ลู่เฉินไม่ได้เข้าใกล้ในทันที
เขายืนห่างออกไปยี่สิบเมตร ยกปืนเล็งไปที่หัวของหมาป่ายักษ์
ปัง!
นัดที่สี่ซ้ำ!
จนกระทั่งกระสุนเจาะเข้ากะโหลกหมาป่า แน่ใจว่ามันตายสนิทแล้ว ลู่เฉินถึงถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แล้วเดินเข้าไป
แสงสีขาววาบขึ้น
[สังหารหมาป่าทุ่งร้างกลายพันธุ์ ได้รับประสบการณ์การต่อสู้ +10]
[ตรวจพบว่าท่านเป็นผู้รอดชีวิตคนแรกในเขต C0372 ที่สังหารสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับ 2!]
[ขอแสดงความยินดี ท่านได้รับรางวัลลับสังหารแรกของเขต!]
[ได้รับรางวัล: แต้มคุณสมบัติอิสระ +2, ค่าชื่อเสียง +100, หีบสมบัติทองแดง ×1]
[หีบสมบัติทองแดง: หีบวัสดุพิเศษ จะได้รับเมื่อทำภารกิจหรือความสำเร็จลับบางอย่างสำเร็จเท่านั้น!]
“รางวัลสังหารแรก? และยังเป็นรางวัลลับอีก?”
ลู่เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก มุมปากเผยรอยยิ้มพึงพอใจ
“ยังดีที่ไม่มีประกาศทั่วเซิร์ฟเวอร์”
“ตอนนี้คนส่วนใหญ่ยังท้องหิว อาวุธในมือก็มีแค่ขวานกับท่อนไม้ หากให้พวกเขารู้ว่าฉันมีความสามารถฆ่ามอนสเตอร์ระดับสองได้ตัวคนเดียว ช่องเขตคงถูกพวกเด็กไม่รู้จักโตกับพวกมือถือสากปากถือศีลระเบิดแน่”
“ในถิ่นทุรกันดารไร้กฎหมายแบบนี้ คนยิงนกตัวแรกมักถูกยิงตก อยู่เงียบๆ รวยๆ คือหนทางของราชัน!”
แต่พอลู่เฉินคิดอีกที ก็ยกมือลูบคาง
“แน่นอน บางครั้งก็ต้องโชว์ชีวิตดีๆ ให้เห็นบ้าง”
ดังสุภาษิตที่ว่า ร่ำรวยแล้วไม่กลับบ้านเกิด ก็เหมือนสวมเสื้อแพรในยามค่ำคืน
อย่างไรเสียคนอื่นก็ไม่รู้พิกัดที่แน่นอนของเขา ไม่ต้องกลัวว่าจะมีคนคิดปองร้ายแก้แค้น
ว่าแต่เถอะ ถึงรู้จริงๆ แล้วยังไง? ในระยะเจ็ดก้าว ปืนกล็อกในมือเขาคือสัจธรรม!
อีกอย่างการอวดรวยเล็กน้อย ก็ช่วยให้เขาคัดเลือกและชักชวนพนักงานคุณภาพสูงได้ดีขึ้น