หมิงเสี่ยงครุ่นคิด “งั้นเราไปหาที่นั่งดูสักที่เถอะ”
เซี่ยจวินพยักหน้า ทั้งสองเดินเข้าไปในโรงละครใหญ่ ด้านในมีผู้คนอยู่พอประมาณ
ผู้เล่นหมายเลข 9 ซึ่งรับหน้าที่ต้อนรับอยู่ตรงทางเข้า ก้มศีรษะกล่าวต้อนรับอย่างสุภาพ พอเงยหน้าขึ้นก็เหลือบเห็นสองคนที่เดินเข้ามา แววตาฉายความประหลาดใจ
ตาฝาดไปหรือเปล่า?
มนุษย์ที่อยู่ปะปนกับสิ่งเลวร้ายอย่างนั้นหรือ?
ผู้เล่นหมายเลข 9 กลืนน้ำลายอย่างไม่อยากเชื่อ แล้วกะพริบตาถี่ ๆ จนเห็นเพียงแผ่นหลังของทั้งคู่ ก็ยังไม่หายตะลึง
หมิงเสี่ยงเลือกที่นั่งด้านหลัง แล้วมองการแสดงบนเวทีอย่างคาดหวัง
ละครเวทีถ่ายทอดเรื่องราวได้อย่างมีชีวิตชีวาและครบถ้วน ทั้งยังชวนสะเทือนใจ เจ้าสาวในชุดแต่งงานสีแดงถูกส่งตัวไปบ้านเจ้าบ่าวในยามค่ำคืน ทว่าเจ้าบ่าวกลับป่วยกะทันหันและเสียชีวิตในคืนเดียวกัน เจ้าสาวโศกเศร้า จึงปลิดชีพตาม และถูกฝังไปพร้อมกัน
หมิงเสี่ยงดูไปถึงช่วงท้าย ดวงตาก็ชื้นขึ้นมา เธอซบไหล่เซี่ยจวิน “ซึ้งจังเลย แต่ทำไมท่าทางของเจ้าสาวถึงแข็งทื่อขนาดนั้น เต้นไม่เก่งหรือเปล่า?”
เซี่ยจวินมองไปบนเวที สีหน้าเรียบเฉย แต่เมื่อก้มมองคนข้างกาย แววตากลับอ่อนโยนอย่างยิ่ง “อาจเป็นมือใหม่ เลยเต้นแข็ง ๆ หน่อย”
“จริงเหรอ?” หมิงเสี่ยงหันกลับไปมอง “ทำไมยิ่งดูยิ่งรู้สึกแปลก ๆ เหมือนเจ้าสาวเป็นหุ่นเชิดเลย”
เซี่ยจวินไม่ได้พูดความจริงอันโหดร้ายออกมา นี่ไม่ใช่ความรักอันงดงามอะไรทั้งนั้น เจ้าสาวถูกบังคับให้แต่งกับคนตาย และถูกบังคับให้ฝังเป็นเพื่อนเขาในคืนนั้น จะเรียกว่าปลิดชีพตามได้อย่างไร
ความจริงทั้งโหดร้ายและไร้ปรานี แต่เรื่องพวกนี้ไม่จำเป็นต้องให้ภรรยารู้ จะได้ไม่ต้องเศร้าไปมากกว่านี้