ปัง! ปัง! ปัง!
ลู่เฉินยืนอยู่หน้าช่องยิง เหมือนกำลังเล่นเกมตีตัวตุ่นที่ง่ายแสนง่าย
สัตว์ประหลาดนอกประตูเบียดเสียดกันอย่างบ้าคลั่ง พยายามพังประตูไม้อันแข็งแกร่งของที่พักพิงระดับ 3
แต่พวกมันไม่รู้เลยว่ากำลังเผชิญหน้ากับอะไร
ขอแค่โผล่หัวออกมา สิ่งที่รอต้อนรับก็คือกระสุนสีทองอร่าม
โผล่หัวก็ตาย!
เสียงปืนดังสนั่นในท้องฟ้ายามค่ำคืนของทุ่งร้างอันเงียบงัน
เป็นจังหวะราวกับบทเพลงแห่งความตาย
ผ่านไปไม่ถึงสามนาที
เสียงคำรามข้างนอกก็เงียบลงอย่างกะทันหัน
เหลือเพียงซากศพเต็มพื้น กับกลิ่นดินปืนและเลือดที่อบอวลในอากาศ
"แค่นี้... จบแล้วเหรอ?"
ซูชิงเยว่ที่อยู่ข้างหลังเบิกตากว้าง เคียวยังไม่ทันได้เหวี่ยงเลยสักครั้ง
เดิมทีเธอคิดว่านี่ต้องเป็นการต่อสู้ที่เกือบตายแน่
แต่ผลลัพธ์?
ลู่เฉินยืนอยู่หน้าประตูไม่ได้ขยับไปไหน
แค่ขยับนิ้ว สัตว์ประหลาดที่ทำให้เธอหวาดกลัวข้างนอกก็ตายหมดแล้ว?
"แล้วจะให้เป็นยังไง?"
ลู่เฉินเป่าควันออกจากปากกระบอกปืน เปลี่ยนแม็กกาซีนอย่างคล่องแคล่ว
"ทั้งหมดหกตัว ใช้กระสุนไปเจ็ดนัด"
"มีนัดนึงพลาดด้วย เฮ้อ เสียดายนิดหน่อย"
ทันใดนั้น
ร่างของสิ่งประหลาดที่ตายกองอยู่ก็เปล่งแสงสีขาวจาง ๆ
กลายเป็นข้าวของมากมายลอยเข้าไปในกระเป๋าของเขา
และเสียงแจ้งเตือนสรุปผลของระบบก็ดังขึ้นข้างหูอีกครั้ง
[ติ๊ง! การต่อสู้จบลง!]
[ขอแสดงความยินดี ท่านต้านทานคืนคลั่งมืดดำระลอกแรกได้สำเร็จ!]
[ได้รับของรางวัล: ศิลาพลังงานขั้นต้น×6, เนื้อเน่า×12, หนังสัตว์ขาดรุ่ง×3]