"คุณหมิงเสี่ยงมาแล้ว วันนี้เตรียมขายดอกไม้อะไรล่ะ?"
หมิงเสี่ยงเพิ่งจะจอดรถสามล้อคันเล็กไว้หน้าประตู เสียงของเจ้าของร้านเครื่องสำอางข้างๆ ก็ดังขึ้น นางยืนอยู่ที่หน้าประตูแล้ว
นางงดงามมาก รูปร่างอวบอิ่ม มีครบทุกสัดส่วน ผมยาวสยายตามสบาย สวมกระโปรงสั้นสีแดงยาวแค่ต้นขา ผิวขาวมาก
เล็บที่ทาสีแดงแตะที่คางเบาๆ ดวงตาคู่นั้นราวกับสามารถดึงดูดวิญญาณคนได้ จ้องมองมาทางหมิงเสี่ยงตรงๆ ไม่สิ พูดให้ถูกคือ ดอกไม้ที่อยู่ข้างหลังหมิงเสี่ยงต่างหากที่ดึงดูดสายตาของหญิงสาวได้มากกว่าตัวนางเสียอีก
"วันนี้มีดอกไม้สี่ชนิด ดอกลิลลี่ ทิวลิป ดอกมะลิ และดอกคาร์เนชั่น" หมิงเสี่ยงตอบตามจริง ยิ้มให้อีกฝ่าย แล้วเปิดประตูร้านดอกไม้ เตรียมจะนำดอกไม้เข้าไปวางในร้าน
ป้ายหน้าร้านดอกไม้ เขียนแค่สี่คำง่ายๆ ว่า ร้านดอกไม้แสงตะวัน
"คุณหมิงเสี่ยง ฉันช่วยคุณเอง"
เจ้าของร้านเครื่องสำอางกระตือรือร้นยิ่งกว่าหมิงเสี่ยงเสียอีก เป็นคนใจดี คำปฏิเสธที่เอ่ยถึงปากยังไม่ทันออกไป หญิงสาวก็ขนดอกไม้ของนางเข้าร้านไปแล้ว
"ไม่ต้องเกรงใจ ฉันชอบดอกไม้ของคุณมาก" หญิงสาวเลือกดอกไม้อย่างช่ำชอง ปลายนิ้วเรียวบางหยิบดอกลิลลี่ขึ้นมาช่อใหญ่ ไม่ต้องให้หมิงเสี่ยงจัดให้ด้วยซ้ำ "ฉันซื้อทุกวัน แต่คุณเปิดร้านแค่อาทิตย์ละสามวัน ทำเอาฉันแทบบ้า ได้กลิ่นหอมสดชื่นของดอกไม้ไม่ได้ ฉันนอนไม่หลับเลย"
"ดอกไม้หนึ่งดอกสิบเหรียญ นี่ร้อยเหรียญ ไม่ต้องทอน ที่เกินมาเป็นทิปของคุณ"
เลือกดอกไม้เสร็จ หญิงสาวสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ เข้าลึกหนึ่งครั้ง แล้ววางเหรียญที่แผ่กลิ่นอายหยินหนาแน่นลงบนโต๊ะ ส่งสายตาปิ้งมาให้หนึ่งที
หมิงเสี่ยงอ้าปากจะพูด มองดูนางเดินออกไป พูดได้เพียงว่า ยินดีต้อนรับครั้งหน้า แล้วยิ้มอย่างจนใจ "พี่ซูยังคงชอบดอกไม้เหมือนเดิม"
พี่ซูคือชื่อของเจ้าของร้านเครื่องสำอาง ไม่มีใครรู้ชื่อจริง คนแถวนั้นชอบเรียกนางว่าพี่ซู หมิงเสี่ยงก็เรียกตาม
"โอ้ คุณหมิงเสี่ยงมาถึงเร็วขนาดนี้ วันนี้ขายดอกไม้อะไร?"
หมิงเสี่ยงกำลังคัดดอกไม้วางบนโต๊ะ เตรียมจัดช่อดอกไม้ ก็มีเสียงหญิงสาวสดใสดังมาจากด้านหลัง หันไปตามเสียง ก็เห็นเจ้าของร้านเครื่องประดับข้างๆ เดินยิ้มแย้มแจ่มใสเข้ามาเลือกดอกไม้อย่างรีบร้อน
หมิงเสี่ยงพูดชื่อดอกไม้สี่ชนิดซ้ำ อีกฝ่ายก็เลือกเสร็จแล้ว เป็นช่อดอกมะลิใหญ่ เธอชอบกลิ่นดอกมะลิเป็นอย่างยิ่ง สูดดมอย่างตั้งใจ ท่าทางเคลิบเคลิ้ม จากนั้นก็วางธนบัตรร้อยลงอย่างใจกว้าง แล้วเดินออกจากประตูไปอย่างสง่างาม
"ฉันไปก่อนนะคุณหมิงเสี่ยง วันหลังแวะมาที่ร้านฉันบ้าง ฉันจะให้สร้อยคอไปใส่เล่น"
หมิงเสี่ยงตอบรับ แล้วส่งนางออกไป
หมิงเสี่ยงรู้สึกว่า เจ้าของร้านแถวๆ นี้ล้วนเป็นคนดี อบอุ่นและใจกว้าง ทั้งยังเป็นลูกค้าประจำร้านดอกไม้ของนาง
เวลานี้ก็มีลูกค้าเข้ามาอีกคน เป็นชายวัยกลางคนเจ้าของร้านขายเสื้อผ้าฝั่งตรงข้าม เดินรีบร้อนเข้ามา หายใจไม่ทันขาด เขาเลือกดอกไม้สี่ชนิดอย่างละยี่สิบดอก ทิ้งธนบัตรพันหนึ่งไว้แล้วจากไป
หมิงเสี่ยงเรียกเขาไว้ อยากจะทอนเงิน แต่อีกฝ่ายเดินเร็วเกินไป "พี่คะ พี่ให้เงินเกินมา"
"ไม่ต้องทอน ฉันชอบดอกไม้ของคุณมาก ซื้อกลับไปให้เมียกับลูก!"
เสียงผู้ชายดังมาแต่ไกล
ร้านค้ารอบข้างเกือบทั้งหมดเปิดรับลูกค้าแล้ว ไม่รู้ว่าใครฉลาดนัก แอบย่องมาที่ร้านดอกไม้แสงตะวัน เก็บดอกไม้ที่เหลือทั้งหมดไป
มีลูกค้าอีกคนเดินเข้ามาทีหลัง ถอนหายใจอย่างเสียดาย "มาช้าไปอีกแล้ว คุณหมิงเสี่ยง ผมมีคำแนะนำเล็กๆ น้อยๆ"
ชายหนุ่มยิ้มย่องเดินเข้ามา เอามือขยี้กันอย่างเก้ๆ กังๆ เขาไม่กล้าเข้าใกล้หมิงเสี่ยงมากนัก รักษาระยะห่างไว้ห้าก้าว เมื่อหมิงเสี่ยงขยับเข้าไปหนึ่งก้าว ชายหนุ่มก็ถอยหลังอย่างไม่ทันตั้งตัว แววตาระแวดระวัง
หมิงเสี่ยงไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ จึงถาม "ว่าไงคะ คำแนะนำอะไรหรือ?"
ถ้าเป็นเรื่องไร้สาระ ฟังผ่านหูก็พอ ไม่รับฟังแน่นอน แต่ถ้าเป็นคำแนะนำจริงๆ ก็ลองฟังดูก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ
"ดอกไม้ของคุณ ขายเป็นกระถางเล็กไหมครับ ผมก็อยากปลูกดอกไม้กระถางเล็กๆ ไว้สักต้น ดอกไม้ที่ซื้อกลับไปเลี้ยงในน้ำได้มากสุดแค่สามวัน ก็เหี่ยวเฉาเร็วมาก" ชายหนุ่มยิ้มอย่างซื่อๆ พูดคำแนะนำของตัวเองออกมา
หมิงเสี่ยงคิดครู่หนึ่ง "คำแนะนำนี้ดี ฉันจะลองพิจารณาดู"
"งั้นผมรอต้นไม้กระถางเล็กของคุณหมิงเสี่ยงอยู่นะ" พูดจบ ชายหนุ่มก็หมุนตัวจากไป
หมิงเสี่ยงหันกลับไปมองร้านดอกไม้อันว่างเปล่า ยังไม่ถึงสามสิบนาที ดอกไม้ก็ขายหมดแล้ว
[บ้าเอ๊ย ดอกไม้ขายดีขนาดนี้เลยเหรอ? ยังสิบบาทต่อดอกอีก ถือว่าถูกแล้ว]
[ไม่สิ ทำไมคนมาซื้อเยอะขนาดนี้]
[ฉันไม่เข้าใจ มันก็แค่ดอกไม้ไม่ใช่เหรอ...]
หมิงเสี่ยงก็ไม่ค่อยเข้าใจเหมือนกัน ดอกไม้ที่นางปลูกในบ้านตัวเองมีไม่มาก แต่ช่วงออกดอกเร็วมาก ไหนจะลูกค้ารอบข้างที่ชอบดอกไม้ขนาดนี้ ทำไมไม่มีร้านดอกไม้สักร้าน?
ขนาดแผงขายต้นไม้ยังไม่มีเลย คำแนะนำของคุณพี่คนนั้น หมิงเสี่ยงรับฟังไว้ และจะลองขายต้นไม้กระถางดู แต่ก่อนอื่นต้องไปดูที่ตลาดก่อนว่ามีเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ใหม่ๆ หรือกระถางอะไรบ้าง
หมิงเสี่ยงเอาตะกร้าสองใบใส่กลับขึ้นรถสามล้อคันเล็ก แล้วปิดประตูร้านดอกไม้
เดินไปตลาด สายตาก็เหลือบไปมองร้านเครื่องสำอางข้างๆ โดยไม่ตั้งใจ ข้างในมีลูกค้าหลายคน ทั้งชายหญิง ดูท่าร้านพี่ซูก็ได้รับความนิยมไม่น้อย
สายตาไม่คาดคิดไปชนกับเด็กสาวคนหนึ่ง อีกฝ่ายเมื่อเห็นนาง สีหน้าตกใจและหวาดกลัวจนไม่อยากเชื่อ เอามือทั้งสองปิดปากไว้
หมิงเสี่ยงสงสัย "ฉันดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้ทำหน้าแบบนั้น?"
แค่สงสัยชั่วครู่ หมิงเสี่ยงก็ไม่คิดอีกแล้ว ไม่เคยปล่อยให้เรื่องกวนใจมาทำให้ตัวเองทุกข์ รีบปัดทิ้งไปในไม่ช้า
แต่พอหมิงเสี่ยงเดินออกไป หญิงสาวในร้านเครื่องสำอางก็ดึงแขนชายหนุ่มข้างๆ มือสั่นเทาชี้ไปที่หมิงเสี่ยงที่เดินผ่านไปมา "ทำไมถึงมีคนเป็นๆ เดินวางมาดมาดกลางเมืองแบบนี้ได้ เลวร้ายรอบข้างไม่เห็นจะกินนางเลยนะ ดูเหมือนนางจะไม่ได้รับผลกระทบจากความเลวร้ายด้วย"
ชายหนุ่มมองตามไป เห็นว่าหมิงเสี่ยงแตกต่างจากคนทั่วไป สภาพจิตใจดีมาก ความตกใจปรากฏที่หางตา "แปลกจริง ต่อให้เป็นเครื่องรางผีระดับสูงที่ซ่อนพลังไว้ ให้เลวร้ายรอบข้างเข้าใจผิดว่านางเป็นพวกเดียวกันก็เถอะ"
พูดถึงตรงนี้ แววตาชายหนุ่มก็วาบประกายความโลภ ไม่ใช่แค่เครื่องรางผีราคาสูง ยังมีเครื่องรางที่กันการปนเปื้อนจากความเลวร้ายอีก
เป็นแกะรอเชือดจริงๆ
"สวยไหมคะ ลูกค้าผู้มีเกียรติทั้งสองท่าน"
เสียงหญิงสาวเย็นเยียบดังขึ้นข้างหูทันใด ทำให้ทั้งสองขนหัวลุก กระดูกสันหลังเย็นวาบ หันไปเจอสีหน้าของพี่ซูที่ยิ้มอย่างน่ากลัว ร่างกายก็สั่นสะท้าน
ทั้งสองเงียบกริบ ไม่กล้าพูดอะไร
พี่ซูหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะประหลาดก้องไปทั่ว "...งานของพวกเธอง่ายมาก ช่วยฉันต้อนรับลูกค้าสามคนและได้รับคำชม ถ้าได้เรตติ้งไม่ดี งั้นก็ทิ้งหัวใจไว้ที่นี่ละกัน หัวใจสดๆ เอาไปทำลิปสติกสูตรใหม่ รับรองขายดี"
"ฉะ...ฉันรู้แล้ว" หญิงสาวกับชายหนุ่มตอบรับพร้อมกันอย่างสั่นเทา
ตะวันส่องแสงสดใส ทั่วทั้งเมือง
หมิงเสี่ยงเดินไปทางตลาด ไปได้ระยะหนึ่ง ก็หยุดฝีเท้าเพราะแถบข้อความลอยที่พลุ่งพล่านตื่นเต้นดีใจสมน้ำหน้า
[พระเอกนางเอกไม่เห็นหรือไง ข้างหลังมีคนแอบตามเงียบๆ]
[พระเอกนางเอกซวยแล้ว ต่อให้ไม่ตายด้วยน้ำมือฆาตกรโรคจิต ก็ต้องตายด้วยน้ำมือฆาตกรคนอื่น]
[น่าสงสารจริงๆ โดนตามก็ไม่รู้ตัว...]
[ชะตากรรมนางเอกเป็นแบบนี้ล่ะ]
มีคนตามฉัน?
หมิงเสี่ยงหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ เห็นชาวเมืองเฟิงตูเดินไปเดินมา เข้าร้านต่างๆ แต่ไม่เห็นใครน่าสงสัย
เดินไปได้ระยะหนึ่ง หมิงเสี่ยงรู้สึกว่ามีคนตามอยู่ข้างหลัง พอหันกลับไป ก็เห็นชายร่างผอมบางท่าทางลับๆ ล่อๆ
สายตาทั้งสองสบกัน
อากาศเงียบงัน