หมิงซินยกมือขึ้น เตรียมเปิดประตู
เสียงหนึ่งพลันดังมาจากด้านหลัง “คุณผู้หญิง จะทำอะไรหรือครับ?”
หมิงซินสะดุ้ง เธอกรีดร้องก่อนหันขวับไปมอง เห็นพ่อบ้านยืนนิ่งไร้สีหน้า สวมสูทเรียบร้อยและถุงมือ ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายเคร่งครัดเป็นระเบียบ
“ฉัน... ฉันมาหาเฉินเจีย” หมิงซินตั้งสติ ก่อนตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่
พ่อบ้านเหลือบมองประตูที่แง้มอยู่เล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา “คุณผู้ชายไม่ชอบให้ใครรบกวน คุณผู้หญิงกลับไปเถอะครับ ไม่อย่างนั้น หากคุณผู้ชายโกรธขึ้นมา ผมก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”
พ่อบ้านผายมือเชื้อเชิญ ท่าทีแข็งกร้าวจนไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ
หมิงซินอยากเปิดประตูบานนี้เข้าไปให้ได้ อยากถามเฉินเจียว่าทำไมถึงปฏิบัติกับเธอเช่นนี้ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยพบหน้าเขาแม้แต่ครั้งเดียว แต่เมื่อเห็นท่าทีเย็นชาของพ่อบ้าน เธอก็เริ่มหวาดหวั่น
“แต่ฉันเป็นภรรยาของเขานะ! ฉันแต่งเข้าบ้านนี้มาตั้งห้าปี แต่ยังไม่เคยเห็นหน้าเขาสักครั้ง แบบนี้จะเรียกว่าสามีภรรยากันได้ยังไง ฉันไม่สนแล้ว ฉันจะถามเขาให้รู้เรื่องว่าทำไมถึงทำกับฉันแบบนี้!”
ท้ายที่สุด ความข้องใจและความขุ่นเคืองในใจก็เอาชนะทุกสิ่ง หมิงซินไม่สนสีหน้าพ่อบ้าน เธอผลักประตูเข้าไปทันที พลางตะโกนเสียงดัง “เฉินเจีย ออกมาเดี๋ยวนี้! ฉันต้องการคำอธิบาย—อ๊า!”
“นี่มันอะไรกัน?!”
เสียงตะโกนด้วยความโกรธหยุดชะงัก ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว
หมิงซินแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็น ในห้องสลัวมีเทียนจุดอยู่หลายเล่ม ตรงตำแหน่งที่ควรเป็นเตียงกลับมีโลงศพสีดำตั้งอยู่ ข้างกันมีโต๊ะบูชา วางป้ายวิญญาณกับรูปถ่ายขาวดำของเฉินเจีย