จากนั้นเธอก็หันไปมองพ่อครัวที่หน้าซีดจนแทบไม่มีสีเลือด «นี่คุณจะหุนหันพลันแล่นไปทำไม ฉันยังพูดไม่จบเลย โดนสั่งสอนเข้าแล้วใช่ไหม? ท่านผู้นั้นให้เหรียญผีมา 100,000 เหรียญ คนที่สั่งอาหารอยากกินอาหารของมนุษย์ ต้องใช้หม้อแยกต่างหาก เป็นหม้อที่ไม่เคยใช้ปรุงอาหารมนุษย์ เข้าใจหรือยัง?»
พ่อครัวควักเหรียญผีที่เก็บสะสมไว้ก่อนหน้านี้ออกมาด้วยสีหน้าหม่นหมองและเจ็บปวด แล้วเติมกลิ่นอายหยินเข้าไปเงียบ ๆ เพื่อให้กระดูกสันหลังงอกกลับมาใหม่
«ทำไมไม่บอกกันตั้งแต่แรก»
พนักงานเก็บเงินหญิงซึ่งเป็นสิ่งเลวร้ายตอบ «ใครใช้ให้คุณไม่ฟังให้จบล่ะ»
แมวดำตาสองสีตัวหนึ่งก้าวเข้ามาจากด้านนอกด้วยท่วงท่าแช่มช้อย จมูกของมันสูดดมฟุดฟิด ก่อนดวงตาสองสีอันแหลมคมจะกวาดมองไปยังทิศทางหนึ่ง
ตรงนั้นคือที่นั่งของหมิงเสี่ยง มันพุ่งปราดเข้าไปหาเธอในพริบตา เมื่อมาถึงข้างเท้าหมิงเสี่ยงก็แยกเขี้ยวขู่ ขนแทบตั้งชันไปทั้งตัว
หมิงเสี่ยงได้ยินเสียงจึงก้มมองลงไปอย่างสงสัย เห็นแมวดำตัวหนึ่ง ดวงตาฉายแววประหลาดใจ «แมวน่ารักจัง ใครเลี้ยงน่ะ หิวหรือเปล่า?»
หมิงเสี่ยงย่อตัวลงตรงหน้าแมว ยื่นมือไปลูบขนอันเรียบลื่นนุ่มสลวยของมัน แมวดำแยกเขี้ยว เผยเขี้ยวแหลมคม ทำท่าจะงับมือเธอ
ใครจะคิดว่าทันทีที่มือของหมิงเสี่ยงสัมผัสตัวมัน บางสิ่งกลับสลายกลิ่นอายหยินและมลทินจากสิ่งเลวร้ายที่เกาะอยู่บนร่างมันไป
แมวดำชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดงับมือเธออีกครั้ง แต่กลับถูกพลังบริสุทธิ์ไร้มลทินสายหนึ่งสลายไปอีก มันถึงกับงงงัน ดวงตาสองสีแดงเขียวฉายแววสับสน