"ให้ตายสิ คะแนนติดลบนี่หว่า!"
มุมปากของลู่เฉินกระตุก
สมแล้วที่ระบบมีตาที่เฉียบแหลม
ถ้าไม่มีระบบ ดูแค่รูปถ่ายแล้วรับคนเข้ามา เจอหน้าจริงคงทำเอาค่าสติลดฮวบ
"ปฏิเสธ ต้องปฏิเสธสถานเดียว!"
ร้านกาแฟของเขาตอนนี้ยังผลิตอาหารไม่ได้เลยสักนิด ถ้าเซ็นสัญญาไป ตื่นขึ้นมาอาหารในกระเป๋าคงหายวับไปกับตา!?
ดูอีกเจ็ดแปดคนก็ได้แต่พวกนี้
ที่ดีสุดก็เป็นพนักงานออฟฟิศธรรมดาค่าหน้าตา 75 คะแนนรวม 70 ถึงจะมีวิชาทำอาหารขั้นต้นระดับ E ติดตัว แต่สำหรับลู่เฉินก็ยังไร้ประโยชน์เกินไป
ช่างปั้นหม้อยังต้องมีดินเหนียว ต่อให้ทำอาหารเป็น แต่ไม่มีวัตถุดิบจะมีประโยชน์อะไร!?
เพราะตอนนี้มีโควตาสาวใช้แค่หนึ่งเดียว
เมื่อผูกมัดแล้ว นอกจากอีกฝ่ายตาย ไม่งั้นเปลี่ยนยาก
เขาจำเป็นต้องเก็บโควตาล้ำค่านี้ไว้ให้กับคนเก่งของจริง
"เอาดีๆ ดีกว่า"
ลู่เฉินถอนหายใจ เมินจุดแดงที่เหลือทั้งหมด
ในเวลาเดียวกัน บนทุ่งร้างห่างจากร้านกาแฟออกไปไม่รู้เท่าไหร่
หลินชิงเสวี่ยเพิ่งตื่นขึ้นในเต็นท์ที่หนาวเย็นดั่งตู้เย็น ร่างกายแข็งชาแทบขยับไม่ได้
เธอเปิดช่องภูมิภาคด้วยนิ้วสั่น หวังจะเอาวัสดุสุดท้ายมาแลกอาหาร
ทันใดนั้นก็เห็นประกาศรับสมัครของลู่เฉินที่ปักหมุดเด่นเป็นสง่า
"มีอาหารและน้ำให้...อุณหภูมิคงที่ 12 องศา..."