หมิงเสี่ยงขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ พลางเอ่ยอย่างแปลกใจว่า “คุณเตรียมแผนที่เส้นทางมาด้วยเหรอคะ สามีเก่งที่สุดเลย”
แววตาของเซี่ยจวินฉายรอยยิ้มจาง ๆ “คุณก็เก่งเหมือนกันนะ สังเกตเห็นว่าผมหยิบแผนที่เส้นทางออกมา”
หมิงเสี่ยงเหลือบมองเขา สายตาบอกชัดว่า ถึงขั้นนี้ก็ยังชมกันได้อีกเหรอ?
เขาหลุบตาลงเล็กน้อย ราวกับกำลังบอกว่า การชมภรรยาของผมเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
หมิงเสี่ยงไม่คิดจะเถียงเรื่องนี้ต่อ เธอมองสถานที่ท่องเที่ยวบนแผนที่ “วสันต์สามเดือน เดือนหกหิมะโปรย สุนัขฟ้ากลืนตะวัน บ้านผีร้องแง้ว ๆ ฉันคือซูเปอร์สตาร์โรงหนัง พระราชวังต้องห้ามต้าหมิง?”
พอดูจบ หมิงเสี่ยงก็เงียบไปครู่หนึ่ง “ชื่อสถานที่ท่องเที่ยวพวกนี้แปลกชะมัด แต่ที่นี่มีพระราชวังกู้กงด้วยเหรอ จริงหรือเปล่าเนี่ย?”
แต่ที่ทำให้เธอสนใจเป็นพิเศษ กลับเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่งที่อยู่ถัดไป
“ถ้าอยากไป ตอนนี้เราไปดูกันได้เลย” เซี่ยจวินเก็บแผนที่เส้นทาง ก่อนจับมือเธออีกครั้งแล้วเดินไปตามเส้นทางที่กำหนด
“ไม่ต้องรีบ เราไปดูสถานที่แรกกันก่อน ชื่อแปลกขนาดนี้ ฉันชักอยากรู้แล้วว่ามันเป็นสถานที่แบบไหน ถึงได้ชื่อว่าวสันต์สามเดือนกับเดือนหกหิมะโปรย”
ทางค่อนข้างไกล คงไปไม่ถึงในเวลาอันสั้น เซี่ยจวินจึงเรียกรถคันหนึ่ง เป็นรถลาก
ตอนนั่งอยู่บนรถลาก ความเร็วของมันราวกับลมพัด เส้นผมของหมิงเสี่ยงปลิวกระเซิง เธอมึนงงอยู่พักใหญ่ ก่อนจะหันไปถามว่า “รถลากเหรอ?”
เซี่ยจวินครุ่นคิดอย่างจริงจัง “ผมว่ารถลากเหมาะดี เฟิงตูก็น่าจะมีแบบนี้เหมือนกัน แบบนี้คนวัยกลางคนกับผู้สูงอายุที่อยู่ลำพังในเฟิงตูก็จะมีงานทำ”
“นี่ก็ถือเป็นเอกลักษณ์อย่างหนึ่งเหมือนกันนะ” หมิงเสี่ยงพลันคิดว่า การมีรถลากอยู่ในแหล่งท่องเที่ยวก็คงทำให้นักท่องเที่ยวอยากลองนั่งดูสักครั้ง ว่าการนั่งรถลากซึ่งเคยเป็นพาหนะที่พบเห็นได้ทั่วไปในยุคสาธารณรัฐจีนให้ความรู้สึกอย่างไร