ใกล้เที่ยง ยางะ มาซามิจิจึงเดินออกมาจากสถานีตำรวจเสียที ด้านหลังเขามีโกโจ ซาโตรุที่ทำหน้าบูดบึ้งและมีก้อนปูดโปนบนหัวเดินตามมา ส่วนด้านหลังโกโจ ซาโตรุคือเชอร์ล็อกที่สีหน้าไร้อารมณ์
หลังทั้งสามคนเดินพ้นประตูสถานีตำรวจ ยางะ มาซามิจิก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนหันไปทางเชอร์ล็อกแล้วเอ่ยขึ้น
“ขอโทษด้วยนะที่ทำให้คุณต้องเดือดร้อน”
“ชิ~”
เมื่อได้ยินยางะ มาซามิจิพูดกับเชอร์ล็อก โกโจ ซาโตรุก็ส่งเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่พอใจ แต่พอได้รับสายตาข่มขู่จากยางะ มาซามิจิ เขาก็เงียบลงเสียที
เชอร์ล็อกมองชายตรงหน้าที่ดูเหมือนลุงนักเลง กับแมวหน้าตากวนประสาทที่ยืนอยู่ด้านหลังอย่างไม่เป็นท่า ก่อนเอ่ยอย่างจนใจว่า
“สรุปว่าพวกคุณไม่ใช่พวกโรคจิต แต่เป็นครูและผู้อำนวยการของโรงเรียนชื่อวิทยาลัยไสยเวทใช่ไหมครับ?”
“เดี๋ยวก่อน ๆ นายมองเห็นพวกตัวประหลาดหน้าตาน่าเกลียดจนชวนคลื่นไส้พวกนั้นได้ชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ? แถมยังมีคุณไสยที่น่าสนใจสุด ๆ กับพลังคำสาปมหาศาลอีก แล้วจะบอกว่าไม่รู้ว่ามีนักไสยเวทอยู่ได้ยังไง?”
แมวกวนประสาทยืนอยู่หลังยางะ มาซามิจิ พลางบ่นใส่เชอร์ล็อกด้วยความหงุดหงิดเป็นพิเศษ ทำให้ความดันของยางะ มาซามิจิพุ่งสูงขึ้นไปอีกนิด
ยางะ มาซามิจิหันกลับไปถลึงตาใส่โกโจ ซาโตรุอย่างดุดัน แล้วไม่สนใจคำบ่นของอีกฝ่าย ก่อนพูดกับเชอร์ล็อกต่อ
“ใช่แล้ว ซาโตรุมาเชิญคุณเข้าเรียนเท่านั้นเอง พอดีเขาเพิ่งเป็นครูครั้งแรก วิธีการเลยอาจจะรุนแรงเกินไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยนะ”
ยางะ มาซามิจิต่างจากโกโจ ซาโตรุ เขาพูดจามีเหตุผลไม่น้อย ทว่าเมื่อเชอร์ล็อกฟังจบ คำตอบที่ได้กลับเหนือความคาดหมายของทั้งคู่
หลังจากครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ เชอร์ล็อกก็ทำสีหน้าจริงจังแล้วพูดกับยางะ มาซามิจิว่า
“ขอโทษด้วยครับ แต่ผมขอปฏิเสธ! ผมไม่อยากเป็นนักไสยเวทบ้าบออะไรนั่นเลยสักนิด และก็ไม่อยากไปสู้กับพวกตัวประหลาดที่แค่มองก็ทำให้ค่าสุขภาพจิตลดฮวบพวกนั้นด้วย”
“ทำไมล่ะ? คุณไสยของนายแข็งแกร่งมาก แถมปริมาณพลังคำสาปยังมากกว่าฉันอีก มีอะไรต้องกังวลด้วย?”
เมื่อได้ยินคำตอบของเชอร์ล็อก โกโจ ซาโตรุก็มองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ เขาอายุน้อยกว่าตัวเองไม่ถึงห้าปีด้วยซ้ำ
ในโลกของโกโจ ซาโตรุ การมีพลังแต่ไม่อยากใช้หรือฝึกให้แข็งแกร่งขึ้นเป็นเรื่องที่เหลือเชื่ออย่างยิ่ง ทว่าเรื่องเหลือเชื่อนั้นกลับเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาจริง ๆ
“ไม่มีเหตุผลอะไรหรอกครับ ผมไม่ได้มีปมอยากเป็นผู้กอบกู้โลก แล้วก็ไม่ได้มีความรับผิดชอบอะไรด้วย ความฝันเดียวของผมคือใช้ชีวิตสงบ ๆ แบบพระเอกเกมจีแอล แถมพวกตัวประหลาดนั่นยังน่าเกลียดจนทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้จริง ๆ”
เชอร์ล็อกตอบคำถามของโกโจ ซาโตรุอย่างใจเย็น แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาดูถูกอย่างสุด ๆ จากอีกฝ่าย พร้อมคำวิจารณ์ที่ตรงจุดเสียเหลือเกิน
“ไอ้เด็กหื่น!”
“นายก็อายุห่างจากฉันไม่เท่าไหร่เอง!”
เชอร์ล็อกสวนกลับอย่างหัวเสีย ถึงกับเผลอชูนิ้วกลางใส่โกโจ ซาโตรุ
เมื่อเห็นท่าทางขบถของเชอร์ล็อก โกโจ ซาโตรุก็ชะงักไป ตั้งแต่รับตำแหน่งหัวหน้าตระกูลโกโจและกลายเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในวงการไสยเวท ก็ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับเขามานานแล้ว
คนล่าสุดที่ทำตัวสบาย ๆ ต่อหน้าเขาได้ขนาดนี้ก็คือเกโท สุงุรุ เพื่อนสนิทที่ทรยศหนีไปแล้ว
“น่าสนใจดีนี่!”
โกโจ ซาโตรุมองเชอร์ล็อกที่ชูนิ้วกลางใส่เขาแล้วหันหลังเตรียมเดินจากไป ใบหน้าของเขาปรากฏรอยยิ้มเหมือนแมวตัวน้อยเจอของเล่นชิ้นใหม่ มุมปากยกขึ้นอย่างย่ามใจ แฝงความร้ายกาจอยู่ไม่น้อย
ถ้าก่อนหน้านี้เขาแค่รู้สึกไม่สบอารมณ์กับเด็กหนุ่มที่ชื่อเชอร์ล็อก ตอนนี้เขาก็เริ่มสนใจอีกฝ่ายขึ้นมาจริง ๆ แล้ว
เมื่อมองตามแผ่นหลังของเชอร์ล็อก โกโจ ซาโตรุก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วพูดเสียงดังอย่างจงใจ
“ฮัลโหล? อ้อ ใช่ ยกเลิกนัดเจออาจารย์คิมิจิมะหลังจากนี้ไปก่อนนะ ใช่ อะไรนะ? หน้าใหม่ยอดเยี่ยมเหรอ? ยกเลิกไปเลย...”
เขายังพูดไม่ทันจบ เชอร์ล็อกที่เดินห่างออกไปแล้วก็พุ่งวูบมาปรากฏตัวตรงหน้าโกโจ ซาโตรุในพริบตา ก่อนจะคุกเข่าลงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง
“พ่อบุญธรรม! ได้โปรดพาผมไปด้วย!”
เมื่อเห็นเชอร์ล็อกคุกเข่ากอดขาตัวเองแน่น โกโจ ซาโตรุก็ยิ้มกว้างกว่าเดิม แถมยังแสร้งทำเสียงดังขึ้นอีก
“เดี๋ยวก่อน! ไม่ต้องยกเลิกแล้ว โอเค ใช่ จัดเวลาเพิ่มอีกหน่อย ฉันจะพาคนไปด้วย อืม ใช่!”
พูดจบโกโจ ซาโตรุก็วางสาย แล้วมองเชอร์ล็อกด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เชอร์ล็อกเองก็เพิ่งนึกได้ในทันที จึงลุกขึ้นยืนแล้วประสานมือคำนับโกโจ ซาโตรุ
“ข้าน้อยพเนจรมาครึ่งชีวิต ยังไม่เคยพบเจ้านายที่คู่ควร หากท่านไม่รังเกียจ ข้าน้อยยินดีขอรับท่านเป็นพ่อบุญธรรม!”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของเชอร์ล็อก โกโจ ซาโตรุก็หัวเราะอย่างโอหังสุดขีด จนเหมือนจมูกยาวขึ้นมาไม่น้อย
ทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ต่างไม่ทันสังเกตไอสีดำที่แทบจะทะลักออกมาจากตัวยางะ มาซามิจิ ผู้ยืนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ข้าง ๆ
ไอ้ตัวป่วนสองคนนี่มายืนพูดอะไรบ้าบออยู่หน้าประตูสถานีตำรวจกันเนี่ย?
ยางะ มาซามิจิรู้สึกว่าหมัดที่มีชื่อว่า ‘การอบรมสั่งสอนเพื่อความยุติธรรม’ เริ่มคันไม้คันมือขึ้นมาแล้ว!
แต่เพียงไม่กี่อึดใจ ยางะ มาซามิจิก็ถอนหายใจอย่างจนใจ กำปั้นที่ง้างไว้คลายออกอีกครั้ง
ตั้งแต่เกโท สุงุรุทรยศหนีไป เขาก็ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะแบบนี้จากโกโจ ซาโตรุมานานแล้ว ช่างเถอะ คิดเสียว่าทำให้ลูกศิษย์มีความสุขสักพักก็แล้วกัน
ถึงจะคิดแบบนั้น แต่ไม่รู้ทำไมพอมองเชอร์ล็อกที่เริ่มพูดจาเหลวไหลขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นเริ่ม ‘สั่งเมนู’ กับโกโจ ซาโตรุ ยางะ มาซามิจิก็รู้สึกว่าความดันกำลังจะสูงขึ้นมาอีก
จะอธิบายยังไงดีนะ?
จากประสบการณ์ที่เคยปั้นโกโจ ซาโตรุมา ยางะ มาซามิจิไม่สงสัยเลยว่าเมื่อเปิดเทอมเดือนเมษายน วิทยาลัยไสยเวทโตเกียวมีโอกาสสูงมากที่จะได้ต้อนรับนักเรียนที่ไม่น่าไว้ใจพอ ๆ กับโกโจ ซาโตรุ
พูดจริง ๆ ตอนเป็นนักเรียนโกโจ ซาโตรุก็ไม่น่าไว้ใจมากพอแล้ว ใครจะคิดว่าศิษย์เอกคนแรกของหมอนี่จะเก่งกว่าครูจนแซงหน้าได้อีก?
ที่แย่กว่านั้นคือ แค่มี ‘ตัวปัญหาคนสนิท’ คนใหม่เข้ามาก็พอแล้วแท้ ๆ แต่ตัวปัญหาคนสนิทคนก่อนดันเป็นอาจารย์ของตัวปัญหาคนสนิทคนใหม่อีก!
ยางะ มาซามิจิรู้สึกทันทีว่าตำแหน่งผู้อำนวยการของตัวเองกำลังสั่นคลอน ถึงขั้นรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจขึ้นมาเล็กน้อย
ดูท่ากลับไปแล้วคงต้องให้โชโกะช่วยตรวจดูว่าเขาเป็นโรคหัวใจหรือเปล่า ไม่ว่าจะเป็นหรือไม่เป็น ยางะ มาซามิจิก็คิดว่าควรเตรียมยาอมใต้ลิ้นฉุกเฉินไว้สักหน่อย
ว่าแต่ใบประกอบวิชาชีพแพทย์ของโชโกะสอบผ่านหรือยังนะ จะสั่งยาตามใบสั่งแพทย์แบบนี้ได้หรือเปล่า...