“อยากดูก็ดูไป” เซี่ยจวินจนปัญญา ได้แต่ตามใจเธอ
หมิงเสี่ยงเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ “ทำไมคุณไม่ซาบซึ้งเลยล่ะ”
เซี่ยจวินบอกความเห็นของตัวเอง “ถ้าผมเป็นฉางเอ๋อ ผมคงรีบกลายเป็นเซียนแทบไม่ทัน ไม่จำเป็นต้องทิ้งหนทางสู่การเป็นเซียนของตัวเองเพื่อคนธรรมดาคนเดียวหรอก”
หมิงเสี่ยงประหลาดใจ สีหน้าดูงุนงงอยู่บ้าง
“แล้วถ้าผมเป็นฉางเอ๋อล่ะ”
เซี่ยจวินตอบ “ผมจะกลายเป็นกระต่ายหยก คอยอยู่เป็นเพื่อนคุณจนถึงวาระสุดท้ายของชีวิต”
หัวใจหมิงเสี่ยงไหววูบ ความรู้สึกบางเบาพลิ้วผ่าน ดวงใจเต้นแรงขึ้นหนึ่งจังหวะ “แล้วสามีของฉางเอ๋อคิดแบบนี้เหมือนกันหรือเปล่า บางทีเขาอาจทำแบบนั้นได้เหมือนกัน”
เซี่ยจวินส่ายหน้า “ไม่หรอก เขาอาจกลายเป็นอู๋กังที่คอยโค่นต้นอบเชยบนดวงจันทร์ก็ได้”
หมิงเสี่ยง “...เอ่อ”
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แต่เรื่องฉางเอ๋อเหินสู่ดวงจันทร์ไม่ใช่บอกว่าฉางเอ๋อควรเสียใจที่ขโมยยาเซียน แล้วทอดทิ้งสามีหรอกหรือ”
เซี่ยจวินยิ้ม “เรื่องนี้ถูกดัดแปลงไปตั้งกี่ครั้งแล้ว ทำไมถึงไม่ลองคิดดูบ้างว่ายาเซียนอาจเป็นของประทานแก่ฉางเอ๋อก็ได้ ตำหนักจันทราพังทลาย จึงต้องมีเซียนหญิงที่เกิดในยามอิมและเดือนอิม ทั้งยังมีร่างกายพิเศษ มาคอยปกปักรักษาตำหนักจันทรา”
“ตำหนักจันทราไม่ต้องการผู้ชาย พลังหยางของเขาหนักเกินไป”
หมิงเสี่ยงเบิกตาขึ้นนิดหนึ่ง “ไม่ใช่วีรบุรุษยิงดวงอาทิตย์ แล้วได้รับประทานยาเซียนหรอกหรือ”
เซี่ยจวินตอบ “ดวงอาทิตย์ทั้งสิบล้วนเป็นบุตรของเง็กเซียนฮ่องเต้ คุณคิดว่าเขาจะยอมให้คนคนนั้นเป็นเซียนได้อย่างนั้นหรือ ไม่ใช่ว่าอยากพรากทั้งสองคนออกจากกันหรอกหรือ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ “ในคัมภีร์ขุนเขาและสมุทรบันทึกไว้ว่าฉางเอ๋อเป็นธิดาของฉางซี การประทานยาเซียนให้ก็อาจเป็นข้ออ้างอันชอบธรรมที่จะพาธิดาของตัวเองกลับตำหนักจันทรา แม่ยายไม่ถูกชะตากับเจ้าหนุ่มผมทองคนนั้น แถมเขายังเป็นฆาตกรฆ่าลูกชายตัวเองอีกต่างหาก”