“ฟ้ามืดแล้ว ผักที่ฉันซื้อมาเมื่อเช้ายังเหลืออยู่ในตู้เย็น รีบไปทำกับข้าวเร็ว”
หมิงเสี่ยงผลักคนเข้าไปในบ้าน เซี่ยจวินเดินนำหน้า พลางรับคำว่า “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ถ้าหิวก็หยิบผลไม้กินรองท้องไปก่อน”
“รู้แล้วน่า” หมิงเสี่ยงปิดประตู ทั้งสองเดินผ่านลานบ้าน จู่ ๆ เธอก็ชะงัก มองดอกไม้ที่เพิ่งปลูกไว้เมื่อเช้า แล้วอุทานเบา ๆ
เซี่ยจวินที่เดินนำไปสองก้าวได้ยินเสียงจึงหันกลับมา “เป็นอะไรไป?”
หมิงเสี่ยงมองแปลงผักอย่างประหลาดใจ พลางชี้ไปยังจุดที่มีต้นอ่อนโผล่ขึ้นมา “เมล็ดที่ฉันเพิ่งหว่านเมื่อเช้าก็งอกแล้ว เร็วเกินไปหรือเปล่า?”
แววตาของเซี่ยจวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะคล้อยตาม “เร็วจริงด้วย ทำไมถึงเป็นแบบนั้นนะ?”
เขาแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจเช่นกัน หมิงเสี่ยงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพลันนึกออก “ฉันเข้าใจแล้ว”
เขามองไปทางเธอ สายตาของทั้งคู่ประสานกัน เซี่ยจวินรอฟังคำอธิบายจากเธอ
“ต้องเป็นเพราะดินที่บ้านเรามีสารอาหารมากเกินไป เมล็ดถึงงอกเร็ว ก่อนหน้านี้ที่ปลูกไว้ต้องรอถึงวันรุ่งขึ้นกว่าจะงอก แต่ครั้งนี้งอกตั้งแต่วันเดียวกัน แสดงว่าสารอาหารในดินมากเกินไปจนมันงอกเร็วขึ้น”
ช่างเป็นเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นจริง ๆ...
เซี่ยจวินคิดในใจ แต่สีหน้ากลับยิ้มแย้มรับคำ “เสี่ยงเสี่ยงของฉันเก่งจริง ๆ รู้สาเหตุได้เร็วมาก ใช่แล้ว เพราะสารอาหารมากเกินไป เมล็ดถึงงอกก่อนกำหนด”
“แต่ฉันเชื่อยิ่งกว่าว่าเป็นเพราะเสน่ห์ที่เสี่ยงเสี่ยงของฉันมีต่อดอกไม้ใบหญ้าและต้นไม้ พวกมันถึงได้งอกเร็วขึ้น”
หมิงเสี่ยงเหลือบมองเมล็ดดอกไม้ที่โผล่พ้นดิน “มีแต่คุณนั่นแหละที่ชอบแซวฉัน รีบไปทำกับข้าวเถอะ ฉันจะรดน้ำดอกไม้สักหน่อย”