เขาลูบแก้มตัวเอง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ กับตัวเอง
“เอาล่ะ กินได้แล้ว”
ทั้งสองนั่งล้อมรอบโต๊ะกาแฟ
ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง เหล่าสิ่งมีชีวิตประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ในม่านหมอกก็เริ่มโผล่เงาออกมาอีกครั้ง
ภายนอกบ้านคือความหนาวเหน็บติดลบสามสิบองศากับเสียงคำรามของอสูรกาย ภายในบ้านคืออุณหภูมิคงที่สิบแปดองศากับกลิ่นหอมของหม้อไฟ
ลู่เฉินคีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งเข้าปาก พลางมองเหล่าอสูรกายที่วนเวียนอยู่หน้าประตูแต่เข้ามาไม่ได้ผ่านจอมอนิเตอร์ พลางเปิดช่องแชทอย่างสบายอารมณ์
“คืนนี้จะมีอีกกี่คนที่หัวใจสลายนะ?”
ลู่เฉินลิ้มรสเนื้อวัวรสเผ็ดหอมชวนน้ำลายสอ พลางเลื่อนดูแผงหน้าจอโปร่งแสงตรงหน้า
บรรยากาศในช่องแชทภูมิภาคตอนนี้หดหู่ถึงขีดสุดแล้ว
[ปลาเค็มสิ้นหวัง: "เหลือแค่สองชั่วโมงสุดท้าย... พอเที่ยงคืน ระยะคุ้มครองมือใหม่ก็สิ้นสุดลง ที่พักของฉันยังเป็นกระท่อมฟางห่วย ๆ เลเวลหนึ่งอยู่เลย ฉันตายแน่ ๆ เลยใช่ไหม?"]
[คนผ่านทาง ก: "คุณข้างบน อย่าเพิ่งท้อสิ! รีบไปขอซื้อไม้มาอัปเกรดเลย! เลเวลหนึ่งสู้พวกอสูรกายไม่ได้หรอก!"]
[ปลาเค็มสิ้นหวัง: "ขอแล้ว แต่ไม่มีใครสนใจ... ทุกคนก็ขาดไม้กันทั้งนั้น เมื่อกี้ยังมีคนได้ยินเสียงกัดฟันอยู่ข้างนอกเลย ฉันรู้สึกว่าพวกมันกำลังรอกินข้าวอยู่"]
[เทพข้อมูล: "จากสถิติของผม ตอนนี้เขต C0372 มีคนอัปเกรดที่พักถึงเลเวลสองไม่ถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ อีกเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ... ขอให้โชคดี"]
เมื่อมองข้อความสะเทือนใจเหล่านี้ ลู่เฉินก็มีสีหน้าสงบนิ่ง