“ไม่ได้ออกมาข้างนอกตั้งนานแล้ว!”
พอออกมาข้างนอก อาเฉียงก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เขาสูดหายใจลึก ๆ ใต้แสงจันทร์สีแดง
“กลิ่นที่คุ้นเคย ค่ำคืนอันบ้าคลั่ง ฮี่ ๆ—” เขาหัวเราะอย่างประหลาด จู่ ๆ ก็ถูกตบเข้าที่หน้า ปฏิกิริยาแรกของเขาคือ “นังแพศยา กล้าดียังไงมาตบฉัน! ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมันไร้น้ำยา ฉันจะไปยุ่งกับเพื่อนสนิทเธอได้ยังไง! ก็เธอมันไร้ประโยชน์ ไม่มีเงินเลี้ยงฉันนี่!”
น้ำเสียงคุ้นหูแบบนี้ สมกับเป็นผู้เชี่ยวชาญบทผู้ชายห่วย ๆ จริง ๆ เขาท่องบทพูดออกมาแทบจะเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ
พอพูดจบ บรรยากาศก็เงียบสนิท
อาเฉียงรู้สึกหน้าร้อนผ่าว อับอายจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนี อดถามด้วยความขุ่นเคืองไม่ได้ว่า “ตบฉันทำไม ตอนนี้เราไม่ได้อยู่ในทีวีสักหน่อย!”
เขาเล่นฉากผู้ชายสารเลวที่นางเอกกลับมาเอาคืนกับเสี่ยวหงมาหลายครั้ง แค่โดนตบสักฉาดก็เรียนรู้วิธีรับบทต่อได้แล้ว
เสี่ยวหงกลอกตามองเขา “จะหัวเราะทำไม ไม่รู้หรือไงว่าหัวเราะได้น่าขนลุกมาก”
อาเฉียงทำหน้าเหลือเชื่อ “ขอร้องล่ะ ฉันเป็นสิ่งเลวร้ายนะ ถ้าไม่หัวเราะแบบนี้แล้วจะให้หัวเราะยังไง หรือจะให้หัวเราะเหมือนขันทีหรือไง?”
“โทษที ฉันเผลอตบไปเพราะปฏิกิริยาอัตโนมัติ” เสี่ยวหงเหลือบมองดวงจันทร์สีแดงเหนือศีรษะ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจ ขณะอาเฉียงทำหน้าขุ่นเคือง ผมของเธอก็ยาวขึ้นอย่างรวดเร็ว อารมณ์พลุ่งพล่านตามไปด้วย “ไปกันเถอะ ไปทำภารกิจที่เจ้าสิ่งเลวร้ายสั่งให้เสร็จ”
ทั้งสองลอยไปยังใจกลางเมืองที่คึกคัก เสี่ยวหงยังไม่เข้าใจนัก “ทำไมเจ้าสิ่งเลวร้ายถึงต้องใช้จักรยานด้วยล่ะ นั่นไม่ใช่พาหนะของมนุษย์หรอกหรือ? แค่คิด เจ้าสิ่งเลวร้ายก็ไปโผล่ที่ไหนก็ได้ในเฟิงตู แถมยังควบคุมและตรวจดูสถานที่ไหนก็ได้ ไม่เห็นจำเป็นต้องใช้เลย”