สายตาของแมวหนึ่งตัวกับเจ้านายหนึ่งคนพลันจับจ้องไปยังต้นไม้เขียวชอุ่มที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา ใบอ่อนสีเขียวสดผลิอยู่บนกิ่ง ในกระถางเล็กสองใบยังมีดอกไม้สีแดง เขียว และเหลืองบานอยู่หลายดอก
เจ้าสิ่งเลวร้ายร่างเด็กชายกับแมวดำพุ่งไปอยู่ตรงหน้ากล่องในพริบตา ต่างจับจ้องดอกไม้ข้างในไม่วางตา
“มีชีวิตด้วยแฮะ”
“สิ่งมีชีวิต เป็นเรื่องหายาก แปลกประหลาด ชวนพิศวงจริง ๆ”
“ไม่น่าเชื่อว่าจะมีสิ่งมีชีวิตเติบโตอย่างอิสระในโลกสิ่งเลวร้ายได้ คนมีความสามารถแบบนี้ ฉันต้องชวนมาพัฒนาแดนสุขาวดีของฉันให้ได้... แก” เจ้าสิ่งเลวร้ายร่างเด็กชายหันไปมองสิ่งเลวร้ายด้วยแววตาเป็นประกาย “ไปชวนคนเก่งคนนี้มาให้ได้ ฉันจะขึ้นเงินเดือนให้แกเป็นเดือนละหนึ่งแสน”
ดวงตาของสิ่งเลวร้ายเป็นประกายเขียว รีบรับคำทันที “ข้าจะทำให้ท่านเจ้าสิ่งเลวร้ายพอใจแน่นอน! ข้าจะไปชวนคนเดี๋ยวนี้ ท่านจะให้ค่าจ้างคนเก่งท่านนั้นเท่าไรหรือ?”
เจ้าสิ่งเลวร้ายร่างเด็กชายครุ่นคิดครู่หนึ่ง “นี่เป็นคนมีความสามารถที่หาได้ยาก ไม่มีเงินเดือนเดือนละล้านคงไม่ได้ งั้นก็ให้เดือนละเก้าแสนเก้าหมื่น มาเป็นคนดูแลสวนดอกไม้ส่วนตัวของฉัน”
รอยยิ้มของสิ่งเลวร้ายชะงักไป น้ำตาแห่งความอิจฉาริษยาไหลลงจากมุมปาก ทั้งอิจฉา ทั้งริษยา ทั้งแค้นใจ! มันตัดสินใจแล้วว่าจะไปศึกษาวิธีปลูกดอกไม้ ถ้าปลูกสำเร็จ เงินเดือนเดือนละล้านก็ไม่ใช่ฝัน มีเหรียญผีมากมายขนาดนั้น การเลื่อนจากสิ่งเลวร้ายระดับเคราะห์ร้ายเป็นระดับอำมหิตก็ไม่ใช่ฝันเช่นกัน
“รีบไปสิ อย่ามัวอึ้งอยู่ รีบชิงคนมีความสามารถมาให้ฉันก่อนที่เจ้าสิ่งเลวร้ายจากเมืองอื่นจะรู้ตัว!”