ลู่เฉินปิดแผงการค้า แล้วยืดเส้นยืดสาย
หลังจากทั้งคู่อิ่มหนำ ซูชิงเยว่ก็รู้หน้าที่เก็บกวาดขยะทันที เพราะถ้าไม่เก็บกลิ่นหม้อไฟคงลอยวนอยู่ในศูนย์พักพิงจนเหม็น
แน่นอน ถ้าคนในศูนย์พักพิงอื่นที่ยังหิวโหยและหนาวเหน็บได้รู้ความคิดของซูชิงเยว่ พวกเขาคงเดือดดาลจนอกแตกตาย
พวกเขาส่วนใหญ่แค่กินขนมปังยังต้องค่อยๆ กัดอย่างระวัง กลัวกินเยอะแล้วพรุ่งนี้ไม่มีพอ
ใครจะคิดว่าซูชิงเยว่กับลู่เฉินจะเริ่มเอียนกลิ่นหม้อไฟแล้ว
มองแผ่นหลังอรชรของซูชิงเยว่ที่ทั้งอ่อนโยนและขยัน ลู่เฉินรู้สึกพออกพอใจจนเคลิ้ม!
"อิ่มหนำแล้ว อาบน้ำนอน!"
เพราะพอเที่ยงคืนผ่านไป ช่วงป้องกันมือใหม่ก็จะหมดลงโดยสมบูรณ์
ตอนนั้นสิ่งมีชีวิตประหลาดข้างนอกมีโอกาสสูงที่จะบุกโจมตี คืนแรกไม่รู้ว่าบ้านระดับ 3 จะต้านได้เต็มที่หรือเปล่า ถึงตอนนั้นต้องนอนหลับไม่สนิทแน่
ต้องเตรียมพักสะสมกำลัง
แต่เพราะไม่มีระบบน้ำร้อน ทั้งคู่เลยได้แค่ตักน้ำเย็นจากเครื่องกรองมาเช็ดตัวลวกๆ
เพราะน้ำอุณหภูมิหลักสิบกว่าองศาใช้ในสภาพอากาศหนาวจัดแบบนี้คงป่วย
เสร็จแล้วก็ดับตะเกียงน้ำมันข้างเตาผิง
ทั้งคู่มุดเข้าเตียงเดี่ยวชั้นสองที่ไม่กว้างนัก
พื้นที่แคบทำให้ต้องกอดกันแนบชิด