หมิงเสี่ยงผุดความคิดหนึ่งขึ้นในหัว: จู่ๆ มาดีกับเรา คงมีเล่ห์เหลี่ยมซ่อนเร้น
บางทีเธออาจจะคิดมากไป ตระกูลหมิงแค่อยากชดเชยความอบอุ่นในครอบครัวที่เธอขาดไป?
เป็นเช่นนี้ติดต่อกันหลายวัน หนึ่งสัปดาห์ ครึ่งเดือน จนกระทั่งวันเกิดของเธอ พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดและพี่ชาย รวมถึงลูกบุญธรรมที่เคยเกลียดชังและพูดจาหยาบคายใส่เธอ ก็เปลี่ยนไปอีกคน ลงมือทำบะหมี่เส้นยาวอายุยืนให้เธอเอง ซื้อเค้กวันเกิดให้
หมิงเสี่ยงกินบะหมี่เส้นยาวอายุยืนเข้าไป แล้วก็หมดสติ พอตื่นขึ้นมาอีกที ก็อยู่ที่สกุลเฉินแล้ว
ตรงหน้าคือเฉินเจีย บุตรชายคนโตของสกุลเฉิน หน้าตาหม่นหมองนั่งอยู่บนรถเข็น ดวงตาว่างเปล่าราวกับน้ำนิ่ง มองเธอเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักสินค้าชิ้นหนึ่ง
"ลูกสาวแท้ๆ ที่ตระกูลหมิงตามหามาเจอ ถูกส่งมาแต่งแทนลูกบุญธรรมงั้นหรือ?"
เธอได้ยินเสียงเยาะเย้ยถากถางของชายคนนั้น หมิงเสี่ยงจึงเข้าใจว่าตัวเองถูกตระกูลหมิงขายแล้ว
พวกมันไม่ใช่คนดีจริงๆ ด้วย
หมิงซินกับเฉินเจียมีสัญญาหมั้นหมายกัน แต่ปีที่แล้วเฉินเจียประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ทายาทตระกูลเฉินที่เคยรุ่งเรือง กลายเป็นคนพิการที่ใครๆ หัวเราะเยาะ หมิงซินก็ไม่อยากแต่งงานแล้ว
กลับให้เธอมาแต่งแทน หมิงเสี่ยงพยายามอธิบายว่าตัวเองถูกวางยาให้สลบแล้วส่งมา ไม่ได้เต็มใจแต่งงานด้วย แต่ไม่รู้ว่าพูดคำไหนไปทำให้เฉินเจียโกรธ ใบหน้าหม่นหมองของเขายิ่งมืดมนดุดันขึ้นไปอีก
ถูกวางยาอะไรก็ไม่รู้ หมิงเสี่ยงหมดเรี่ยวแรงนอนอยู่บนเตียง อีกฝ่ายพยายามจะข่มขืนเธอ หมิงเสี่ยงตกใจกลัว ใช้มือทุบตีคน คว้าไปถูกของมีคมอะไรสักอย่าง แล้วก็แทงเข้าที่อีกฝ่าย
เลือดอุ่นๆ กระเซ็นใส่หน้า คนก็ล้มลงไปข้างๆ หมิงเสี่ยงจ้องมองเลือดสีแดงฉานบนมือตัวเองอย่างงงงัน สติกลับมา รีบลุกขึ้นอย่างยากลำบาก หนีออกจากสกุลเฉิน
เฉินเจียอาศัยอยู่ในวิลล่าบนเขา รอบข้างเป็นทัศนียภาพธรรมชาติ วิ่งไปไม่รู้ว่าเข้าป่าเขาไหน ไม่รู้ทาง หมอกหนาทึบ ด้านหลังมีเสียงบอดี้การ์ดลากสุนัขเห่าไล่ตามเธอ
หมิงเสี่ยงไม่กล้าหยุด วิ่งไปข้างหน้าตลอดเวลา ก้าวข้ามหมอกขาวที่มองไม่เห็นวิว
สุดท้ายแรงหมด ทรุดลงกับพื้น ก่อนจะสลบไป เห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นในสายตา เธอยื่นมือไปขอความช่วยเหลืออย่างอ่อนแรง
พอตื่นขึ้นมาอีกที ก็อยู่ที่บ้านของเซี่ยจวิน
คนที่ช่วยเธอชื่อเซี่ยจวิน นิสัยเฉยชา ไม่ค่อยพูดจา แต่เขาหน้าตาดีมาก อุปนิสัยสง่างามอ่อนโยน เขารับเธอไว้
พออยู่ด้วยกันนานเข้า ก็คบหากันเองตามธรรมชาติ แล้วก็แต่งงานกันอย่างรวดเร็ว
หลังแต่งงาน เซี่ยจวินก็ยังพูดน้อย แต่สิ่งที่เธอพูด ทุกประโยคเขาตอบกลับหมด
นึกถึงตอนที่เจอกันครั้งแรก หมิงเสี่ยงรู้สึกหัวใจเต้นแรง มีความหวานที่ผุดขึ้นมาจากภายใน
หลายครั้งเธอรู้สึกโชคดีเหลือเกิน ที่ได้เจอเซี่ยจวิน
มุมปากยกขึ้น ตาหยีเป็นจันทร์เสี้ยว ส่งเซี่ยจวินจนหายลับไปจากสายตา หมิงเสี่ยงถึงได้หันกลับมา
เธอต้องไปตัดดอกไม้ในสวน เอาไปขายที่ร้านดอกไม้
ปลูกดอกไม้ไว้สี่ชนิด ดอกลิลลี่น้ำหอม ดอกคาร์เนชั่น ดอกทิวลิป ดอกมะลิ
ไม่รู้ว่าเพราะดินอุดมสมบูรณ์ คุณภาพดีหรือเปล่า ดอกไม้ที่เธอปลูกออกดอกทุกสามวัน หนึ่งปีไม่รู้เก็บดอกไม้ไปขายกี่รอบแล้ว
แปลกๆ อยู่บ้าง แต่ก็ตอบสนองความต้องการร้านดอกไม้ของเธอได้
หมิงเสี่ยงพอใจกับชีวิตปัจจุบันมาก ไม่เคยไปคิดถึงเรื่องที่ทำให้เธอหนักใจ
ตะกร้าสองใบใส่ดอกไม้เต็ม ย้ายไปที่รถสามล้อคันเล็กหน้าประตู ดอกไม้เบามาก เธอยกได้อย่างง่ายดาย ก็แปลกอยู่นะ ดอกไม้เยอะขนาดนี้กลับไม่หนักเลยสักนิด
สายตากระดต้องไปเห็นคราบเลือดเหนียวหนึบก้อนหนึ่ง หมิงเสี่ยงฉงนอยู่ครู่หนึ่ง หยิบดอกทิวลิปสีเหลืองขึ้นมาหนึ่งดอก แล้วก้าวเดินไปหยุดที่หน้าประตูบ้านเพื่อนบ้าน
แถบข้อความลอยที่ถูกมองข้าม ตอนนี้เด้งขึ้นมาอีกครั้ง
[ให้ตายสิ! เลือดเยอะมาก! ตัวประกอบหญิงกล้าดียังไง ยังกล้าเข้าไปใกล้ อีกฝ่ายไม่รู้หรือไงว่าเพื่อนบ้านข้างๆ ก็เป็นฆาตกรโรคจิตอยู่คนหนึ่ง]
[ใช่ๆ ไม่กลัวตายเอาซะเลย ฉันเกลียดคนโง่ที่สุด เพื่อนบ้านคนนี้ชอบฆ่าคนที่สุด โดยเฉพาะผู้หญิงที่อยู่ตามลำพัง ผู้ชายก็ไม่ยกโทษให้ ตอนนี้เห็นเลือดเข้าไปแล้ว ไม่แน่อาจถูกฆ่าปิดปาก]
[ตายไม่ติดมือฆาตกรโรคจิตโรคจิต แต่มาดายกับฆาตกรโรคจิต... ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่]
หมิงเสี่ยงเลิกคิ้ว ก้มหน้ามองคราบเลือดเหล่านั้น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ลึกๆ
จะเชื่อแถบข้อความลอยหรือ?
เธอไม่เคยเชื่อมันเลย ไม่รู้ว่ามันปรากฏขึ้นมาเพื่ออะไร หรืออยากเห็นเธอตาย ไม่อยากให้เธออยู่ดีมีสุข เพียงเพราะเธอเป็นอะไรที่เรียกว่าตัวประกอบรอง
ระหว่างที่เธอเหม่อลอย ประตูก็เอี๊ยดอ๊าด เปิดออก
บ้านเพื่อนบ้านก็เป็นบ้านสไตล์ยุโรปสองชั้นเหมือนกัน พื้นฐานบ้านแถวนี้มีรูปแบบคล้ายๆ กัน มีสนาม มีประตู ประตูไม้ค่อนข้างเก่า ไม่ค่อยแข็งแรง เวลาเปิดจะมีเสียงเสียดสีเอี๊ยดอ๊าดตามมา
"มี...มี...เรื่องอะไรหรือเปล่า?"
เพื่อนบ้านเป็นชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้นๆ หน้าตาธรรมดา ไม่ค่อยชอบสมาคมกับเพื่อนบ้าน เป็นคนเก็บตัว ค่อนข้างขี้อาย ไม่ค่อยออกจากบ้าน เหมือนยังไม่มีงานทำ อยู่แต่ในบ้านตลอด หมิงเสี่ยงเคยเจอเขาสองสามครั้ง ความทรงจำคือพูดติดอ่าง
เพื่อนบ้านมองตามสายตาที่หมิงเสี่ยงก้มหน้าก้มตา เห็นเลือดที่ไหลออกมานอกประตู สีหน้าไม่เปลี่ยน เอ่ยช้าๆ: "เมื่อ...เมื่อกี้ฉัน...ฉัน...กำลังฆ่าแกะอยู่"
หมิงเสี่ยงเงยหน้าขึ้น อยากช่วยเหลือเพื่อนบ้านด้วยความเต็มใจ: "ให้ช่วยไหม?"
คิดว่าต่างก็เป็นเพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้กัน มีการไปมาหาสู่กันบ้าง ก็เป็นทางเลือกที่ดี
เซี่ยจวินสามีของเธอไม่ค่อยพูด ส่วนคุณเพื่อนบ้านคนนี้ก็ไม่ค่อยชอบสมาคมกับใคร นิสัยค่อนข้างคล้ายกัน คิดว่าน่าจะถูกคอ อยู่ในฐานะเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกัน
เพื่อนบ้านสีหน้าแปลกๆ แต่ก็ยังส่ายหัว: "ขอบ...ขอบใจ แต่ไม่ต้อง"
หมิงเสี่ยงพยักหน้า ยื่นดอกทิวลิปสีเหลืองให้: "ดอกไม้ที่ฉันเพิ่งตัด เตรียมเอาไปขายที่ร้านดอกไม้ ดอกนี้ให้คุณ"
เพื่อนบ้านรับมาอย่างงงๆ แล้วก็ขอบคุณ ส่งสายตามองหมิงเสี่ยงจากไป ก้มหน้ามองดอกไม้ในมือที่ส่งกลิ่นหอมจางๆ
ความหมายของดอกทิวลิปสีเหลือง ร่าเริง หมายถึงความมั่งคั่ง มิตรภาพ และความทรงจำ สื่อถึงความอบอุ่นดั่งแสงตะวัน
"เหมือนแสงตะวันจริงๆ นะ แต่ทำไมที่นี่ถึงมีคนบริสุทธิ์แบบนี้ได้ล่ะ? ยังแต่งงานกับปีศาจที่น่ากลัวกว่าเราทุกคนอีก"
"เธอให้ดอกไม้ฉัน อยากเป็นเพื่อนกับฉันหรือเปล่านะ?"
พึมพำกับตัวเอง แต่กลับไม่ติดอ่างแล้ว เหมือนเวลาเจอคนแปลกหน้าเท่านั้น ที่จะตื่นเต้นแล้วพูดติดอ่าง
"ฉันจะมีเพื่อนบ้างไหมนะ?"
เลือดสดๆ ไหลซึมออกมาจากใต้เท้า มือซีดขาวเปื้อนเลือดยื่นออกมา เพื่อนบ้านก้มหน้ามอง แล้วยกเท้าเหยียบลงไป
คนที่ขี่รถสามล้ออยู่ข้างหน้า จู่ๆ ก็หยุด หันกลับมามอง
เพื่อนบ้านเงยหน้าอย่างสงบ สบตากัน
หมิงเสี่ยงมองแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไป: "เป็นเพื่อนบ้านที่ไม่ชอบสมาคมกับผู้คนจริงๆ ด้วย"
เมื่อครู่ แถบข้อความลอยมีข้อความ อ่าๆๆ ผุดขึ้นมาเป็นกอง โปรไฟล์รูปแสดงความตกใจกลัวต่างๆ นานา
[อ้าาาา! น่ากลัวมาก! ฆาตกรโรคจิตคนนี้ฆ่าคนจริงๆ ด้วย]
[ดูเร็ว คนยังมีชีวิตอยู่ มือยื่นออกมาแล้ว!]
[ไม่ใช่นะ ทำไมตัวประกอบหญิงไม่เป็นอะไรล่ะ? ฆาตกรโรคจิตคนนี้สงบปากสงบคำขนาดนี้ กลับไม่ฆ่าตัวประกอบหญิง?]
[หัวใจฉัน... น่ากลัวเกินไปแล้ว!]
หมิงเสี่ยงจำใจต้องหยุดรถสามล้อ หันกลับไปมองทิศทางบ้านเพื่อนบ้าน คนยังยืนอยู่ที่หน้าประตู นอกเหนือจากเลือดบนพื้น แล้วมือที่แถบข้อความลอยว่าล่ะ
จริงด้วย แถบข้อความลอยเชื่อไม่ได้ เธอควรจะรู้แต่แรกแล้ว ตั้งใจมาขู่เธอหรือไง?
[ตัวประกอบหญิงตาบอด! มือนั้นถูกฆาตกรโรคจิตเหยียบอยู่ใต้เท้า เห็นไม่ชัดหรือไง?]
[รอจนใจจะขาด! หันกลับไปมองสักทีสิ!]
หมิงเสี่ยงไม่หันกลับไป กระทั่งไม่แม้แต่จะสนใจแถบข้อความลอย
ประมาณสองทุ่ม หมิงเสี่ยงมาถึงร้านดอกไม้ ร้านของเธออยู่บนถนนคนเดิน
ที่นี่มีชื่อว่าเฟิงตู เมืองใหญ่โต หมิงเสี่ยงมาที่นี่สองปีกว่าแล้ว ยังไม่มีโอกาสได้เดินเที่ยวให้ทั่วเมือง ส่วนบ้านของเธอ ห่างจากใจกลางเมืองค่อนข้างไกล อยู่ตามหมู่บ้านที่ค่อนข้างห่างไกล
แต่พอเดินออกจากบ้านแค่สิบห้านาทีก็ถึงใจกลางเมืองแล้ว ใกล้จนดูเหมือนจะเกินเหตุ ไม่ไกลเลย