึ้นมาอีกเลย!