ริมฝีปากของหลินชิงเสวี่ยแห้งแตกเป็นขุย ท้องส่งเสียงประท้วงดังกึกก้อง
นอกจากขนมปังสองแผ่นที่ลู่เฉินให้เมื่อวาน เธอก็ไม่ได้กินอะไรเลยมาหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มแล้ว
ความหิวโหยรุนแรงทำให้เธอมึนงง ตาพร่ามัว กระทั่งเริ่มเห็นภาพหลอน
มือสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ออกมา อาศัยแสงสลัวจากหน้าจอเปิดแชทกลุ่มเขตที่ทั้งเจ็บปวดและโหยหาอีกครั้ง
ในประวัติข้อความ รูปบะหมี่เนื้อตุ๋นที่ลู่เฉินส่งมายังคงเด่นชัดไม่เลือนหาย
น้ำซุปสีแดงเข้มข้น เนื้ออาหารกลางวันชิ้นโต และรสชาติร้อนฉ่าราวกับนึกภาพออกได้...
"ฮือ..."
น้ำตาไม่รู้จักแพ้ไหลลงมาอีกครั้ง ไหลผ่านแก้มที่ถูกน้ำแข็งกัด แสบเสียด
"ถ้า...เมื่อวานเราไม่บล็อกเขา..."
"ถ้าเราทิ้งศักดิ์ศรีไร้สาระนั่น แล้วตกลงเซ็นสัญญา..."
"ตอนนี้เราคงได้นอนในห้องอุ่นๆ กินหม้อไฟ นอนเตียงนุ่มแล้วใช่ไหม?"
เมื่อเผชิญความสิ้นหวัง มนุษย์ย่อมเกิดอารมณ์เสียใจเป็นธรรมดา
โดยเฉพาะเมื่อครั้งหนึ่งโอกาสรอดชีวิตวางอยู่ตรงหน้า แต่ตนกลับไม่เห็นค่า ตอนนี้จะเสียใจแค่ไหนก็ไม่ต้องพูดถึง
ความเสียใจไม่รู้จบกัดกินใจเธอดั่งงูพิษ มองมือตัวเองที่เต็มไปด้วยแผลน้ำแข็งและรอยดิน ก็นึกถึงสภาพแวดล้อมสะอาดเอี่ยมในรูปของลู่เฉิน
ความหยิ่งผยองของดาวมหาวิทยาลัย ความถือดีของคุณหนูตระกูลหลิน ในวินาทีนี้ถูกสัญชาตญาณเอาตัวรอดทำลายย่อยยับ
ยิ่งคิดว่าเหลืออีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเที่ยงคืน