ระหว่างทางที่หมิงเสี่ยงกับเซี่ยจวินเดินกลับบ้าน หมอกขาวแผ่ปกคลุมจนมองไม่เห็นเส้นทางเบื้องหน้า
ไม่นานท้องฟ้าก็มืดลง มองทางยากกว่าเดิม ปกติหมิงเสี่ยงคงกลัวอยู่บ้าง แต่พอมีเซี่ยจวินอยู่ข้าง ๆ เธอก็ไม่กลัว จึงจับมือเขาไว้แน่น
ขณะที่บรรยากาศกำลังงดงาม ข้อความลอยที่น่ารำคาญก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง
【ให้ตายเถอะ! นางรองนี่กล้าจริง ๆ ทั้งตาบอดทั้งใจบอด แถมยังดวงแข็งอีก! รู้ไหมว่ามือที่เธอกำลังจับอยู่ เพิ่งฆ่าคนมาเมื่อกลางวัน!】
【เขาบิดคอไอ้โรคจิตวิปริตทางเพศนั่นจนขาดทั้งเป็น สมองกระเด็นออกมาเลย สยองชะมัด น่ากลัวมาก!】
【ไม่กลัวหรือว่าอีกเดี๋ยวเขาจะบิดคอเธอแล้วจับลงหม้อต้ม!】
【เขาใช้มือที่ฆ่าคนมาลูบนางรอง เธอไม่กลัวบ้างหรือไง จะไม่ฝันร้ายหรือ…】
ตกลงใครกันแน่ที่เป็นโรคจิตตัวจริง
หมิงเสี่ยงหลับตาลง ไม่อยากอ่านข้อความลอย เธอสงสัยว่าคนที่อยู่เบื้องหลังข้อความพวกนี้ต่างหากที่เป็นโรคจิตตัวจริง ไม่อยากเห็นเธอมีความสุขหรือไง ถึงได้คอยยุแยงความสัมพันธ์สามีภรรยาของเธอกับเซี่ยจวิน ทำให้เธอสงสัยเขาอยู่เรื่อย
เธอรักเขาขนาดนี้ ส่วนเซี่ยจวินก็รักเธอมากเช่นกัน เธอจะสงสัยในความประพฤติของเขาได้อย่างไร
“ไสหัวไปซะ ไอ้ข้อความเฮงซวย”
เธอด่าพึมพำเพื่อระบายความไม่พอใจ อยากให้ข้อความพวกนี้หายไปเสียที เธอไม่อยากเห็นมันจริง ๆ
“เป็นอะไรไป?”
เสียงอ่อนโยนของสามีดังข้างหู หมิงเสี่ยงเงยหน้าขึ้นเผยรอยยิ้ม “ฟ้ามืดจัง ฉันกลัวนิดหน่อย”
เซี่ยจวินขยับเข้ามาใกล้ พลางพูดเสียงนุ่ม “กลัวก็จับมือฉันไว้ให้แน่น ต่อให้มีภูตผีปีศาจอะไรโผล่มา ฉันยกมือขึ้นตบให้ตายได้เลย”