“พวกเธอดูสิ นั่นใช่ผู้เล่นเหมือนกันหรือเปล่า?” หญิงสาวคนหนึ่งถามเสียงสั่น ก่อนจะลดเสียงกระซิบกับชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ
ชายหนุ่มมองตามเสียงแล้วชะงักงัน เมื่อเห็นบรรดาเจ้าของแผงที่ก่อนหน้านี้จ้องพวกเขาราวกับเป็นเหยื่อ กลับปฏิบัติต่อหญิงสาวคนนั้นด้วยความนอบน้อมอย่างยิ่ง ถึงขั้นเคารพยำเกรง เขาก็ได้แต่มองอย่างงุนงง
“เธอดูสงบนิ่งขนาดนั้น นายเคยเห็นผู้เล่นที่ใจเย็นขนาดนี้ไหม? หรือว่าเป็นยอดฝีมือที่ซ่อนตัวอยู่?” ชายหนุ่มพึมพำ
หญิงวัยผู้ใหญ่กว่าอีกคนทอดสายตาเย็นชาไปยังหมิงเสี่ยง พินิจอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “แปลกอยู่บ้าง อาจเป็นยอดฝีมือก็ได้ แต่กิลด์ของเราอยู่ในสิบอันดับแรก ถ้ามียอดฝีมือแบบนี้ หน้าตาโดดเด่นจนใครเห็นก็จำได้ คงไม่มีทางไร้ชื่อเสียง หรือไม่ก็เป็นมือใหม่”
“มือใหม่หน้าไหนเดินเล่นเหมือนอยู่ในสวนบ้านตัวเองกันล่ะ? ของที่เธอซื้อราคาถูกมาก พวกสิ่งเลวร้ายก็ไม่แม้แต่จะหาเรื่อง พวกเธอไม่คิดว่ามันผิดปกติหรือ?” หญิงสาวอีกคนจับประเด็นสำคัญได้อย่างแม่นยำ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทั้งสองคนต่างชะงักไป
ชายหนุ่มทนเดาสุ่มไปมาไม่ไหว จึงพูดตรง ๆ ว่า “ฉันจะไปถามเอง ถ้าเป็นยอดฝีมือก็จะได้ผูกมิตรไว้ วันหน้าจะได้ช่วยเหลือกันในดันเจี้ยน ถ้ามีไอเทมพิเศษที่ซ่อนกลิ่นอายได้ ยิ่งควรสร้างความสัมพันธ์ให้ดี ส่วนมือใหม่ ฉันว่าเป็นไปไม่ได้”
พูดจบ ชายหนุ่มก็ไม่สนใจปฏิกิริยาของเพื่อนร่วมทีมทั้งสอง รีบเดินไปหาหมิงเสี่ยง
เมื่อหญิงสาวซื้อเนื้อเสร็จและหันหลังจะจากไป เขาก็รีบร้องเรียกทันที “ยอดฝีมือ รอก่อนครับ!”