“เซี่ยงเซี่ยง ผมไม่ได้...” เซี่ยจวินวางขวดซีอิ๊วไว้ข้างโต๊ะ ก่อนคว้ามือหมิงเสี่ยงไว้อย่างกระวนกระวาย “ในใจผมมีแค่คุณ ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ก็มีแค่คุณ ไม่เคยคิดนอกใจ ผมออกไปซื้อซีอิ๊วมาจริง ๆ”
หมิงเสี่ยงมองเขา “ฉันรู้ แต่ของเก่ายังใช้ไม่หมด ทำไมต้องซื้อขวดใหม่ด้วยล่ะ?”
เซี่ยจวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหาเหตุผลที่ฟังไม่ขึ้นมาอ้าง “ของเก่ารสชาติไม่อร่อย เปลี่ยนรสใหม่บ้าง”
“เวลาผู้ชายพยายามทุกวิถีทางเพื่อหลอกคุณ พิสูจน์ให้เห็นว่าในใจมีแค่คุณ นั่นแปลว่าความสัมพันธ์ของพวกคุณจบลงแล้ว ปากผู้ชายน่ะหลอกลวงยิ่งกว่าผี ผู้ชายโกหกเก่งจะตาย ความรักเสแสร้งกันได้ วินาทีก่อนเขายังบอกว่ารักคุณ วินาทีถัดมาก็พูดได้แล้วว่ารักผู้หญิงคนอื่น”
“เพราะงั้น ผู้หญิงต้องมีสติ อย่าไปเชื่อคำหวานลิ้นลื่นของผู้ชาย”
ช่องถัดไปที่เพิ่งเปลี่ยน ดันเปิดรายการปัญหาความรักขึ้นมาอย่างไม่รู้กาลเทศะอีกแล้ว
คราวนี้เซี่ยจวินหน้าดำคล้ำจริง ๆ เขาปิดโทรทัศน์ทันที
หมิงเสี่ยงเกือบกลั้นหัวเราะไม่อยู่ โทรทัศน์เครื่องนี้รู้จังหวะขัดคอเก่งอะไรขนาดนี้
เธอพยายามกดมุมปากที่เกือบยกขึ้น “เอาละ ฉันเชื่อคุณจริง ๆ แล้วก็เชื่อความรู้สึกที่คุณมีต่อฉัน เพราะงั้นฉันไม่มีทางสงสัยเลยสักนิด ฉันก็คิดจริง ๆ ว่าคุณอยากเปลี่ยนรสชาติซีอิ๊ว”
ความกระวนกระวายบนใบหน้าของเซี่ยจวินคลายลง แต่ในใจกลับรู้สึกผิดอยู่บ้าง เขายังโกหกเธออยู่ดี เขาช่างต่ำช้าจริง ๆ ทั้งที่ไม่ใช่มนุษย์แท้ ๆ ยังเสแสร้งเป็นมนุษย์ได้แนบเนียน ใครเห็นก็แยกออกได้ง่ายแท้ ๆ
แต่เซี่ยงเซี่ยงของเขากลับคิดว่าเขาเป็นเพียงคนธรรมดาจริง ๆ
เซี่ยจวินรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมด เขาถือซีอิ๊วที่ซื้อมาเดินเข้าครัว สิ่งที่อยู่ในขวดนั้นจะเป็นซีอิ๊วจริงได้อย่างไร โลกสิ่งเลวร้ายไม่มีของแบบนี้หรอก มันแปลงมาจากกลิ่นอายหยินต่างหาก