น่าเสียดาย มีอาหารสด ๆ เป็นเลือดชั้นดีอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ กลับได้แต่มอง ห้ามแตะต้อง และห้ามคิดร้าย ไม่อย่างนั้นคนที่จะตายอย่างอนาถจนดูไม่ได้ก็คือตัวเธอเอง
เรื่องนั้นยังไม่ต้องพูดถึง มนุษย์คนนี้ยังเป็นภรรยาของเจ้าครองเฟิงตู ยิ่งไม่ควรไปหาเรื่องเข้าไปใหญ่
คุณยายยิ้มจนตาหยี ลอบพินิจหมิงเสี่ยงอยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังมองไม่เห็นว่ามีอะไรพิเศษตรงไหน มนุษย์คนหนึ่งกับสิ่งมีชีวิตประหลาดระดับต้องห้ามไปถูกตาต้องใจกันได้อย่างไร
พูดไปก็น่าประหลาด สองปีก่อน ตอนที่ได้ยินว่ามารบ้านั่นจะแต่งงานกับมนุษย์ สิ่งเลวร้ายทุกตนต่างตกตะลึงและไม่เข้าใจ บางตนถึงกับคัดค้าน โดยเฉพาะสิ่งเลวร้ายหญิงที่แอบรักเจ้าสิ่งเลวร้าย คิดจะลงมือกับสาวน้อยคนนี้
สุดท้ายก็ไม่ต้องสงสัยเลย พวกนั้นตายจนไม่เหลือแม้แต่ซาก
คุณยายระแวดระวังหมิงเสี่ยง ไม่กล้าคิดร้ายแม้แต่น้อย สิ่งเลวร้ายตนใดที่คิดร้ายกับสาวน้อยคนนี้ ล้วนมีชะตากรรมเดียวกัน ไม่ถูกพลังชำระล้างสิ่งเลวร้ายในตัวเธอชำระล้าง ก็ต้องตายจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน
“ฉันว่าจะลองปลูกไม้กระถางเล็ก ๆ เอาไปขาย” หมิงเสี่ยงมองดอกไม้ที่แยกไม่ออกว่าเป็นพันธุ์อะไร ก่อนชี้ไปยังเมล็ดสีน้ำตาลเข้มขนาดเท่าเมล็ดข้าวสาลีแล้วถาม “นี่เมล็ดอะไรเหรอ?”
คุณยายเหลือบมอง จะรู้ได้อย่างไรว่าเมล็ดดอกไม้อะไร ก็แค่ไปเห็นที่โลกมนุษย์แล้วเก็บกลับมา ใครจะไปสนใจรายละเอียดมากมาย
ไม่รู้ก็แต่งเรื่องเอาได้ “อ้อ นี่เมล็ดกุหลาบ ส่วนอันนี้เมล็ดกุหลาบพันปีและกุหลาบเลื้อย กล้วยไม้คัทลียา แล้วก็โบตั๋น นี่เมล็ดไม้อวบน้ำจ้ะ”
หมิงเสี่ยงมองสิ่งที่เหมือนเถ้าถ่านนั้นอย่างประหลาดใจ แทบไม่อยากเชื่อ “คุณบอกว่านี่เป็นเมล็ดไม้อวบน้ำเหรอ?”