[กรี๊ดดด! สายตาน่ากลัวมาก นั่นเป็นสายตาที่จะฆ่านางร้ายใช่ไหม?]
[สายตานั้นเย็นชาและไร้ความรู้สึกมาก มองนางร้ายเหมือนมองศพ]
[นางร้ายตายแน่!]
หมิงเสี่ยงกลืนน้ำลาย เกิดความไม่สบายใจในใจ ไม่ใช่ว่าจะเป็นฆาตกรโรคจิตจริง ๆ นะ?
ในขณะที่เธอกำลังคิดหนักและเตรียมจะวิ่งไปยังที่ที่มีคนพลุกพล่าน ชายร่างผอมบางคนนั้นก็วิ่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน ใบหน้าบูดเบี้ยว ดวงตาเบิกกว้างเพราะออกแรง
“คุณก็เป็นคนเป็นใช่ไหม!”
“ทำไมคุณไม่เป็นอะไร คุณไม่ได้รับการปนเปื้อนจากสิ่งเลวร้าย คุณจะเป็นอะไรไม่ได้ยังไง!”
“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคน มันคือขุมนรก รีบออกไปจากที่นี่ รีบไป!”
ชายคนนั้นเสียสติ วิ่งเข้ามาจับแขนหมิงเสี่ยงไว้แน่น หมิงเสี่ยงรู้สึกว่าเขาเหมือนคนเสียสติ ชัดเจนมาก เสื้อผู้ป่วยที่เขาสวมอยู่บนตัวยืนยันตัวตนของเขา
ตัวอักษรหกตัวใหญ่ ๆ "โรงพยาบาลจิตเวชที่เก้า" พิมพ์อยู่บนเสื้อ เขาวิ่งออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวช
ความผิดปกติของชายคนนั้นทำให้ผู้คนรอบข้างสนใจ พวกเขาล้อมเข้ามาทีละคน สีหน้าแปลกประหลาด เป็นความโลภต่ออาหารเลือด บางคนน้ำลายไหลแล้ว
หมิงเสี่ยงถอยหลังหนึ่งก้าว มองชายที่บ้าคลั่งอยู่นิ่ง ๆ แล้วมองแถบข้อความลอย คิดในใจ
จริง ๆ แล้ว แถบข้อความลอยเชื่อไม่ได้จริง ๆ พูดจาไร้สาระ
ไม่รู้ว่าใครโทรศัพท์ไปที่โรงพยาบาลจิตเวช เกินจริงคือ ภายในไม่ถึงสองนาที รถของโรงพยาบาลจิตเวชก็มาถึง ชายคนนั้นถูกแพทย์โรงพยาบาลจิตเวชหามไป เขาตะโกนเสียงดังมาก ฉีดยาสงบประสาทหนึ่งเข็ม ร่างกายก็อ่อนปวกเปียกล้มไปข้างหนึ่ง ถูกแพทย์หามขึ้นรถพยาบาล
ในฝูงชนที่วุ่นวาย หมิงเสี่ยงรู้สึกว่ามีคนแตะไหล่เธอ หันไปมอง ก็เห็นคนแก่นคนหนึ่งตาตื่นตกใจกลัว หดตัวถอยหลัง
“คุณเป็นอะไรไปคุณปู่ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? ทำไมนั่งอยู่บนพื้น พื้นเย็นและสกปรก ฉันประคองคุณลุกขึ้นนะ”
หมิงเสี่ยงเป็นคนน้ำใจงาม ทนเห็นคนแก่ที่น่าสงสารนั่งล้มอยู่บนพื้นแล้วไม่มีใครช่วยไม่ได้
ตอนอยู่บ้านพ่อแม่บุญธรรม คนที่ไม่ชอบเธอและใช้เธอเป็นที่ระบายอารมณ์ เวลาไม่พอใจก็ด่าและตี เธอเชื่อฟัง ทำตามที่พวกเขาสั่ง พวกเขาก็ไม่กล้าตีเธออีก ถึงกับหลบเธอด้วยซ้ำ
หมิงเสี่ยงคิดว่า ต้องเป็นความกตัญญูของเธอทำให้พวกเขาซาบซึ้ง
เธอยื่นมือไปจับมือคนแก่นั้น ยิ้มอย่างบริสุทธิ์ ใครจะรู้ว่าสีหน้าคนแก่เปลี่ยนเป็นสีขาวทันที ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด รีบดึงมือกลับ
กลิ่นอายหยินที่หนาแน่นบนตัว ถูกหมิงเสี่ยงสัมผัสเข้า พลังชำระล้างอันบริสุทธิ์ยิ่งกว่าบริสุทธิ์ก็ชะล้างมัน จากระดับหายนะลดลงเป็นระดับธรรมดาทันที
“อย่ามาใกล้ฉัน! อย่าแตะต้องฉัน!”
คนแก่ต่อต้านอย่างรุนแรงด้วยความกลัว ทำให้หมิงเสี่ยงยืนงงอยู่กับที่ เธอพูดว่า “ฉันไม่ได้มีความหมายอื่น ฉันไม่ได้คิดว่าคุณจะมาหักเงินฉัน ฉันแค่อยากจะช่วยคุณ ถ้าคุณไม่ต้องการ ฉันก็ไม่ช่วยก็ได้ คุณอายุมากแล้ว อารมณ์ไม่ควรขึ้น ๆ ลง ๆ แรง ๆ”
เดินไปสองสามก้าว แล้วก็หันกลับไปมองอีกครั้ง ยังไม่มีใครช่วยคนแก่นั้น แม้แต่คนที่ต้องการความช่วยเหลือด้วยความเต็มใจ หมิงเสี่ยงก็ไม่สนใจแล้ว
ไม่ดูเรื่องสนุกอีก เดินไปตลาดต่อ
ในวินาทีที่เธอหันหลัง คนแก่นั้นและผู้คนรอบข้างที่ดูเหมือนคนธรรมดา ใบหน้าทีละคนกลายเป็นสิ่งเลวร้าย เผยให้เห็นฟันแหลมคม จ้องมองเงาร่างของหญิงสาวอย่างไม่ละสายตา น้ำลายหยดลงพื้น
หลายตนพุ่งเข้าหาเงาร่างที่ไม่มีใครระวังของหมิงเสี่ยง มือที่สัมผัสแผ่นหลังเธอในวินาทีนั้น มือที่แผ่กลิ่นอายหยินอันหนาแน่นและน่าสยดสยอง ก็ถูกพลังชำระล้างสีขาวชำระล้างทันที
จากระดับผีโหดลดลงเป็นระดับผีธรรมดา สิ่งเลวร้ายนั้นตะลึงงันอยู่กับที่ คำรามด้วยความโกรธ: “เป็นไปได้ยังไง? พลังของฉันล่ะ การปนเปื้อนของสิ่งเลวร้ายของฉันล่ะ ทำไมมันใช้ไม่ได้กับอาหารเลือด?!”
“อาหารเลือดเวร อย่าคิดว่าเธอซ่อนเครื่องรางผีระดับสูงไว้จะหนีรอดไปได้ ตายซะ!”
กลายเป็นเงาราง ๆ พุ่งเข้าใส่เงาร่างที่ไม่มีความระวังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผลลัพธ์ยิ่งเลวร้ายกว่า ถูกชำระล้างจนไม่มีร่องรอย กลุ่มหมอกดำสลายไป
สิ่งเลวร้ายรอบข้างที่จ้องมองด้วยความอยากได้ ตะลึงเบิกตากว้าง บางตนเริ่มถอยหลังอย่างระมัดระวัง
“ระดับผีโหดยังทำอะไรเธอไม่ได้ และยังตายอยู่ในมือเธอ เธอซ่อนพลังอะไรไว้กันแน่ เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นคนธรรมดา!”
เงาร่างด้านหน้าหยุดกะทันหัน หันกลับมามองครั้งหนึ่ง สายตานั้น สงบนิ่งไร้คลื่น มองทุกสิ่งอย่างเหยียดหยาม ประหนึ่งว่าสิ่งเลวร้ายทั้งหมดคือวิญญาณที่ตายในมือของเธอ
แค่สายตาเดียว ก็ทำให้พวกมันตกใจรีบถอยหนี ออกไปให้ไกลจากที่นี่
ความจริงคือ หมิงเสี่ยงได้ยินเสียงด้านหลังที่พูดพึมพำและตะโกนเสียงดัง ฟังแล้วงง ๆ หันกลับไปมอง ก็เห็นกลุ่มคนที่เหมือนคนบ้า คร่ำครวญ หัวเราะ ร้องไห้ด้วยสีหน้าตกใจกลัว
“อะไรกัน พวกเขากลัวคนบ้าเมื่อกี้เหรอ? น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”
แถบข้อความลอยในเวลานี้ ว่างเปล่า
ชะงักไปสองสามวินาที แถบข้อความลอยก็ปรากฏขึ้น
[ไม่ใช่สิ แค่นี้เหรอ?]
[คนตามติด ฉันบอกว่าเป็นคนที่หนีออกมาจากโรงพยาบาลจิตเวชเหรอ?]
[งงไปหมด เลยทำให้ฉันงงไปด้วย พวกเธอบอกว่าเขาเป็นฆาตกรต่อเนื่องไม่ใช่เหรอ?]
[ใครกันแน่ที่พูดจาไร้สาระ!]
[ไม่ใช่สิ ทำไมมีฉากของนางร้ายเยอะแยะ? นางเอกของฉันล่ะ? ฉันอยากดูพระเอกนางเอกหวานแหวว ไม่อยากดูนางร้าย นางร้ายไปให้พ้น!]
หมิงเสี่ยงแอบถลึงตาใส่แถบข้อความลอย พูดเหมือนกับว่าเธออยากเห็นพวกเขาอย่างนั้นแหละ ถ้าจะให้ไปก็พวกเขาต่างหากที่ต้องไป
ส่วนรถพยาบาลโรงพยาบาลจิตเวชที่จากไป คนป่วยที่ถูกฉีดยาสงบประสาทตื่นขึ้นมาในไม่ช้า ตะโกนโวยวายด่าไปทั่ว แพทย์สามตารู้สึกว่ามันดัง ควักสมองคนป่วยออกมาด้วยมือเปล่า ถอดคางเขาออก ถอนลิ้นออก แล้วยัดเข้าปากตัวเอง
เคี้ยวไปสองสามคำ ดวงตาปลาแห้งเผยความรังเกียจ: “ถุย เหม็นนิดหน่อย สนิทจริง ๆ ไม่ใช่อร่อย รักษาไม่หายแล้ว”
พยาบาลสองคนจ้องมองศพคนป่วยด้วยความอยากได้: “แล้วหมอ ยังรักษาอีกไหม?”
หมอมองพยาบาลสองคน: “เธอว่าไงล่ะ?”
หันกลับไปนั่งที่ของตัวเอง หมายความว่าไม่รักษาแล้ว พยาบาลสองคนตื่นเต้นพุ่งเข้าใส่ศพ กัดกินอย่างเอร็ดอร่อย เพลิดเพลินกับความรู้สึกของอาหารเลือดที่เต็มปาก ประหนึ่งว่าเป็นอาหารเลิศรส
หลังจากกลืนอาหารเลือดแล้ว ระดับก็เพิ่มขึ้นนิดหน่อย
ในถนนคนเดินที่วุ่นวาย ยังมีสิ่งเลวร้ายที่ยังไม่ยอมแพ้
ผู้คนรอบข้างที่รู้จักหมิงเสี่ยง เยาะเย้ยมองสิ่งเลวร้ายเหล่านั้น: “พวกแกไม่คิดจะอยู่ต่อแล้วเหรอ รู้ไหมว่าไปโกรธใครเข้า?”
สิ่งเลวร้ายเหล่านั้นไม่ยอมรับ: “ก็แค่อาหารเลือดหนึ่งตน หรืออยากจะบอกฉันว่าเธอเป็นลูกหลานของตระกูลลับกับมนุษย์?”
“น่าขำจริง ๆ ฉันสัมผัสไม่ได้ถึงแรงกดดันทางสายเลือดบนตัวเธอ เธอก็แค่คนธรรมดาทั่วไป!”
เจ้าของร้านปรับปรุงห้อง คนหนึ่ง โยกประแจในมือ โบกไปทางสิ่งเลวร้ายที่หยิ่งยะโสเหล่านั้น: “ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เจ้าแห่งเฟิงตูเป็นใคร พวกแกถึงได้กล้าก่อเรื่อง?”
ได้ยินดังนั้น สิ่งเลวร้ายเหล่านั้นก็หัวเราะเยาะเหยียดหยาม: “เจ้าแห่งเฟิงตู ก็แค่สิ่งเลวร้ายระดับต้องห้าม ฉันมีจ้าวปีศาจอยู่ข้างหลัง”
เจ้าของร้านปรับปรุงห้องมองสิ่งเลวร้ายที่หยิ่งยะโส: “โอ้ มีจ้าวปีศาจด้วยเหรอ แต่น่าเสียดาย ที่นี่คือเฟิงตู พวกแกไปโกรธนายหญิงของที่นี่ ไม่มีทางรอดออกไปได้”
เกือบจะในวินาทีที่เสียงพูดจบลง สิ่งเลวร้ายเหล่านั้นก็ถูกล้อมปราบ เสียงกรีดร้องดังตามมา สุดท้ายเหลือแม้แต่ชิ้นส่วนก็ไม่มี ไม่มีแม้แต่โอกาสกลับไปรายงาน
หมิงเสี่ยงที่จากไปแล้ว ไม่ได้สังเกตว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่
ตอนนี้เธอกำลังเลือกพันธุ์ไม้ใหม่ ๆ ในตลาด
คนขายเมล็ดพันธุ์ดอกไม้เป็นคุณยายตาใจดี เธอยิ้มแนะนำอย่างคุ้นเคย: “เด็กดี มาซื้อเมล็ดพันธุ์ดอกไม้อีกแล้วเหรอ คราวนี้จะซื้อดอกไม้อะไร?”
“ฉันได้เมล็ดพันธุ์ดี ๆ มาจากโลกมนุษย์ด้วยนะ มีทุกอย่างที่เธอต้องการ ซื่อตรงไม่เอาเปรียบใคร”
สิ่งมีชีวิตที่นำมาจากโลกมนุษย์ นอกจากมนุษย์แล้ว ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอยู่รอดในโลกของสิ่งเลวร้ายได้ เธออยากหาเงินผีมาเพิ่มพลังให้ตัวเอง ก็เป็นเรื่องยาก
มีก็แต่หมิงเสี่ยงที่เป็นคนโง่ ที่มาอุดหนุนธุรกิจเธอทุกครั้ง